Δύο φορές έχω ξενερώσει με τον Bob Dylan... H πρώτη όταν διάβασα την αυτοβιογραφία του με την αποστασιοποίησή του σε όσα συνέβαιναν γύρω του στα 60s και η δεύτερη στη συναυλία του στο Terra Vibe. Μονότονος και βαρετός βάλθηκε να μας αλλάξει τον ήχο που έχουμε μέσα μας. To δικό του ήχο. Όσοι πιτσιρικάδες - και ήταν πολλοί - που πήγαν να τον δουν σίγουρα θα αναρρωτιόντουσαν πώς συνωμότησε το σύμπαν να γίνει θρύλος.

Αυτό λοιπόν είναι που τράβηξε γύρω στα 2.000 άτομα ως την Μαλακάσα, να δουν ένα θρύλο που βάλθηκε να μας βγάλει από το μυαλό τον Dylan του "Like A Rolling Stone" και να μας πλασάρει ένα swing-country-blues στυλ του, διαφορετικό, που ναι μεν το υποστηρίζει εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, αλλά δεν είναι το ύφος που τον έκανε legend. Στάθηκε στο ύψος την ύστατη στιγμή τραγουδώντας "The Ballad of a Thin Man" και στο encore το "All Along The Watchtower".

 

Στο Terra Vibe είχε στηθεί ένα εκπληκτικό και επιβλητικό stage να υποδεχθεί τον Bob Dylan. Με 6 μεγάλους προβολείς στραμμένους στον κόσμο πάνω από την μπάντα, σαν φεγγάρια, και 6 μικρότερους που άναβαν εναλλάξ. Ο Dylan βγήκε μαυροφορεμένος με γκρι μπότες καουμπόικες και δίχρωμες με σκούρο μπροστά, ένα μυστήριο πράσινο πουκάμισο από μέσα και καπέλο! Επί σκηνής είχε μαζί του δύο κιθαρίστες, ένα μπασίστα, ένα ντράμερ κι ένα pedal steel. Όλοι κομψοί και ομοιόμορφα ντυμένοι κυριλέ.

 

Άνοιξε τη συναυλία με το "Things Have Changed" και στο δεύτερο κομμάτι έβγαλε την φυσαρμόνικα του. Στο τρίτο βγήκε μαντολίνο και ο Dylan κάθισε στο πιάνο. Στο επόμενο βγήκε στη φόρα και το κοντραμπάσο.


"Παίξε κάτι από τα παλιά" του φώναξε ένας στην μέση της συναυλίας...! Και είχε δίκιο γιατί χωρίς αυτά γινόταν σταδιακά βαρετός σε συνδυασμό με τη φωνή του που χάνει το στυλ της μεγαλώνοντας και θυμηθείτε την δυναμική της... Τώρα φερειπείν πώς να τραγουδήσει το "Romance in Durango"; (δεν το είπε φυσικά). Δεν είπε ούτε ένα ευχαριστώ σε κάποιο τραγούδι ή στο τέλος. Όσο για το κρασί που σέρβιρε το μπαρ ήταν ντροπή για τον Dylan και για όσους το δοκιμάσαμε.

 

Επίσης, απαράδεκτο ήταν που τα πούλμαν σε άφηναν τόσο μακριά από την είσοδο, ενώ πληρώσαμε να μας πάνε κοντά και στο τέλος φάγαμε πάλι ποδαρόδρομο. Να το ξέραμε θα παίρναμε το αμάξι. Όσο για τον πάντα αγαπημένο μου Bob Dylan κρατώ την συναυλία του στο Hyde Park το καλοκαίρι του 1996 που είχε μαζί του τον Ron Wood... αυτός ήταν Dylan.