To Montreal Jazz Festival είναι ένα από τα μεγαλύτερα διεθνή τζαζ φεστιβάλ στον κόσμο. Οι Imam Baildi συμμετείχαν σε αυτό και ήταν μία καλή αφορμή να τους ζητήσουμε να μας γράψουν δυο λόγια για την εμπειρία τους εκεί, λίγο πριν τη μεγάλη τους συναυλία (και την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ, περισσότερα εδώ) στο Θέατρο Βράχων στις 14 Ιουλίου.

 

Κάθε περιοδεία στο εξωτερικό είναι μια καινούρια μικρή περιπέτεια,

ιδίως όταν διασχίζεις τον Ατλαντικό. Ξεκινώντας από την πτήση: θα μας αφήσουν να πάρουμε όλα τα πράγματα ή θα έχουμε γκρίνιες για τον εξοπλισμό που θα κουβαλάμε; Θα μας κάνουν έλεγχο στο τελωνείο όταν μπαίνεις στη χώρα ή θα μας κρατήσουν τα CD γιατί είναι εμπόρευμα; (το έχουμε πάθει στην Ελβετία αυτό και πληρώσαμε και ένα παχυλό πρόστιμο). Θα μας νοικιάσουν αυτοκίνητα ή θα πρέπει να τους πείσουμε ότι αυτά τα ακαταλαβίστικα γράμματα που τους θυμίζουν ρωσικά λένε όντως «Δίπλωμα Οδήγησης»; Όλα αυτά και πολλά άλλα είναι μικρές αναποδιές που μπορούν να δυσκολέψουν πολύ την κατάσταση. Αυτή τη φορά όμως είχαμε ένα τυχερό άστρο. Όλα πήγαν ρολόι, και μάλιστα βγαίνοντας από το αεροδρόμιο του Μοντρεάλ συνειδητοποιήσαμε ότι είχε 30 βαθμούς κελσίου και ηλιοφάνεια.

 

Κρίμα τις ζακέτες και τα φούτερ που φουσκώναν τις βαλίτσες δηλαδή.

Ο οδηγός του φεστιβάλ που μας πήρε από το αεροδρόμιο συμπαθέστατος. Μεσήλικας Γάλλος που είχε έρθει από το Παρίσι στα 20 του και αποφάσισε να μη φύγει. Και γιατί άλλωστε, αφού πρόκειται για μια από τις πιο φιλόξενες και ευρωπαϊκές όσον αφορά το μέγεθος και την ποιότητα ζωής πόλεις όλης της Αμερικής. Και με τη μεγαλύτερη αναλογία καλλιτεχνών σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό όπως μάθαμε αργότερα. Πρώτη στάση η πιτσαρία ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο που ανήκει σε έναν Λιβανέζικης καταγωγής εστιάτορα που μαθαίνει Ελληνικά αλλά όχι με ιδιαίτερα γρήγορους ρυθμούς απ’ ότι παραδέχτηκε γιατί με τον Έλληνα δάσκαλό του συνήθως καταλήγουν να πίνουν μπύρες.

 

Το φεστιβάλ είναι παντού.

Πάνω από 10 σκηνές διεσπαρμένες στο κέντρο της πόλης, κόσμος παντού, απολαμβάνει τη ζέστη και τη μουσική, και τα δύο δωρεάν. Εκτός από μερικές σκηνές με τα πολύ μεγάλα ονόματα, εκεί πρέπει να πληρώσεις. Στο περιοδικό του φεστιβάλ η παρουσίαση των Imam Baildi είναι στην ίδια σελίδα με τον Keith Jarret. Ποιος θα το ‘λεγε ότι μια μέρα θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, σκεφτόμαστε όλοι από μέσα μας, αλλά αυτή είναι η φιλοσοφία του φεστιβάλ. Καινούρια συγκρότηματα δίπλα σε θρύλους της παγκόσμιας μουσικής: από τις σκηνές αυτού του φεστιβάλ θα περάσουν σε μια εβδομάδα η Aretha Franklin, η Diana Ross, o ΒΒ King, ο Oscar Peterson, o Dave Brubeck, και πολλοί άλλοι. Πολλοί όμως.

Έρχεται η μέρα της συναυλίας.

Παίζουμε δύο φορές στην ίδια σκηνή και αποφασίζουμε να κάνουμε δύο διαφορετικά προγράμματα. Η σκηνή είναι σε μια πλατεία της πόλης – ο χώρος γεμίζει μέσα στα πρώτα λεπτά με χιλιάδες κόσμο... Όλοι είναι στους δρόμους, άλλωστε, και μόλις ξεκινήσει η κάθε σκηνή (πάνω από 10 συνολικά), τρέχουν να προλάβουν τις μπροστινές θέσεις. Δύσκολο να υπολογίσεις πόσοι ακριβώς γιατί είναι κάπου αχανής ο χώρος, αλλά περίπου 3 χιλιάδες με βάση ό, τι μας είπαν και οι διοργανωτές.

Στην πόλη ζουν όλες οι εθνότητες και το κοινό είναι εξίσου πολυεθνικό. Κάποιος μας δίνει μια ελληνική σημαία και μιας και λόγω μουντιάλ όλοι κρατούν τις σημαίες τις χώρας τους, λέμε και εμείς να το κάνουμε την ώρα της συναυλίας. Παρεξηγήσιμο ίσως αν το κάναμε στην Ελλάδα, αλλά όταν είσαι σε μια πόλη δεκτική στην πολυπολιτισμικότητα, τις θρησκείες, τις φυλές και τη σεξουαλική προτίμηση, μπορείς απλά να αισθάνεσαι περήφανος για τη χώρα σου χωρίς αυτό να σε κάνει εθνικιστή.

 

Πρώτη συναυλία:

8 το βράδυ. Η ελληνική κοινότητα της πόλης είναι εκεί από νωρίς, με σημαίες και πανώ. Οι Έλληνες συγκινούνται και τραγουδούν μαζί μας, οι Καναδοί χορεύουν ιδίως με τα Βαλκανικά κομμάτια αλλά και με τις Ακρογιαλιές και το Πόσο Λυπάμαι.

 

Δεύτερη συναυλία:

10 το βράδυ. Είμαστε ήδη ζεστοί. Αυτή την ώρα το κοινό είναι σχεδόν αποκλειστικά διεθνές και αισθητά νεότερο. Βλέποντάς τους, αλλάζουμε τελευταία στιγμή το πρόγραμμα – όσο πιο εκρηκτικό και άμεσο γίνεται. Ο Yinka απογειώνει τον κόσμο και η Ρένα δίνει τη πιο σαγηνευτική της ερμηνεία. Οι Καναδοί – μαθημένοι στα jazzσυγκροτήματα, σταματούν το χορό μόνο για να χειροκροτήσουν κάθε soloτου Αλέξη και του Γιάννη (μπουζούκι και σαξόφωνο αντιστοίχως).

 

Την επομένη μας γράφουν στο Facebook ότι πολλοί είδαν και τις δύο και ότι πρέπει να ξαναέρθουμε σύντομα. Μακάρι!