Σαν κάτι να μην τον αφήνει ήσυχο μέσα του. Θέλει να είναι διαρκώς σε κίνηση κάνοντας τη δική του «Πολιτική ομιλία». Όπως έκανε άλλωστε και σε ανύποπτο χρόνο τους περασμένους καιρούς της ευμάρειας, όπως λέει. Σκέφτεται αν ο χώρος (ο κήπος του Μεγάρου Μουσικής) θα μπορέσει να ενισχύσει την αυστηρότητα και την προσοχή που χρειάζεται το πρόγραμμα που έχει ετοιμάσει και παρουσιάστηκε στις αρχές του καλοκαιριού σε δύο συναυλίες στην Μικρή Επίδαυρο. Η γενναιοδωρία των τραγουδιών του δεδομένη. Πάντα έχουν κάτι να πάρεις μαζί σου φεύγοντας. Ίσως αυτό να είναι το μεγάλο στοίχημα για έναν καλλιτέχνη που επί 40 και πλέον χρόνια είναι στην πρώτη γραμμή, την ώρα που απλώς θα μπορούσε να απολαμβάνει τις δάφνες του με ελιτισμό, απλώς κάνοντας κριτική στα κακώς κείμενα των άλλων. Κι αν ο Μπέρτολτ Μπρεχτ «είναι από τα μαύρα δάση» [βλ. Μουσική πράξη στον Μπερτολτ Μπρεχτ (1978)] ο Θάνος Μικρούτσικος είναι από τους γκρεμούς της λιακάδας. 

Με αφορμή τη συναυλία του "Πως η ιστορία γίνεται σιωπή" στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής την Παρασκευή στις 4 Σεπτεμβρίου είχαμε μία σύντομη επικοινωνία μαζί του. 

 

Ο στίχος του Αλκαίου

Κατ’ αρχήν θέλω να πω ότι με τον τίτλο «Πως η ιστορία γίνεται σιωπή» δεν λειτούργησα με επικαιρικό τρόπο. Έχουν περάσει περίπου 30 χρόνια από τότε που το έγραψε ο Αλκαίος και εγώ το Μελοποίησα, παρότι εκδόθηκε αργότερα. Ο Αλκαίος μιλάει για την διάψευση των οραμάτων για μία καλύτερη κοινωνία. Ιστορικά αν το δεις είχαμε πολλές φορές τη διάψευση τέτοιων οραμάτων. Η αναφορά του στίχου του Αλκαίου κολλάει μετά από τέτοια γεγονότα. Όπως αυτά που βιώνουμε μπροστά μας αυτή τη στιγμή.


Οι ερμηνευτές

Το σημαντικό με την Αφροδίτη Μάνου και τον Κώστα Θωμαΐδη, εκτός από το ότι είναι δύο σπουδαίοι ερμηνευτές με φοβερές ικανότητες, είναι πως έζησαν την εποχή των τραγουδιών που θα ακουστούν. Δηλαδή, με λίγα λόγια και οι δύο αυτά τα τραγούδια τα περιέχουν.

 

Τα τραγούδια

Αυτά που θα ακουστούν στην παράσταση μας έχουν συνοδεύσει σε ιστορικές στιγμές μικρές οι μεγάλες. Ένα από τα προνόμια που έχει το τραγούδι είναι ότι δεν χάνεται από τις συνειδήσεις των ανθρώπων με το πέρασμα του χρόνου. Όταν κάποιος θα θυμηθεί ένα γεγονός που έγινε ας πούμε πριν 30 χρόνια, θα του έρθει στο μυαλό ένα τραγούδι απευθυνόμενο σε εκείνη την εποχή και όχι ένα θεατρικό ή μία ταινία ή ένα βιβλίο. Έχω δημιουργήσει μία παράσταση τραγουδιών κοινού αισθήματος. Τραγούδια που έχουν επιβιώσει τουλάχιστον σε δύο γενιές. «Ανεμολόγιο», «Ρόζα», «Πάντα γελαστοί», Τραγούδια από την «Καντάτα για την Μακρόνησο», από τη «μουσική πράξη στον Μπρέχτ», περνάω μέσα από τον Καβάφη, από τον Καβαδδία, δύο τραγούδια του Θεοδωράκη που αγαπώ πολύ και μου θυμίζουν τα νιάτα μου. Μάλιστα τότε που τα άκουγα από τον Θεοδωράκη τα τραγουδούσε η ίδια η Αφροδίτη Μάνου σε ηλικία 19 χρονών.

 

Με δύο πιάνα και πνευστά

Αυτά θα παρουσιαστούν με δύο πιάνα και πνευστά. Στο δεύτερο πιάνο θα είναι ο εξαιρετικός Θοδωρής Οικονόμου και στα πνευστά θα είναι το άλτερ έγκο μου στη μουσική, ο Θύμιος Παπαδόπουλος


Οι συναυλίες στα capital control

Το ελληνικό τραγούδι ειδικά τα πέντε τελευταία χρόνια δέχεται μεγάλες πιέσεις. Φέτος δε, οι καλοκαιρινές περιοδείες ήταν πολύ δύσκολες. Η εικόνα που έχω είναι ότι ακυρώθηκαν πολλές συναυλίες, οι παραγωγές έγιναν κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και υπήρχε μία διαρκής αναστάτωση και αμηχανία με τις απανωτές σημαντικές πολιτικές εξελίξεις.

 

Η συμβουλή του Γιάννη Ρίτσου

Θυμάμαι αυτό που μου έλεγε ο δάσκαλός μου Γιάννης Ρίτσος: "Γράφε για ότι σε καίει. Σε καίει ο έρωτας; Γράφε. Η μοναξιά σου; Γράφε. Ο αγώνας ενάντια στη βία του φασισμού; Γράφε. Ένας. ωραίος περίπατος στη θάλασσα ή στο δάσος; Γράφε αλλά πρόσεχε. Με όλο το σεβασμό στη φόρμα που σου παραδόθηκε μη τη μιμηθείς. Η φόρμα σου πρέπει να είναι νέα και να περιέχει εν δυνάμει το μέλλον ."Θυμάμαι με συγκίνηση τη μέρα που τελειώνοντας την «Καντάτα για τη Μακρόνησο» πάνω στην ποίησή του πήγα σπίτι του με τη μαγνητοταινία και την ακούσαμε μαζί από τον παμπάλαιο μαγνητόφωνό του. Ο Ρίτσος ενθουσιάστηκε, με φίλησε λέγοντας μου λόγια που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Την άλλη μέρα ήταν 8 η ώρα το πρωί όταν με ξύπνησε ο ήχος του τηλεφώνου. Ήταν αυτός. «Άκουγα την Καντάτα όλη τη νύχτα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Περίμενα να έρθει το πρωί για να σου τηλεφωνήσω και να στο πω» μου είπε.

 

Ο Ντίκ. Το σκυλί της Μακρονήσου

Την Παρασκευή στον κήπο του Μεγάρου θα παίξω τον Ντικ, το μακρονησιώτικο σκυλί που αγαπούσε τους εξόριστους και που γι΄ αυτό το λόγο οι άλλοι το σκότωσαν. Δάσκαλε μου αυτή την εκτέλεση την αφιερώνω στη μνήμη σου.