agkouli_.theodoroump
Η Βικτωρία Ταγκούλη είναι μια σπάνια περίπτωση στα μουσικά πράγματα σήμερα. Φωνή τόσο ιδιαίτερη και αναγνωρίσιμη, με εντυπωσιακή εκφραστική ικανότητα καταφέρνει να γοητεύσει όσους την ακούνε. Ξεκίνησε από τη Σπείρα-Σπείρα του Κραουνάκη εδώ και μια δεκαετία. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να κανεί τα πρώτα της προσωπικά βήματα. Βήματα προσεκτικά, κατασταλαγμένα και με λόγο ύπαρξης. Συνοδοιπόρος της από την αρχή, ο συνθέτης Χρίστος Θεοδώρου.

Ξεκινήσατε και οι δύο μέσα από τη μουσική ομάδα Σπέιρα-Σπέιρα. Όταν αποφασίσατε να κάνετε και δικά σας πράγματα (δισκογραφία-θέατρο) πάλι μέσα από μια μικρότερη ομάδα λειτουργήσατε. Πόσο σημαντικό είναι για σας να δουλεύετε ομαδικά;
B.T.:
Πιστεύω στην ομαδική δουλειά. Κανένας δεν μπορεί να καταφέρει κάτι μόνος του. Η συνεργασία είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Μου είναι πολύ δύσκολο να είμαι σε μια δουλειά χωρίς συνεργάτες που να επικοινωνώ και να ταιριάζω, δεν μου αρέσει η μοναχικότητα. Για παράδειγμα στην δημιουργία του δίσκου ήμουνα παρούσα σε όλη τη διαδικασία, την ώρα που γραφόντουσαν τα τραγούδια. Έφερνε ο Διαμαντής ένα στίχο έγραφε ο Χρίστος τη μουσική ανταλλάσαμε απόψεις, το τραγουδούσα επιτόπου να δούμε πως βγαίνει, αν μας αρέσει.
Χ.Θ.: Η ομαδική δουλειά είναι ό τι πιο σημαντικό για την εξέλιξη . Για μένα είναι επίσης θεμελιώδες στην ομαδική δουλειά να υπάρχει ελευθερία, πραγματική ελευθερία προτάσεων και ιδεών, εφόσον φυσικά υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη. Είναι βέβαια το πιο δύσκολο πράγμα από όλα αυτό, γιατί ο καθένας από μας είναι ένας μικρόκοσμος γεμάτος από πάρα πολλά διαφορετικά μεταξύ τους στοιχεία, καλά, κακά, ομαλά, δύσβατα και η συνύπαρξη πάντα κάποιες φορές είναι δύσκολη, αλλά δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα από μία υγιή συνεργασία η οποία δίνει καρπούς.

 

viktoria_tagkouliΠαράλληλα κάνετε και θέατρο. Πόσο αλληλένδετες είναι αυτές οι δύο τέχνες για σας; (όσον αφορά τη σύνθεση και την ερμηνεία).
Β.Τ.:
Προέρχομαι από το χώρο της μουσικής οπότε το θέατρο το γνώρισα και το αγάπησα μέσα από την ομάδα Σπείρα – Σπείρα. Έχω μια βαθιά αγάπη για το θέατρο όχι όμως μεγαλύτερη από το τραγούδι γι αυτό και όλες οι δουλειές οι θεατρικές που έχω κάνει έχουν σε σχέση με αυτό. Πιστεύω ότι η μουσική και το θέατρο είναι δύο τέχνες που συνδέονται μεταξύ τους, ένα τραγούδι είναι μια μικρή ιστορία ένας μονόλογος και ένα θεατρικό κείμενο έχει μουσικότητα. Η επαφή μου με το θέατρο και η συνεργασία μου με πολύ σπουδαίους ηθοποιούς με βοήθησε στην ερμηνευτική μου εξέλιξη, στον τρόπο που προσεγγίζω ένα τραγούδι αλλά και στη σκηνική μου παρουσία.
Χ.Θ.: Συμφωνώ απολύτως με αυτό, αυτές οι δύο τέχνες πραγματικά συνδέονται σε έναν μεγάλο βαθμό. Όσον αφορά στην σύνθεση, η ενασχόλησή μου με το θέατρο γράφοντας μουσική για παραστάσεις, εκτός από το γεγονός ότι το αγαπώ, μου έχει κάνει απίστευτα μεγάλο καλό στην εξέλιξή μου, γιατί έχω την ευκαιρία να πειραματιστώ πάνω σε πάρα πολλά είδη μουσικής και να δοκιμάσω πράγματα που μπορεί να μην τα δοκίμαζα κάτω από άλλες συνθήκες. Επίσης μου έχει προσφέρει και μία οξυδέρκεια όταν θέλω να εκφραστώ, στο να καταλαβαίνω τι πραγματικά μου χρειάζεται, τι είναι περιττό και ξεφεύγει από την ουσία, από αυτό που πραγματικά έχω ανάγκη να εκφράσω.

 

photovoltamp
Ο νέος σας δίσκος Φωτοβόλτα είναι στη λογική του concept
album. Ποια είναι η κεντρική ιδέα που διαπερνά τα τραγούδια;
Χ.Θ.:
Το νήμα που ενώνει όλα τα τραγούδια είναι η ελπίδα και η θετική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι εξαιρετικοί στίχοι του Διαμαντή Γκιζιώτη, σε όλα σχεδόν τα τραγούδια του δίσκου υπάρχει η λέξη φως και ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία η ελπίδα είναι εμφανής. Αναφέρομαι βέβαια στην εντελώς ρεαλιστική και γειωμένη πλευρά του να είναι κάποιος θετικός, έχοντας πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας.
Β.Τ.: Η ελπίδα και η αισιοδοξία . Θα συμφωνήσω με το Χρίστο, όλα τα τραγούδια έχουν μια φωτεινή πλευρά ακόμα και τα πιο μελαγχολικά.

 

Ο δίσκος περιλαμβάνει μια μεγάλη ποικιλία ήχων και μουσικών ειδών και όλα ενορχηστρωμένα με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Ήταν πρόκληση για τον καθένα σας να μπει και να παίξει μέσα σε κάθε είδος;
Χ.Θ.:
Ήταν πολύ μεγάλη πρόκληση, ήταν και η αρχική μου επιθυμία αυτή, να υπάρχει αυτή η πολυμορφία και η διαφορετικότητα, η οποία προέκυψε από την διαφορετική διάθεση και ατμόσφαιρα του κάθε τραγουδιού, η οποία τραβήχτηκε στα άκρα κάθε φορά. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον αυτό, το να υπάρχουν αυτές οι τόσο έντονες εναλλαγές ύφους και διάθεσης μέσα σε ένα δίσκο. Ας πούμε αν βάλεις δίπλα δίπλα την Φωτογραφία και το Σβήνω το φως σκληρό ροκ με ηλεκτρονικά στοιχεία το ένα, λυρικό με ένα κουαρτέτο σαξοφώνων το άλλο, φαινομενικά δεν θα βρεις καμία συγγένεια. Αν εστιάσεις λίγο παραπάνω όμως φαίνεται η κλωστή που τα ενώνει, είναι σαν δύο τελείως διαφορετικές πτυχές του ίδιου ανθρώπου, επιθετική και θυμωμένη η μία και άκρως τρυφερή και ευαίσθητη η άλλη. Σ αυτές τις έντονες αντιθέσεις πιστεύω απόλυτα. Η συμβολή του Sam Marlieri που έκανε εξαιρετική δουλειά στην ενορχήστρωση ήταν καθοριστική στο ηχητικό αποτέλεσμα, για το οποίο είμαστε κάτι παραπάνω από ικανοποιημένοι!
Β .Τ.: Πολύ μεγάλη και για μένα! Δούλεψα πολύ γι αυτόν το δίσκο γιατί έπρεπε να προσαρμοστώ στα διαφορετικά στιλ των τραγουδιών και να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Θέλαμε να πάμε τα πράγματα στα άκρα. Για παράδειγμα τη Φωτογραφία που είναι ένα ρόκ κομμάτι δεν φοβηθήκαμε να την κάνουμε hard rock και τη Βόλτα αλλιώτικη ένα τραγούδι του δρόμου με γέλια με ένα καζού να κυριαρχεί . Αυτή η διαφορετικότητα μας χαρακτηρίζει και τους δύο.

 

tagkouli_theodorou2mp
Η παρουσία και η φωνή της Βικτωρίας είναι μια από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες των τελευταίων χρόνων στα εγχώρια μουσικά πράγματα. Πόσο προκλητικό είναι αυτό για έναν συνθέτη; Και πόσο μοναχικό (όπως όλα τα μοναδικά πράγματα) για έναν ερμηνευτή;
Χ.Θ.:
Σαφώς είναι προκλητικό και τρομερά ενδιαφέρον! Πιστεύω απόλυτα στην ιδιαιτερότητα και στην μοναδικότητα, είναι πράγματα που σπανίζουν σήμερα. Η Βικτωρία διαθέτει μία σπάνια και εντελώς χαρακτηριστική φωνή με μία διαύγεια που μαγεύει και επιδιώκει να πειραματίζεται και να δοκιμάζει καινούρια πράγματα.
Β.Τ.: Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι όσο πιο ξεχωριστό είναι αυτό που διαθέτει κάποιος τόσο πιο μοναχικός είναι ο δρόμος του γιατί η συνεργασίες δεν είναι εύκολες.

 

Αγαπημένες στιγμές του δίσκου για τον καθένα σας;
Β.Τ.:
Αγαπημένες μου στιγμές είναι ο «Ακάλυπτος», το βιολί την ώρα που ακούγεται στο δεύτερο κουπλέ στα Ταξίδια στο χαρτί (σ αυτό το σημείο όλο έκλαιγα αφού λέγαμε για πλάκα ότι δεν θα καταφέρω να το ηχογραφήσω) και το music box που ακούγεται στο Για Πάντα.
Χ.Θ.: Οι δικές μου είναι η ερμηνεία της Βικτωρίας στο Θα ξανάρθω, η μεγάλη παύση η οποία βρίσκεται στο ίδιο τραγούδι, το ορχηστρικό μέρος στο Ταξίδια στο χαρτί και ο στίχος του Διαμαντή Να ξυπνούσα το πρωί κι η ψυχή μου να χε βρει μέσα της μια Κυριακή, να ξυπνούσα το πρωί νεογέννητο παιδί από το Στον ακάλυπτο.

 

Αν σας ζητούσα να χαρακτηρίσετε τη Φωτοβόλτα με 3 λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;
Β.Τ.:
Ένα ταξίδι συναισθημάτων.
Χ.Θ.: Καθαρότητα, πολυμορφία, ελπίδα.

 

Ξεκινάτε εμφανίσεις στο Κου-Κου. Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτές. Τι να περιμένουμε να δούμε;
Β.Τ.-Χ.Θ.:
Ξεκινάμε τις εμφανίσεις μας στο Κου-Κου στο Γκάζι στις 26 Ιανουαρίου, ημέρα Τετάρτη. Η πρώτη μας Τετάρτη θα είναι και σαν παρουσίαση θα ακουστεί όλος ο δίσκος, κάποια τραγούδια από την προηγούμενη δισκογραφική μας δουλειά (α) καθώς και ελληνικές και ξένες διασκευές αγαπημένων μας καλλιτεχνών.