«Η Ελευθερία Αρβανιτάκη είναι μία μοναδική περίπτωση λαϊκής τραγουδίστριας. Είναι ευγενής και παραδοσιακή, δεν μεγαλώνει, δεν γίνεται πιο μικρή, υπήρξε Ελευθερία από την αρχή». Με αυτό το μικρό αλλά και τόσο περιεκτικό σχόλιο, ο Μάνος Χατζιδάκις παρουσίαζε την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο πρόγραμμα που είχε επιμεληθεί γι’ αυτή, κατά τη φιλοξενία της στον Σείριο το 1987. Φέτος, η Αρβανιτάκη κλείνει 40 χρόνια στη δισκογραφία και όχι μόνο δικαίωσε τον Μάνο Χατζιδάκι για την εμπιστοσύνη του, αλλά άφησε ήδη μια σπουδαία (και ανοιχτή) παρακαταθήκη τραγουδιών, που πρωταγωνίστησαν στο ελληνικό τραγούδι. Από την πρώτη κιόλας στιγμή που ανέβηκε στο πάλκο με την Οπισθοδρομική Κομπανία, η λάμψη της και η επικοινωνία της με το κοινό ήταν αναμφισβήτητα. Ύστερα, ήρθαν τα Ethnic Festival ανά τον κόσμο και οι εμφανίσεις της σε μυθικά θέατρα και συναυλιακούς χώρους (WOMAD,  διεθνές φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ, Hemispheres Festival στην Αυστραλία, Forum Universal de las Culturas στο Μεξικό κλπ. Φαντάζομαι δεν θα έχει ξεχάσει την sold out συναυλία στο ιστορικό Carnegie Hall της Νέας Υόρκης. Τα τελευταία χρόνια ρεπερτοριακά θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει μπει σε μία άλλη τροχιά και φυσικά συνεχίζει ακούραστη τις ζωντανές της εμφανίσεις. Μία από αυτές θα γίνει στις 20 Ιουλίου στο Άλσος. Ένας χώρος που για εκείνη έχει ιδιαίτερη συγκινησιακή φόρτιση, μιας κι εκεί από το 1982 έως το 1985 διαμορφώθηκε και γνώρισε την αποδοχή του κοινού στις εμφανίσεις της με την Οπισθοδρομική Κομπανία.

 


Συνέντευξη: Γιάννης Κολλιάκος


 

 

Εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια ο συνειρμός καλοκαίρι ίσον μια μεγάλη συναυλία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, είναι αυτονόητος. Ειδικά αυτό το καλοκαίρι, και μετά την ακύρωση των εμφανίσεων την Άνοιξη, πώς αισθάνεστε για το φετινό ραντεβού;

Διάβαζα σχόλια στο facebook και στο instagram όταν είχε ανακοινωθεί πως δε θα υπάρξουν καθόλου συναυλίες το καλοκαίρι και θυμάμαι ένα από αυτά χαρακτηριστικά: «Δηλαδή φέτος δε θα τραγουδήσουμε της «Καληνύχτας τα φιλιά» παρέα σε κάποια συναυλία όπως εδώ και 30 χρόνια;» και καταλαβαίνω αυτό που μου λες. Η μουσική για μένα –και για όλους τους ομότεχνούς μου– άρα και οι συναυλίες είναι σχέση ζωής, τρόπος έκφρασης, ανακούφισης, μοιράσματος, είναι μια ωραία αφορμή για μοίρασμα με το κοινό, για εκτόνωση αλλά και για μεγάλη συγκίνηση. Χαίρομαι που θα μπορέσουμε να κάνουμε κάποιες συναυλίες, έστω με ειδικές συνθήκες και με συνθήκες εξαιρετικές σε έναν πανέμορφο χώρο που οι άνθρωποί του το έχουν φροντίσει για να είμαστε όλοι ασφαλείς – και το κοινό και εμείς οι επί σκηνής - και  μη εκτεθειμένοι σε κίνδυνο. Το μόνο στο οποίο θα εκτεθούμε θα είναι η μαγεία της μουσικής και των τραγουδιών που μας ενώνουν τόσα χρόνια. Την περιμένω με χαρά και ανυπομονησία την βραδιά κι εγώ και οι συνεργάτες μου  μουσικοί.

 

Φέτος συμπληρώνετε 40 χρόνια σημαντικής και πλουραλιστικής πορείας στη μουσική. Από τον Διονύση Σαββόπουλο και την Οπισθοδρομική μέχρι σήμερα, ποια συνεργασία σας ανακαλείται με ιδιαίτερη νοσταλγία;

Δεν υπάρχει μία συνεργασία μόνο που να τη θυμάμαι και να μου έρχεται χαμόγελο, είναι πολλές κι αυτό γιατί έχω την ευτυχία να έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που θαύμαζα και που είχαμε το ίδιο όραμα και τον ίδιο τρόπο να μπαίνουμε στην δημιουργία και την μουσική που φτιάχναμε. Δημιουργοί όπως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Νίκος Ξυδάκης, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Σταμάτης Σπανουδάκης, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Μιχάλης Γκανάς αλλά σίγουρα και οι νεότεροι όπως ο Νίκος Μωραΐτης και ο Θέμης Καραμουρατίδης με τη Λήδα Ρουμάνη - με τους οποίους μάλιστα κάναμε και έναν ολόκληρο δίσκο που κυκλοφόρησε τον περασμένο Οκτώβρη με τίτλο «Τα μεγάλα ταξίδια» - είναι άνθρωποι που εκτιμώ και θαυμάζω το έργο τους και τον τρόπο τους. Και δε θα χρησιμοποιούσα το ρήμα «νοσταλγώ», αλλά θα μιλούσα για μια αίσθηση ευγνωμοσύνης και τιμής για όλα αυτά τα χρόνια, όλες αυτές τις συνεργασίες.

 

Όλα αυτά τα χρόνια, με κάθε σας επιλογή, “βλέπατε” και μια εξέλιξη στους ακροατές σας;

Δεν θα έλεγα ότι το είδα ποτέ έτσι, ως «εξέλιξη». Αυτό που ξέρω καλά είναι ότι υπάρχουν «φίλοι» οι οποίοι με ακολουθούν χρόνια, τους βλέπω μέσα στις δεκαετίες και μεγαλώνουμε παρέα, μοιράζονται μαζί μου για τους σταθμούς της ζωής τους, μου γνωρίζουν τα παιδιά τους. Γι’ αυτό και μιλάω για «φίλους». Υπάρχουν και νεότεροι «φίλοι», είναι μια σχέση που ανανεώνεται διαρκώς κι αυτό είναι όμορφο κι ελπιδοφόρο. Το απολαμβάνω.

 

Πριν από μερικές εβδομάδες η Χαρούλα Αλεξίου ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να τραγουδά. Το κενό βεβαίως είναι δυσαναπλήρωτο αλλά βλέπετε να έρχονται σημαντικές ερμηνεύτριες από τη νέα γενιά;

Η Χαρούλα Αλεξίου είναι μια τεράστια ερμηνεύτρια με ένα συγκλονιστικό ρεπερτόριο. Δε νιώθω ότι έχει φύγει. Είναι ολοζώντανη στα ραδιόφωνα και στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου  - θα είναι σπουδαία και στην Επίδαυρο, το ξέρω. Έχω την εντύπωση δε, ότι θα συνεχίσει να μας εκπλήσσει. Όσο για νεότερες σπουδαίες ερμηνεύτριες νομίζω ότι έχουν ήδη ξεχωρίσει η Νατάσσα Μποφίλιου και η Ελεονώρα Ζουγανέλη, οι οποίες έχουν κι ένα αξιοπρόσεκτο προσωπικό ρεπερτόριο πια. Για ακόμα νεότερες ερμηνεύτριες δεν έχω να πω κάτι, μου αρέσει η Ιουλία Καραπατάκη που την είδα δίπλα στον Σωκράτη Μάλαμα τον περασμένο χειμώνα. Δεν ξέρω τι θα κάνει βέβαια στο μέλλον γιατί αυτό είναι πιο σύνθετο πράγμα, αλλά σίγουρα έχει κάτι αυτό το κορίτσι.

 

Το πρόγραμμα του Άλσους στις 20 Ιουλίου, κάτω από ποιες συνθήκες διαμορφώθηκε και τι θα δούμε εκεί;

Το πρόγραμμα του Άλσους είναι ένα ανοιχτόκαρδο πρόγραμμα, με στιγμές από όλη μου την πορεία αλλά και κάποια από τα καινούρια τραγούδια. Ελπίζω να τραγουδάμε παρέα με τους «φίλους» που θα είναι εκεί από την αρχή ως το τέλος.

 

Με ποιο τραγούδι ή στίχο θα κάνατε έναν μικρό απολογισμό;

«Δεύτερη ζωή δεν έχει» γι’ αυτό ζήσε το τώρα.