theotokatos

Ο Πέτρος Θεοτοκάτος ανεβαίνει ξανά στη σκηνή, παίζει παλιά και καινούρια τραγούδια. Ετοιμάζει μια νέα δουλειά, αλλά δεν θέλει να δώσει περισσότερα στοιχεία προς το παρόν. Έχει όμως λόγο και έγνοια για τη μουσική, τη δισκογραφία, τους άστεγους της Αθήνας, αλλά και για τα παιδιά που κάνουν Ηip hop μουσική και ζητούν τη γνώμη του. Ο Πέτρος Θεοτοκάτος έχει και μια ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθεί. Μια ιστορία που ξεκινά με ένα μάλλον οργισμένο και απειλητικό Πιστόλι στο πιάτο και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού Ιστορίες με βλέμματα τον οδηγούν να πάρει την κιθάρα του και να ταξιδέψει ξανά.

Το 2011 κυκλοφόρησες ένα άλμπουμ με δέκα τραγούδια και τίτλο Ιστορίες με Βλέμματα. Με δυο λόγια, ποια η ταυτότητα του;
Σε αυτό το δίσκο με ενδιαφέρουν τα ερωτήματα που γεννούν τα βλέμματα που ανταλλάσουμε στο δρόμο καθώς περπατάμε ή σε ένα μπαρ. Βλέμματα που μπορούν να προσπεράσουν, αλλά και να οδηγήσουν σε ένα καινούριο έρωτα. Βεβαίως στα τραγούδια μου «ζωντανεύουν» και οι άνθρωποι που έφυγαν από δίπλα μας, αλλά ζουν μέσα μας. Αυτό συμβαίνει σε τραγούδια όπως το Ζωντανό ψέμα και η Εριέττα ήταν.

 

Αν εξαιρέσουμε το Αλλάζει το φως του 2005, γιατί επέλεξες να «σιωπήσεις» μουσικά από το 2001 μέχρι και το 2008;
Κοίταξε, πιστεύω στα διαλείμματα και ένιωσα πως έπρεπε να αποσυρθώ για λίγο, ώστε να σκεφτώ τι πραγματικά θέλω να κάνω, ποιο δρόμο θέλω να ακολουθήσω. Άλλωστε από το ’97 ως το 2001 έζησα μια πολύ δημιουργική πενταετία. Κυκλοφόρησα τρεις προσωπικές δουλειές, έκανα πολλά live σε όλη την Ελλάδα και όταν «έκανα στην άκρη» ήμουν γεμάτος και έτοιμος για καινούρια πράγματα.

 

petros theotokatosΔεν σκέφτηκες πως μια τέτοια κίνηση θα είχε κόστος, καλλιτεχνικό και οικονομικό;
Λογική η ερώτηση σου, αλλά ποτέ δεν προσπάθησα να χτίσω μια καριέρα, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι του χώρου. Ξεκίνησα να παίζω και να φτιάχνω μουσική, γιατί γούσταρα ως πιτσιρικάς και αυτό το ταξίδι συνεχίστηκε και συνεχίζεται. Απλά έκανα stop και πήρα τον χρόνο μου. Ανέλαβα το κόστος, αλλά ξέρω πως αν πήγαινα κόντρα σε αυτό που ένιωθα, θα το πλήρωνα αργότερα και μάλιστα ακριβά. Βεβαίως θέλω ο κόσμος να αγαπά τα τραγούδια μου, ποιος καλλιτέχνης δεν το θέλει.. αλλά δεν καίγομαι για την επικαιρότητα, ούτε με κυνηγάει κανείς να βγάζω δίσκο κάθε χρόνο.

 

 Και μιας μίλησες για δίσκους, αναρωτιέμαι πως άφησες και πως βρήκες τη δισκογραφία; Δυσκολεύτηκες να κυκλοφορήσεις το Α-political correct, έναν ορχηστρικό δίσκο το 2008;
Άφησα τη δισκογραφία σε παρακμή και την βρήκα σε μαύρο χάλι. Το 2001 δεν μπορούσε να περάσει καμιά μουσική πρόταση, τίποτα διαφορετικό. Σήμερα, ακόμη περισσότερο δεν υπάρχει διάθεση για πειραματισμούς, για κάτι πραγματικά καινούριο. Το 2008 δεν δυσκολεύτηκα να κυκλοφορήσω το Α-political correct, γιατί ήταν η συγκυρία και άρεσε στην εταιρεία. Αυτό δεν σημαίνει πως έχουν σταματήσει να μου ζητούν να γράψω τραγούδια που να θυμίζουν το «και θα χαθώ». Ακόμα και στον τελευταίο δίσκο, αυτό είπε κάποιος διευθυντής «πείτε του να γράψει κάτι σαν εκείνο, σαν το και θα χαθώ».. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να αντιγράφω την παλιά μου επιτυχία, αλλά δεν θα είχε κανένα νόημα.

 

Αν η δισκογραφία, «πνέει τα λοίσθια», το ίδιο ισχύει και για τα δισκοπωλεία. Αγοράζεις cd, πως μαθαίνεις για τις νέες κυκλοφορίες;
Βεβαίως και αγοράζω cd, αλλά δεν μου αρέσει πια το σκηνικό. Ζω στην Ηλιούπολη και δισκοπωλεία εκεί δεν υπάρχουν. Θα μου πεις, υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας; Δυο πολυκαταστήματα είναι ουσιαστικά, που πουλάνε και cd και αυτό εμένα δεν μου ταιριάζει καθόλου. Μου λείπουν τα υπόγεια δισκάδικα στα Εξάρχεια που μπορούσες να ακούσεις τη μουσική που σε ενδιέφερε, που μπορούσες να ψάξεις, να βρεις και να γνωρίσεις καινούρια πράγματα, να μιλήσεις με ανθρώπους που ήξεραν μουσική. Και επειδή ψάχνω, βρίσκω καινούρια πράγματα. Μου αρέσει πολύ ο Lolek, αυτός ξεχωρίζει.

 

 pistoli_sto_piatoΆρα λοιπόν, το διαδίκτυο αποτελεί το μόνο μέσο ενημέρωσης, αλλά και προώθησης της δουλειάς ενός καλλιτέχνη;
Στο διαδίκτυο συμβαίνει κάτι ενδιαφέρον, αν και χαοτικό. Πολλοί γνωρίζουν τη μουσική μου στο internet και μου λένε τη γνώμη τους. Για τα fm στην Ελλάδα καλύτερα να μην κουβεντιάσουμε.. απλά δεν παίζουν καινούρια πράγματα. Όταν κυκλοφόρησαν οι Ιστορίες με βλέμματα, ρώτησα την εταιρεία μου σε ποια ραδιόφωνα θα στείλουνε το cd. Η εταιρεία μου απάντησε πως κανένα ραδιόφωνο πια δεν παίζει αυτή τη μουσική.. «Δεν υπάρχουν πια τέτοια ραδιόφωνα» μου είπαν. Μέσα από το internet μαθαίνω και εγώ πράγματα, ακούω πολύ ραδιόφωνο από το εξωτερικό και ενημερώνομαι. Επίσης στο διαδίκτυο μπορείς να εντοπίσεις αυτόν που ψάχνεις και να επικοινωνήσεις. Εμένα, μου στέλνουν τραγούδια πολλά παιδιά που κάνουν Hip hop, κυρίως από τη Θεσσαλονίκη. Αυτή η πόλη συνεχίζει να «γεννάει» μουσικούς. Ζητούν τη γνώμη μου και απαντώ σε όλους, μ ’αρέσει δεν μ’ αρέσει.

 

Γράφεις στίχους και μουσική, ερμηνεύεις τα τραγούδια σου. Νιώθεις πιο δυνατός, πιο σίγουρος, ως συνθέτης ή ως στιχουργός;
Δεν μπορώ να σου πω ότι νιώθω καλύτερος συνθέτης ή στιχουργός. Για μένα όμως ο στίχος στο τραγούδι είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Ξεκινώ από τη μουσική, εκεί νιώθω πιο άνετα, τουλάχιστον όταν ξεκινάω να γράφω. Προσπαθώ να σκαρώσω μια αξιοπρεπή μελωδία και προχωράω παρακάτω.

 

Κι όταν η έμπνευση δεν σου χτυπάει την πόρτα;
Κάποιες φορές νιώθω ότι έχουν ακουστεί όλα και αναρωτιέμαι, τι μπορώ να κάνω τώρα; Αλλά το παλεύω, το παιδεύω και πιστεύω αυτό που είχε πει ο Γιώργος Σεφέρης «Γράφω μια σελίδα την ημέρα, για να κρατήσω ένα στίχο». Έτσι και γω, σε μια μέρα μπορεί να γράψω εννέα τραγούδια. Την ώρα εκείνη θα νιώσω καλά και θα μου αρέσουν. Αν τα ακούσω μετά από μία εβδομάδα, ξέρω πως θα μου αρέσει πραγματικά μόλις ένα. Για μένα ο χρόνος θα μου δείξει την αξία ενός τραγουδιού και δεν τη συνδέω μόνο με την αποδοχή του κόσμου. Όταν γράφω, φίλοι και συνεργάτες ακούνε τα τραγούδια μου και υπολογίζω πολύ την άποψη τους.

 

theotokatos - diskosΓιατί πάντα μόνος στη σκηνή; Γιατί όχι και μια συνεργασία με έναν στιχουργό;
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η παρέα στη σκηνή, η συνύπαρξη, γι’ αυτό και την επόμενη χρονιά κάτι ετοιμάζω. Τώρα σε μένα απλώς δεν προέκυψε η ανάγκη συνεργασίας με κάποιο στιχουργό, ας πούμε. Όταν γράφεις τραγούδια, έχεις μάθει να λειτουργείς μοναχικά την ώρα της δημιουργίας και αυτό δεν αλλάζει εύκολα.

 

Με ποια ερμηνεύτρια ή δημιουργό θα ήθελες να συνεργαστείς, να συνυπάρξεις επί σκηνής;
Ίσως είναι λίγο άδικο να αναφέρω μόνο μία, αλλά εκτιμώ και θαυμάζω τη Λένα Πλάτωνος. Αυτή η συνεργασία θα ήταν για μένα μεγάλη πρόκληση και θα μου έδινε μεγάλη χαρά.

 

Πριν από δεκαπέντε χρόνια έβαλες το «πιστόλι στο πιάτο». Σήμερα, μάλλον είμαστε ως κοινωνία με το «πιστόλι στον κ ρόταφο». Τι σκέφτεσαι, πως βιώνεις αυτή την κρίση, που μοιάζει να μην έχει τέλος;
Ανήκω σε αυτούς που «μύριζαν» αυτό που έρχεται και δεν το λέω τώρα. Ζούσαμε τη διαφθορά, τη διάβρωση και την ηθική κατάπτωση από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων και τώρα ξαφνιαζόμαστε; Δυστυχώς, η σημερινή κατάσταση δεν με εκπλήσσει καθόλου και ίσως τα χειρότερα να μην έχουν έρθει. Βλέπω τους άστεγους στο κέντρο της Αθήνας και πιάνεται η ψυχή μου. Βλέπω στα μάτια τους την πείνα, το κρύο τη μοναξιά...

 

Ήρθε λοιπόν το μαύρο και δεν λέει να φύγει;
Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, γιατί σκέφτομαι πως το τέλος μιας αδιέξοδης πολιτικής διαχείρισης, δεν είναι και το δικός μας τέλος. Η χώρα μας, αλλά και ο κόσμος έχει ζήσει και χειρότερες καταστάσεις και το ανθρώπινο πνεύμα πάντα κατάφερνε να δημιουργήσει και να προχωρήσει μπροστά. Αυτό ισχύει και για την τέχνη. Δεν μπορεί να μην προχωρήσει η τέχνη...

 

Σε ποια ερώτηση προσπαθεί να απαντήσει σήμερα ο Πέτρος Θεοτοκάτος;
«Tι έχει μετά». Αυτό με καίει τώρα. Δεν είμαι άνθρωπος που στέκεται πολύ στο παρελθόν. Με απασχολεί το επόμενο τραγούδι, η επόμενη ιστορία και η εμπειρία που θα με πάει παρακάτω.