Ξεκινήσαμε για τη συναυλία έχοντας κατά νου τον τίτλο της. «Έχω μια λέξη». Και οι λέξεις ήταν πολλές, όπως και τα τραγούδια. Τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη που συναντήθηκε επί σκηνής -για πρώτη φορά- με την Μαρία Παπαγεωργίου και την Αγγελική Τουμπανάκη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένα tribute στα κομμάτια του Αλκίνοου με δύο προσωπικές προσθήκες τις κάθε ερμηνεύτριας...



Τα τραγούδια ακούστηκαν αλλιώς, με τον Αλκίνοο στο κέντρο και τα δύο κορίτσια στο πλάι του να αποτελούν την ορχήστρα, πράγμα που σημαίνει ότι έγιναν πολύωρες κοινές πρόβες. Δεν παίχτηκαν μόνο οι επιτυχίες, αλλά και κομμάτια που ούτε ο ίδιος ο τραγουδοποιός δεν συμπεριλαμβάνει στις συναυλίες του.

Η ατμόσφαιρα ζεστή. Οι ερμηνεύτριες και μουσικοί στάθηκαν επάξια δίπλα στον τραγουδοποιό με σεβασμό και αγάπη. Εκείνες της ίδιας καλλιτεχνικής γενιάς, εκείνος της προηγούμενης. Τα τραγούδια, από την άλλη, χωρίς γενιά. Τραγούδια με περιεχόμενο, ουσία και στόχο. Τραγούδια ερωτικά, τραγούδια πολιτικά, τραγούδια αγαπημένα.

Δεν υπάρχει η δυνατότητα να βλέπει κανείς καλλιτέχνες να συμπράττουν με πραγματικό καλλιτεχνικό αίτημα και ουσία. Να τους βλέπει σε πιο ακουστικές στιγμές και σε διαφορετική συνθήκη από αυτή που τους έχουμε συνηθίσει. Άλλη συνθήκη υπάρχει στα προσωπικά live του καθενός από τους 3 καλλιτέχνες και για αυτό μπορούμε να μιλήσουμε για μία πραγματικά συλλεκτική βραδιά.

Η συναυλία είχε πολλά τραγούδια να μας πει, αλλά κυρίως είχε λόγο. «Είχε μια λέξη». Και αν κρατήσουμε συμβολικά τη λέξη του κλεισίματός της, η λέξη είναι μία. «Ησυχία», «Ησυχία», «Ησυχία»...* Μία ησυχία που την έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ, μέσα στην τόση φασαρία της ανούσιας και αδιάκοπης υπερπληροφόρησης στην εποχή εκτροχιασμού της ναρκισσιστικής συμπεριφοράς. Και μην μπερδευτούμε... η «Ησυχία» αυτή δεν ήταν σιωπή, ούτε εσωστρεφής «έντεχνη» αυτοαναφορικότητα.


Αξίζει και ένα μεγάλο μπράβο στον πολύ κόσμο της συναυλίας, που άκουσε με ησυχία, που σεβάστηκε τους καλλιτέχνες και το μέσο που τους τους κάλεσε εκεί. Που χειροκρότησε τους νέους καλλιτέχνες όσο και τον Αλκίνοο, που παρά την ορθοστασία στο κρύο επί ώρα και την πολύωρη καθυστέρηση, μπήκε και βγήκε με χαμόγελο και διάθεση ψυχαγωγίας. Κάτι πήρε ο καθένας φεύγοντας από εκεί και αυτό ήταν μάλλον το πιο σημαντικό επίτευγμα των διοργανωτών.

Ήταν μία από τις ωραίες χειμερινές συναυλίες που είδαμε, λίγο πριν φύγει το «καταραμένο» 2016, στημένη και σχεδιασμένη από τους ανθρώπους του αυτοδιαχειριζόμενου ραδιοφώνου www.toradiofono.gr (μέρος του προγράμματός του εκπέμπεται και στα fm από τη συχνότητα του Flash 96.0), με σκοπό την υποστήριξή του.

 


* από το τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη "Ησυχία" (Ο δρόμος, ο χρόνος κι ο πόνος, Polydor 1997)