Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης περιπλανιέται ακόμα στους μουσικούς δρόμους της τραγουδοποιίας. Περνάει από μέρη εξωτικά, μέρη σκοτεινά, μέρη ερωτικά, μέρη δύσκολα και μετασχηματίζει αυτό που βλέπει η ψυχή του σε τραγούδια. Με σταθερό κοινό εδώ και χρόνια, παίζει ζωντανά τα κομμάτια του σε καλοκαιρινές συναυλίες και σε μουσικές σκηνές. Κάθε του κάθοδος στην Αθήνα, όπως τώρα (Σταυρός του Νότου, 19,26/10 και 2/11) είναι μία καλή είδηση. Ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη γιατί όπως λέει τον νικά η γεωγραφία! Ξεκίνησε ως «Νέος Επιβάτης» και τώρα είναι σε θέση να λέει ότι είναι ένας «Παλιός Επιβάτης», έχοντας κλείσει τρεις δεκαετίες στο τραγούδι. Ένα τραγούδι που υπηρετεί με συνέπεια και αξιοπρέπεια όλα αυτά τα χρόνια δημιουργώντας τραγούδια που αγαπήθηκαν και αντέχουν στα χρόνια. Τώρα ετοιμάζει τα τραγούδια του νέου του δίσκου και φυσικά μας μίλησε και για αυτό.

 

Κάθε φορά που κατεβαίνεις στην Αθήνα για παραστάσεις, σκέφτεσαι μήπως ήταν καλύτερα να έμενες μόνιμα εδώ ή μόλις έκανα μια χαζή ερώτηση;

Καθόλου χαζή ερώτηση. Πάντα τίθεται, αργά η γρήγορα το ερώτημα. Η Αθήνα σαγηνεύει.  Σου δίνει την αίσθηση ότι συνδιαμορφώνεις τις παραμέτρους της εξέλιξής σου. Πέραν αυτού είναι μια πόλη που όσο την ζω και την γνωρίζω, την αγαπώ περισσότερο. Δυστυχώς η ευτυχώς όμως, με νικούσε και συνεχίζει να με νικά, η γεωγραφία. Η υγρασία του τόπου μου. Το φως του. Ο τρόπος μας. Οι άνθρωποί μου πάνω από όλα! Στα σύνορα, στα όρια του νου μου.

 

Στην πολυπλοκότητα των καιρών είναι μία λύση η επιστροφή στην απλότητα;

Η απλότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση για να την υιοθετήσει σαν εκφορά κάποιος.  Πόσο δε μάλλον σαν τρόπο ζωής. Συνήθως προκύπτει μέσα από ανυπέρβλητη ανάγκη. Ανάγκη επιβίωσης ίσως. Απαιτεί αυτογνωσία, απομυθοποίηση των πλασματικών αναγκών, μιας στείρας, άδοξης, κατανάλωσης και επιπλέον φιλοσοφική - ιδεολογική αναζήτηση και συγκρότηση. Απαιτεί βασικές αρχές. Ωστόσο η διαφύλαξη, για παράδειγμα της γλώσσας η μιας διαχρονικής αισθητικής ως αξίες, είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα ζητήματα μες την απλότητά τους. Αυτή η χαρακτηριστική αντίθεση νομίζω πως δίνει τον αγωνιώδη τόνο στο που και πως αναζητά κάποιος την απλότητα. Μέσα του βαθιά! Δύσκολο άλογο που δεν σηκώνει καπίστρι…

 

Η ακρόαση της μουσικής σχεδόν αποκλειστικά πια από το ίντερνετ, το κινητό και τα χαμηλής ποιότητας ηχεία του υπολογιστή, έχει αλλάξει την ίδια τη μουσική;

Υπάρχει τρόπος να ακούσεις την Μουσική με όλο το εύρος των αρμονικών συχνοτήτων που διαθέτει. Σήμερα η τεχνολογία της ψηφιακής δειγματοληψίας του ήχου έχει εξελιχθεί σε πολύ υψηλό επίπεδο. Για να ακούσουμε βέβαια κάτι στοιχειωδώς άρτια στα μικρά ηχεία ενός υπολογιστή η ενός κινητού, γίνεται απίστευτη δουλειά από τους ανθρώπους της μουσικής στα στούντιο. Θεωρώ από ανέκαθεν, πως η τεχνολογία έφερε επανάσταση στη μουσική. Το μέτρο βρίσκεται στην βασική αρχή του να μην «καταργείται» ο άνθρωπος. Αυτό σαφώς ισχύει για όλο το φάσμα της ζωής, της ύπαρξης μα και της εξέλιξής μας, σαν είδος. Τέλος να σας πω πως ποτέ δεν «κολλούσα» και συνεχίζω να μην το κάνω, στην λεγόμενη όποια «φόρμα». Ας είναι κι ένα τόσο δα τραντζιστοράκι, δεν με χαλάει καθόλου. Ίσα ίσα.

 

Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;

Σαφώς και πέρασα στα πρώιμα χρόνια της ενασχόλησής μου με την μουσική μια υπαρξιακή κρίση και αγωνία. Ειδικά όταν διαπίστωσα πως το «έργο» διαχωρίζεται με περισσή ευκολία από τον φορέα του (άνθρωπο) τις επιλογές του, μα κυρίως τις ανοησίες του! Αυτή η ιδιότυπη ασυλία του «άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε», μα σαν καλλιτέχνες δεν τρέχει και τίποτα, μου δημιούργησε μια οξεία εσωτερική σύγκρουση. Αυτό σε συνδυασμό και με κάποιες δυσκολίες του ξεκινήματος για έναν νέο, ναι με οδήγησαν σε τέτοιες σκέψεις. Η αγάπη μου όμως για αυτήν την τέχνη (της τραγουδοποιϊας) με κράτησε και αποφάσισα να στηριχθώ στις δικές μου επιλογές, ψάχνοντας τον δικό μου δρόμο. Νάμαι λοιπόν με πολλά πολλά χρόνια δημιουργικής δράσης δίπλα σας.

 

Υπάρχει κάτι που σου λείπει σήμερα στο τραγούδι;

Το τραγούδι στις μέρες μας έχει σθένος. Ο μέσος όρος μας θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα καλός, χάρη σε κάποιους δημιουργούς της γενιάς μου, μα και νεότερους ευτυχώς που ακολουθούν, οι οποίοι με θαυμαστή συνέπεια τον αναβαθμίζουν καθημερινά. Σαφώς υπάρχουν και οι φιλότιμες προσπάθειες διαφόρων τυχάρπαστων οι οποίοι με σκοπό τους μοναδικό να τα «κονομήσουν», ταΐζουν σκουπίδια την κοινωνία. Αυτό όμως ίσχυε ανέκαθεν. Τελικά ο «πανδαμάτωρ» χρόνος δικαιώνει η γκρεμίζει την τέχνη μας έτσι κι αλλιώς. Ίσως πιθανά να το κάνει και για τα σκουπίδια. Ως τέτοια όμως, μην γελιόμαστε…

 

Ποιο τραγούδι σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι «Πολιτικό Τραγούδι»;

Μιλάμε για το τραγούδι το οποίο έχει σαφή κοινωνική άποψη και τοποθέτηση. Επιπλέον είναι συγκρουσιακό, ανατρεπτικό και για τον ίδιο του τον εαυτό αν θέλετε. Δεν θέλω να μιλήσω για οποιαδήποτε μορφή στρατευμένης τέχνης διότι δεν με εκφράζει. Δεν «βολεύομαι» στην ζεστή αγκαλιά της. Μια αγκαλιά που χάρισε μες τα χρόνια περίσσευμα υποκρισίας από την μια στον κόσμο, αλλά και ικανές περιουσίες στους φορείς και δημιουργούς της από την άλλη. Ευχαρίστως να σας πω λοιπόν. Επιτρέψτε μου βέβαια την «μικρότητα» να κρίνω εξ ιδίων όμως και να σας αναφέρω τραγούδια στα οποία έχω εμπλακεί δημιουργικά η σαν τραγουδιστής. Το «Σκέφτομαι να αλλάξω συμπεριφορά», το «Περί μπάζων και λοιπών απορριμμάτων» το «Άραγε νάμαι κάποιος άλλος», το «Πλατεία Ναβαρίνου» το «Ω λέλε» και και και… Σήμερα προτείνουμε το  “Abo Johnny” https://open.spotify.com/album/6KwjvOY31h7fQnHcCevTs4 και «Του τρελού η ανάσα». Όλα είναι πολιτικά. Εξαρτάται τι ποιότητα πολιτικής αναζητάμε για την κοινωνία μας.

 

 

Ετοιμάζεις καινούριο δίσκο;

Ναι. Ήδη δώσαμε στην κυκλοφορία τον Abo Johnny” και ακολουθεί «Του τρελού η ανάσα» που χάρισε και τον γενικό τίτλο σε αυτήν τη νέα μας δουλειά. Μέσα στο εγγύς χρονικό διάστημα ολοκληρώνεται στο σύνολό της η πρόταση και θα είναι στην διάθεσή σας καταρχάς, μέσα από τις ψηφιακές πλατφόρμες διακίνησης της μουσικής, παγκοσμίως. Τα τραγούδια εκτός από την αφεντιά μου υπογράφουν δημιουργικά ο Θωμάς, Ευριπίδης και Θεμιστοκλής (M.O. NOMAD) Μπέκος από τον «εκτός των τειχών» Τύρναβο. O Δημήτρης Χατζάκος από την Θεσσαλονίκη με ένα τραγούδι καρδιάς. Τέλος ο επίσης συντοπίτης μου συγγραφέας Απόστολος Λυκεσάς μου δώρησε τον περίφημο «Λαδοπόνικά του»…Στον οποίο έβαλα την μουσική.  Η πρωτοεμφανιζόμενη 19 χρονη Ηλέκτρα Καράλη τραγουδά μαζί μου μα έπεται συνέχεια σε αυτό το πεδίο μιας και δεν έχει κλείσει ακόμη!

Μια εξαιρετική συναστρία μουσικών, με κορυφαίο τον αγαπημένο μας  φίλο, κιθαρίστα Γιάννη Παυλίδη (Σουηδός), δούλεψε με πολύ μεράκι καθορίζοντας το τελικό αποτέλεσμα. Σαν εξαιρετικός δάσκαλος που είναι,  βοήθησε ιδιαίτερα τα παιδιά μας τα οποία  συμμετέχουν δημιουργικά στον δίσκο αυτόν, μεταξύ αυτών και η κόρη μου Μαριάνθη Αναστασία, να αξιοποιήσουν την ορμή τους και στη συνέχεια να κατανοήσουν μια από τις βασικές αρχές της μουσικής.  Αυτήν  της συνύπαρξης με τον διπλανό. Αυτό στη συνέχεια  τους χάρισε επάξια και τον πρώτο ρόλο σε αυτήν την νέα καλλιτεχνική μας απόπειρα.  Θα σας δίνουμε λεπτομέρειες όσο ολοκληρώνεται η κυκλοφορία.

 

Τι θα ήθελες να πεις στους ακροατές με τα καινούρια σου τραγούδια;

Να μην αφήσουμε τον φόβο και την απογοήτευση να μας νικήσουν. Να αγαπήσουμε τη ζωή από την αρχή. Να την αφουγκραστούμε, να της μιλήσουμε. Να την αγκαλιάσουμε και να την ζήσουμε σαν δώρο που μας χαρίστηκε. Το δικαιούμαστε…

 

Αξίζει πιστεύεις πια να βγαίνουν δίσκοι ως φυσικό προϊόν;

Δεν με καίει πια τόσο να πω την αλήθεια. Από την άλλη όμως,  μια ωραία έκδοση είναι πολύτιμη μέσα στον χρόνο. Το κοινό θα καθορίσει αυτήν την εξέλιξη. Τι επιθυμεί δηλαδή. Μέχρις στιγμής ο προσανατολισμός είναι πια διαφορετικός και ίσως έτσι θα έπρεπε να γίνει. Στα πλαίσια λοιπόν της συλλογικής μνήμης θα κάνουμε μια προσπάθεια υπέρ του φυσικού μέσου όταν έρθει η ώρα.

Τι ακούς αυτόν τον καιρό;

«Του τρελού την ανάσα…»