Είναι εξαιρετικά δύσκολο αν κάνεις πάνω από 45 χρόνια μουσική και τραγούδια, να αναζητάς διαρκώς το καινούριο και τα υλικά για να επικοινωνείς την εσωτερική σκέψη με τον έξω κόσμο. Ο Θάνος Μικρούτσικος βρίσκει τον τρόπο και τα καταφέρνει. Ίσως αυτό να είναι ένα συντηρητικό της νεότητάς του. Μιας νεότητας που τον έβαλε και πάλι στο στούντιο για να ηχογραφήσει ξανά τραγούδια. Αυτή τη φορά με μοναδική ερμηνεύτρια την Μαριάννα Πολυχρονίδη.

 

Ας ξεκινήσουμε από τους στίχους του δίσκου, όπως άλλωστε συνηθίζει να ξεκινά και ο ίδιος. Ο δίσκος ανοίγει με ένα τραγούδι σε στίχους του Άλκη Αλκαίου. «Το πιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω».

 

 

Έλα να παίξουμε τον έρωτα 
Ξέρω τα μυστικά του, έλα 
Σαν τελευταίοι μοϊκανοί 
Για το αδύνατο ικανοί 
Και για την τρέλα. 

 

Εφτά κομμάτια είναι σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, δύο του Γιάννη Δούκα (λογοτέχνη και γιού της Μάρως) και ένα του Μάνου Ελευθερίου (που έχουμε ακούσει ξανά με άλλη μουσική και άλλη ερμηνεία, όπως και δύο της Νικολακοπούλου). Τα περιεχόμενα του δίσκου συμπληρώνει ένα κρητικό παραδοσιακό τραγούδι («Μάνα και γιος»), που προσεγγίζεται με ενδιαφέρον – έως και πειραματικό- θα λέγαμε τρόπο.

 

Ο Μικρούτσικος διατηρεί αναλλοίωτη την ταυτότητά του και παρουσιάζει 12 τραγούδια ετερόκλητα με θεματική ποικιλία και μουσική πολυμορφία, με τα ενορχηστρωτικά του μοτίβα ναι μεν αναγνωρίσιμα, αλλά ένα κλικ πιο δυναμικά.

 

Ένα τέτοιο πολυμορφικό και αισθητικά ευρύ περιβάλλον για έναν ερμηνευτή δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Η Μαριάννα Πολυχρονίδη τα καταφέρνει. Και όχι μόνο τα καταφέρνει, αλλά δείχνει να αγαπά σε βάθος την πρόκληση της δοκιμασίας που συνεπάγεται μια τέτοια δουλειά. Βρίσκει μία δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στον ρομαντισμό, τη λυρικότητα, τη δωρικότητα και τη λαϊκότητα. Όσο είναι εμφανής ο «τρόπος του Μικρούτσικου», άλλο τόσο κερδίζει τον δικό της χώρο.

 

Αν σκεφτούμε και ότι αυτός είναι ο πρώτης της δίσκος μιλάμε για μία σημαντική στιγμή γιε εκείνη στη μουσική, παρότι ο βασικός εκφραστικός της χώρος μέχρι πρότινος ήταν η υποκριτική (έχει συνεργαστεί σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων με τον Κώστα Λειβαδά, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων κ.ά).

 

Το άλμπουμ «Στην ομίχλη των καιρών» είναι ισορροπημένο. Και ερωτικό και πολιτικό. Και χαμογελαστό και θλιμμένο. Εμπεριέχει τις αντιθέσεις της εποχής μας χωρίς αγωνία για την περιγραφή της.

Μετά το εμβατηριακό φινάλε με το τραγούδι «Αυτός ο τόπος», ο δίσκος κλείνει συγκινητικά! Τέσσερις μεγάλοι ποιητές ακούγονται να απαγγέλλουν αποσπάσματα από ποιήματά τους (Σεφέρης, Ρίτσος, Καββαδίας, Αναγνωστάκης).

 

Ίσως, για ό,τι γράφεται παραπάνω να προδιαθέτει θετικά η αύρα νεότητας του συνθέτη, η καθαρότητα της ερμηνεύτριας ή η ουσία των στίχων. Όπως και να έχει στην «Ομίχλη των καιρών» το άλμπουμ είναι ένα ωραίο ελληνικό μεσημέρι. 

 

 

Μετά από μία προσεκτική ακρόαση του δίσκου ο Θάνος Μικρούτσικος δήλωσε:


Την Μαριάννα τη γνώρισα από τις παραστάσεις του Θέμη Μουμουλίδη στο Badminton. Εκεί που αρχίσαμε να συζητάμε και να κάνουμε πρόβες ήταν στην παράσταση του Καββαδία που παρουσιάσαμε εκεί. Τότε κατάλαβα ότι αυτό το κορίτσι έχει έναν προνομιακό χώρο. Και με αυτό εννοώ ότι είναι από τις τραγουδίστριες που μπορεί κάποια τραγούδια να τα σφραγίσει και να μην σου αρέσει που τα ακούς από άλλους. Όπως η Ρίτα Αντωνοπούλου έχει προνομιακό χώρο «Την μπαλάντα του έμπορα» και το «Κι ήθελε ακόμα». Είδα ότι αυτός ο προνομιακός της χώρος θα μπορούσε να διευρυνθεί. Μου το επιβεβαίωσε αυτό και η δασκάλα της στη φωνητική Αρετή Τοπουζίδη, η οποία είναι μακράν η καλύτερη δασκάλα φωνητικής στην Ελλάδα.

Περνώντας ο καιρός, δούλευε σκληρά και άρχισα να βλέπω πολλά διαφορετικά πρόσωπά της. Αφομοίωσε πολύ γρήγορα σπουδαίες, ιστορικές ερμηνεύτριες. Και το σπουδαίο είναι ότι δεν υπήρχε μίμηση, υπήρχε αφομοίωση. Εκεί ήρθε η Λίνα με τα καινούρια πράγματα… Πολύ γρήγορα αυτός ο δίσκος εξελίχθηκε σε μία δουλειά μου για την οποία είμαι πολύ ευτυχισμένος. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί αποκαλύπτω μία τραγουδίστρια που έχει όλα τα φόντα για να γίνει μία total voice. Ο Νταλάρας είπε κάτι πολύ εύστοχο. Είπε ότι αυτή η κοπέλα βγάζει μία αστική λαϊκότητα. Και αυτό είναι ένα πρόσωπό της. Μέσα στο δίσκο έχει και άλλα πρόσωπα και αυτό είναι σπουδαίο. Η ερμηνεία της στο «Μπιλιάρδο» του Γιάννη Δούκα είναι για μελέτη. Το δεύτερο πράγμα που με κάνει ευτυχή για αυτή τη δουλειά είναι το επίπεδο των στίχων που είναι εξαιρετικό, αλλά κυρίως η εκ νέου συνάντησή μου, σε άλλο επίπεδο, με την Λίνα Νικολακοπούλου.

Η δουλειά έγινε πολύ γρήγορα και είναι τρελό ότι είναι αυτό το αποτέλεσμα. Ήταν υποδειγματική και η διαδικασία και καταλυτική η συνεισφορά του Θύμιου και του Σωτήρη Παπαδόπουλου.

Είμαι πραγματικά ευτυχής παρότι το προϊόν θα το πάρουν αυτοί που θα το πάρουν δεδομένης της ανυπαρξίας πωλήσεων, αλλά στο κάτω κάτω εμείς γράφουμε και για τις ψυχές μας.

Σκοπός μας είναι να παρουσιάσουμε τα τραγούδια ζωντανά και να κάνουμε κοινές εμφανίσεις για αυτό θέλουμε ο δίσκος να κυκλοφορήσει σύντομα. 

 

Η Μαριάννα Πολυχρονίδη με τη σειρά της είπε:


"Για μένα ήταν μία πολύ μεγάλη πρόκληση. Μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον η συνεργασία με τον Θάνο. Όταν άρχισα να βυθίζομαι μέσα σε αυτό ήθελα να κάνω ακριβώς αυτό με τον τρόπο που μου το ζητάει. Αρχικά ήταν λίγο δύσκολο να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί περί προνομιακού χώρου κλπ και έτσι είπα να αφοσιωθώ σε αυτό. Έτσι αποφάσισα να μη δουλέψω ούτε το περασμένο καλοκαίρι ούτε αυτόν τον χειμώνα στο θέατρο.

Πολλά μαθήματα με τη δασκάλα φωνητικής μου, πολύ τριβή με το Θάνο, αλλά και τη Λίνα που μας έδωσε εξαιρετικά πράγματα…

Για μένα η υποκριτική και η μουσική είναι αλληλένδετα. Δεν μπορώ να με φανταστώ να κάνω το ένα χωρίς να υπάρχει μέσα μου το άλλο. Ίσως επειδή σπούδασα και τα δύο μαζί, τα έχω και τα δύο μέσα στο κεφάλι μου. Είμαι από τους καλλιτέχνες που έχουν ανάγκη την καθοδήγηση. Είμαι από τους ηθοποιούς που θέλουν το σκηνοθέτη…" 

 


ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟΥ


 

Το πιο ωραίο μου τραγούδι θα σου πω – Άλκης Αλκαίος

Ρώτα να σου πουν τα χιόνια - Λίνα Νικολακοπούλου
(συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας)

Κάτι θάλασσες - Λίνα Νικολακοπούλου


Αμάν στην τρέλα - Λίνα Νικολακοπούλου
Σεισμός - Λίνα Νικολακοπούλου
(Από το έργο Slow Motion. Είχαν γραφτεί για το κύκνειο άσμα της Φρίντας Λιάππα «Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης» το 1991)


Στην ίδια πόλη υπό βροχήν – Γιάννης Δούκας
(ερμηνεύει ο συνθέτης)

Μπιλιάρδο – Γιάννης Δούκας
(εξαιρετική ερμηνεία της Πολυχρονίδη σε λαϊκομπλούζ ατμόσφαιρα)
Στέκα μπιλιάρδο είν'η ζωή
Στην μπάλα που χτυπάω
Μια από'δώ, μια από'κει
Συγκρούομαι και πάω.

Πίνακες - Λίνα Νικολακοπούλου
(Ζεϊμπέκικος Μικρούτσικος και εξαιρετική στιχουργική στιγμή της Νικολακοπούλου)
Μέσα στο συρτάρι μαζεμένα
Πράγματα που βλέπω σαν τ'ανοίγω
Τί θα γίνουν λέω όταν φύγω
Δεν μιλάνε αλλού, μόνο σε μένα.

Χορεύαμε τα λόγια - Λίνα Νικολακοπούλου (εμπνευσμένο από φράση της Λούλας Αναγνωστάκη στη Νικολακοπούλου. Αξίζει κάποια στιγμή να γράψουμε την ιστορία…)

Στην ομίχλη των καιρών - Λίνα Νικολακοπούλου (Ο Θάνος Μικρούτσικος είναι ο «παλιός των ημερών»)

Μάνα και γιος – Παραδοσιακό
(Από τις λίγες φορές που ο συνθέτης παρουσιάζει μουσική σε παραδοσικό τραγούδι και το κάνει με ξεχωριστό τρόπο)

Αυτός ο τόπος – Μάνος Ελευθερίου
(πρώτη εκτέλεση Μαρία Δημητριάδη στο δίσκο «Δελτίο καιρού» του 1980)