Η μουσική ούτως ή άλλως είναι γένους θηλυκού οπότε ο παρακάτω είναι ένας καλός τρόπος εορτασμού της Ημέρας Της Γυναίκας από κάποιες γυναικείες φωνές που υπερέβησαν τον χρόνο και τον τόπο κατά τους οποίους πρωτοακούστηκαν, σε μεγάλο βαθμό ακόμα και τα ιδιώματα στα οποία, τυπικά ή μη, ανήκουν.

 

Μαρία Κάλλας

Ο όρος δραματική σοπράνο θα μπορούσε πολύ ωραία να έχει επινοηθεί για εκείνη καθώς στο πρόσωπο της συνυπήρχαν η κορυφαία πιθανότατα υψίφωνος όλων των εποχών και υποκριτικές δυνατότητες που ελάχιστα υπολείπονταν μιας καλής αληθινής ηθοποιού. Θα ήταν η μία και μοναδική casta diva  ακόμα και αν γονείς της ήταν το...μοναδικό ζευγάρι ψαράδων που κατοικούσε στη νήσο του Πάσχα, αν φυσικά μπορούσε ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο. Ως λαός λοιπόν οφείλουμε μιαν ευγνωμοσύνη στο σύμπαν για την συγκυρία του να γεννηθεί στην Αθήνα...

 

 

 

Ella Fitzgerald

Αν για τους άνδρες η φωνή – σήμα κατατεθέν του ιδιώματος είναι ένας κοντός λευκός από το Νιου Τζέρσι, ο Frank Sinatra, στις γυναίκες η πρωτοκαθεδρία δικαιωματικά ανήκει σε μια μαύρη χωριατοπούλα από τη Βιρτζίνια που όμως μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη. Παιδί διαλυμένης ως και ανύπαρκτης οικογένειας, περνώντας την παιδική και ιδίως την εφηβική ηλικία της σε σχεδόν άθλιες συνθήκες και με μηδενική μουσική παιδεία η Ella κατάφερε να είναι πολύ απλά...η jazz. Απλά άνοιγε το στόμα της και...τραγουδούσε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της τελευταίας, από τις προγονικές όπως τα spirituals και τα blues και τις πρώιμες σαν το Dixie μέχρι φυσικά το swing, το bebop, ακόμα και την cool, up tempo, μπαλάντες, τα πάντα. Τέλεια ήδη από την πρώτη φορά, σα να είχαν γραφτεί για εκείνη και μόνο, σα να τα κατείχε από τότε που γεννήθηκε....κάνοντας όλους μετά να λένε «α, αυτό το λέει η Ella».

 

 

 

 

Billie Holiday

«Η κυρία που τραγουδούσε τα μπλουζ» δεν είχε το μέταλλο της Ella Fitzgerald, ούτε τη φινέτσα και την ακρίβεια της Dinah Washington. Πολύ λίγες όμως φωνές – και όχι μόνον από τον χώρο της jazz – κατάφεραν να εκφράσουν τόσο ανάγλυφα τον ανθρώπινο πόνο, ακριβώς γιατί τον εμπεριείχαν τόσο έντονα, όσο της Lady Day. 

 

 

 

Aretha Franklin

Lady ‘Re AKA The Queen Of Soul...Και όντως, σε σύγκριση με την δύναμη της φύσης την οποία αποτελούσε στην περίοδο της ακμής της, όλες, μα όλες ανεξαιρέτως του ιδιώματος που ακολούθησαν στην καλύτερη περίπτωση δεν μπορούσαν να αξιώσουν παρά να είναι απλά...«θεραπαινίδες» της!

 

 

 

Dusty Springfield

Ηταν η Dusty της ποπ και μετά, αν και λευκή Αγγλίδα, έγινε η Dusty της jazz, της soul, της country, ακόμα και της ηλεκτρονικής ποπ στο τέλος με τους Pet Shop Boys, μόνο του rock δεν έγινε ποτέ, όχι γιατί δεν μπορούσε αλλά απλά επειδή δεν ήθελε. Παραμένοντας πάντα η Dusty, με εκείνη τη μόνιμη μελαγχολία να χρωματίζει στο βάθος τη φωνή της ακόμα και στα πιο χαρούμενα τραγούδια...Ο αιώνιος ήχος μιας απωλεσθείσης πριν ακόμα συνειδητοποιηθεί κοριτσίστικης αθωότητας.

 

 

Grace Slick

Πριν από αυτήν υπήρχαν jazz τραγουδίστριες, folk τραγουδίστριες, soul τραγουδίστριες...Επρεπε να έρθει εκείνη, αρχικά με τους Great Society και στη συνέχεια με τους Jefferson Airplane, μετέπειτα Jefferson Starship (και δυστυχώς τελικά θλιβερούς...σκέτα Starship) για να υπάρξει και ο όρος rock τραγουδίστρια.

 

 

 

Patti Smith

Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα είχε μπορέσει ποτέ να γίνει τραγουδίστρια, αυτό που την ώθησε να το καταφέρει ήταν πρώτον ότι είχε έρθει επιτέλους η στιγμή η ποίηση να τραγουδηθεί άμεσα από αυτόν/ήν που την έγραφε και, δεύτερον και πολύ σημαντικότερο, ότι ήταν ένας άνθρωπος τόσο πολύ εξοργισμένος με τα περισσότερα που συνέβαιναν γύρω του. Και απόδειξη της δύναμης της θέλησης της είναι το ότι ήταν μια από τους/τις ελάχιστους/ες που κατόρθωσαν να ερμηνεύσουν τραγούδι του Bruce Springsteen καλύτερα από τον ίδιο...

 

 

 

Astrud Gilberto

Δεν ήταν από την Ιπανίμα, είχε γεννηθεί σε μια άλλη περιοχή της Βραζιλίας, την Μπάχια και μεγαλώσει σε διαφορετική γειτονιά του Ρίο Ντε Τζανέιρο αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Οχι μόνον η samba και τα υπόλοιπα ιδιώματα της βραζιλιάνικης μουσικής αλλά και συνολικά η latin παράδοση\ χρειάζονταν μιαν εμβληματική φωνή και την βρήκαν στο πρόσωπο αυτής της κυρίας που είχε...Γερμανό πατέρα!

 

 

 

Édith Piaf

Η απορία μάλλον θα παραμείνει για πάντα: Πώς ήταν δυνατόν από ένα τόσο μικροκαμωμένο, ασθενικό και τσακισμένο από τις καταχρήσεις σώμα να βγαίνει μια φωνή τέτοιας δύναμης και συναισθηματικού αναστήματος που ξεπερνούσε τον πύργο του Άιφελ;

 

 

 

Amália Rodrigues

Αν τα πορτογαλικά fado μπορούσαν να αποκτήσουν φωνή για να ερμηνεύσουν τον εαυτό τους θα ήταν σίγουρα η δική της.

 

 

 

Mina

Ίσως και να υπήρχαν καλύτερες τραγουδίστριες στην Ιταλία...Είναι λοιπόν μάλλον η έμφυτη κατανόηση της - παρά η ενασχόληση μαζί τους - αρκετών διεθνών ιδιωμάτων και πάνω από όλα της jazz αυτό που την έκανε ενώ τραγουδούσε σχεδόν αποκλειστικά στη γλώσσα της να μπορεί να απευθύνεται ακόμα και σε όσους…δεν την γνωρίζουν! Μαζί βέβαια με τόσο πολύ αυθεντικό θηλυκό αισθησιασμό ώστε να ξεχειλίζει ακόμα και από τις άκρες των νυχιών της...

 

 

 

Σαβίνα Γιαννάτου

Ήδη από το ξεκίνημα ήταν μια από τις καλύτερες και πλέον, στην απόλυτη ωριμότητα της, είναι όχι μόνον η κορυφαία αλλά και μακράν η πλέον ολοκληρωμένη από πάσης πλευράς γυναικεία φωνή στη χώρα μας σήμερα. Η λέξη «τραγουδίστρια» είναι πια σχεδόν υποτιμητική για κάποια που μπορεί να ερμηνεύσει από εντελώς αυτοσχεδιαστικά εντός του πλέον ακραίου ηχητικού περιβάλλοντος μέχρι τις παραδοσιακές μουσικές των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών και ενός μεγάλου μέρους της λεκάνης της Μεσογείου...και πάνω - κάτω σχεδόν οτιδήποτε υπάρχει ανάμεσα! Στο μόνο που με έχει «απογοητεύσει» είναι ότι έχουν ήδη περάσει εννέα χρόνια από τον τελευταίο δίσκο με δικές της συνθέσεις, το ανατρεπτικό όσο δεν πήγαινε άλλο «Μουσική Δωματίων» του ’07, δεν είναι πια καιρός για έναν καινούριο;