Το ότι ραδιόφωνο είναι κατ' αρχάς μια εμπορική επιχείρηση είναι γνωστό και θεμιτό. Το ότι οι ραδιοφωνικές εκπομπές  μπορεί και να έχουν χορηγούς είναι επίσης γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων. Το ότι ένας μουσικός ραδιοφωνικός παραγωγός σήμερα έχει τόση ελευθερία επιλογής τραγουδιών -και εν γένει ραδιοφωνικών κινήσεων- όσο και ένας ελέφαντας σε πρόγραμμα τσίρκου είναι κι αυτό δεδομένο (με τις όποιες εξαιρέσεις του κανόνα).

Αυτό όμως που είναι καινούρια κολεξιόν, είναι ο ρόλος του ραδιοφωνικού παραγωγού ως διαφημιστής των προϊόντων των χορηγών της εκπομπής του. Παλαιότερα υπήρχε το «μοντέλο» να παίζεται ένα σποτάκι χορηγού πριν ή μετά την εκπομπή. Με τον καιρό αυτό το σποτάκι αντικαταστάθηκε από την ίδια τη λακωνική παρουσίαση του προϊόντος από τον παραγωγό, επίσης στην αρχή ή στο τέλος.

 

Σήμερα, ο ραδιοφωνικός παραγωγός όχι απλώς συστήνει τον χορηγό του, αλλά αναλαμβάνει και ως άλλος επαγγελματίας διαφημιστής, την ανά τακτά διαστήματα παρουσίαση της χορηγίας, με εξαιρετική θα έλεγα πειστικότητα, διακόπτοντας μάλιστα συχνότατα και τα τραγούδια. Για να διαφημίσει τα πάντα πλην του αντικειμένου του. Από κρέμες και αρώματα μέχρι βερίκοκα και γιαούρτια.

 

Αφήνω εκτός το εξαντλητικό προμοτάρισμα των «πληρωμένων» (με οποιοδήποτε τρόπο κι αν «μεταφράζεται» αυτή η οικονομική δοσοληψία) τραγουδιών ως άλλο θέμα υπό συζήτηση. Στέκομαι στο αμήχανο αυτό γεγονός των ραδιοφωνικών παραγωγών που αναγκάζονται από την επιχείρηση-σταθμό να διαβάσουν το εγχειρίδιο του καλού marketing για να αποδώσουν πειστικότερα το ρόλο τους. Και ομολογώ οτι τα καταφέρνουν περίφημα. Πείθουν. Και δεν το γράφω λοιδορώντας τους.

 

Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσα σε αντίστοιχη περίπτωση, όταν εξαρτιόταν το βασικό εισόδημα της οικογένειάς μου από μια αντίστοιχη εργασία. Πόσο «επαναστατικά» θα αντιδρούσα στο αφεντικό που μου αναθέτει ξαφνικά ένα τέτοιο «ρόλο» άσχετο με τη φύση του επαγγέλματός μου. Μόνο η καρδούλα τους το ξέρει. Και εν τέλει καλύτερα ξεκάθαρος διαφημιστής γιαουρτιών παρά υπόγειο φερέφωνο της τάδε ή της δείνα πολιτικής παράταξης...