Τα Μακρινά Ξαδέρφια αποτελούν εδώ και πάνω από μία δεκαετία μία ιδιάζουσα περίπτωση της ελληνικής μουσικής σκηνής. Μέσα από τη γραφή και την ερμηνεία (κυρίως) του Θοδωρή Κοτονιά έχουν δώσει μερικά από τα κορυφαία τραγούδια αυτής της περιόδου, χωρίς ποτέ να παρασυρθούν σε μια υπερέκθεση. Το αντίθετο. Θαρρείς και κινούνται στη σφαίρα του ανεκπλήρωτου, αλλά καλά κρυμμένου μυστικού. Κάθε τόσο όμως, σχεδόν κάθε τέσσερα χρόνια… επιστρέφουν με καμιά ντουζίνα κομμάτια γεμάτα από μελωδίες που αγγίζουν μια το ροκ, μια την παράδοση και τούμπαλιν.

Αυτό συμβαίνει και με τη νέα τους δουλειά «Τα Κλειδιά», που φέρει τον τίτλο ενός τραγουδιού που ήδη αγαπήθηκε πολύ πριν καν κυκλοφορήσει. Ο Θοδωρής Κοτονιάς μας παρουσιάζει ένα προς ένα τα καινούργια του τραγούδια και εμπιστεύεται στο Musicpaper για προακρόαση το κορυφαίο (κατά τη γνώμη μας) κομμάτι του δίσκου, «Κάποιος λείπει απ’ την παρέα»…

 

Kotonias COVERΤο καινούργιο άλμπουμ από τα «Μακρινά Ξαδέρφια» περιλαμβάνει 10 καινούργια κομμάτια, ένα σε επανεκτέλεση («Άνοιξη»), συν ακόμη ένα που υπάρχει σε δύο εκδοχές, «Τα Κλειδιά» έτσι όπως ηχογραφήθηκαν για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και το ίδιο τραγούδι όπως ηχογραφήθηκε στο στούντιο. Είναι κομμάτια που έχουμε δοκιμάσει στις εμφανίσεις μας και έπρεπε να αποτυπωθούν σε καλή ποιότητα και σε ένα άλμπουμ για να «φύγουν» και τυπικά προς τα έξω.


Γράφτηκαν τα τρία τελευταία χρόνια, με εξαίρεση ένα που ερμηνεύει η Σοφία Παπάζογλου («Της Άνοιξης Πουλί») και η επανεκτέλεση της «Άνοιξης» που έχει μία διαφορετική ενορχήστρωση, μόνο με κανονάκι και παίζει η εξαιρετική Σοφία Λαμπροπούλου. Αυτό προέκυψε από δική μου επιθυμία τις μέρες που ηχογραφούσε στο στούντιο η Σοφία, που έχει επίσης «γράψει» κανονάκι στα «Κλειδιά» και στο «Μπαλόνι».

 


Ακούστε αποκλειστικά από το MusicPaper το τραγούδι "Κάποιος λείπει απ' την παρέα" εδώ


 

Τα Κλειδιά

Είναι ένα τραγούδι για αλλεπάλληλους κύκλους της Άνοιξης, η οποία δείχνει ότι τελειώνει, αλλά πάντα επανέρχεται. Για όλη αυτή την αδυναμία του συναισθήματος προς τον έρωτα και την ελπίδα ότι μπορεί όντως να υπάρχει κάτι που να επαναφέρει τα χρωστούμενα στη ζωή. Ο λόγος που γράφτηκε αυτό τον τραγούδι είναι προσωπικός. Αγαπήθηκε ήδη πάρα πολύ από τον κόσμο. Όλα τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από διάφορες εικόνες ή από άλλα τραγούδια. Στο συγκεκριμένο τραγούδι, είχα ακούσει ένα παραδοσιακό ουγγρικό, που ερμηνεύει η Marta Sebestyen (σ.σ. το «Azt Gondoltamesoesik») και η πρώτη ακριβώς συλλαβή του τραγουδιού, ούτε καν ένα μέτρο, μου έκανε ένα «κλικ» και από εκεί ανέπτυξα το υπόλοιπο…

 

Το Μπαλόνι

Εμπνεύστηκα τη μελωδία ακούγοντας ένα πολύ όμορφο τραγούδι που μου έστειλε κάποιος διαδικτυακά. Ήταν του Γιώργου Βαρσαμάκη, που γράφει ορχηστρική μουσική και λέγεται «Διαδρομή στα Σύννεφα». Το βίντεο που έχει αναρτηθεί στο youtube έχει σκηνές από την ταινία «Le ballon rouge» (1956), με ένα παιδάκι που αρχικά κρατάει και μετά κρέμεται από ένα κόκκινο μπαλόνι. Όταν έφτιαξα το δικό μου τραγούδι, πήρα τηλέφωνο τον Γιώργο Βαρσαμάκη και του το έστειλα. Η δική μου οπτική έχει μία παιδική προσέγγιση και συνέπεσε με μία προσωπική άσχημη φάση. Τα τραγούδια, όμως, έχουν αυτή την ικανότητα να σε κάνουν να νιώθεις αισιοδοξία, για λίγο…

 

Ο Ναυαγός

Ανήκει σε εκείνες τις στιγμές της ζωής μας που αισθανόμαστε «ναυαγοί», είτε άλλοι αισθάνονται δίπλα μας ως «ναυαγοί». Πρόκειται για μια κλασική ιστορία. Αυτός ο δίσκος έχει τα μεταφυσικά στοιχεία των προηγούμενων, αλλά είναι ίσως λίγο πιο γήινος, λίγο πιο ερωτικός και ανθρώπινος. Το τραγούδι έχει να κάνει με την Αμοργό και με πράγματα που μπορεί να ναυάγησαν είτε φτάνοντας στο νησί, είτε φεύγοντας από εκεί.

 

Το Άρωμα

Είναι ένα ερωτικό τραγούδι. Έχει να κάνει με ένα αγαπημένο πρόσωπο και πιο πολύ με την αίσθηση του «Δες το, αλλά μην το μυρίσεις, μύρισέ το, αλλά μην το φας, φάτο, αλλά μην το καταπιείς». Διάβασα πρόσφατα σε ένα βιβλίο πως «η οικειότητα καταστρέφει την ιερότητα», το τελετουργικό που έχει να κάνει με μία σχέση, είτε αντιμετωπίζεις την Τέχνη σου, είτε το αντίθετο φύλο στην ερωτική σου σχέση, το φίλο σου, τους γονείς σου. Δεν χρειάζεται να κόβεις ένα λουλούδι. Είναι ωραίο να το μυρίζεις, αλλά να το αφήνεις έτσι όπως είναι και να είσαι δίπλα του. Κι ας κοιμάσαι μεθυσμένος από το άρωμά του εκεί κοντά… Με την έννοια της εγκράτειας.

 

Ο Ποταμός

Η δύναμη του ποταμού. Για να αλλάξεις κάτι στη φύση πρέπει να στρέψεις τη ροή ενός πράγματος, αλλά όχι να τη σταματήσεις. Μπορείς να στρέψεις τη ροή της ζωής προς εκεί που θέλεις, εάν μπορέσεις, αλλά ποτέ δεν πρέπει να βάλεις φράγμα, γιατί εάν το κάνεις θα το πληρώσεις. Μπορείς να πας κόντρα στη ζωή, αλλά με ευφυΐα και να χρησιμοποιήσεις την ίδια τη δύναμη της ζωής. Ο ποταμός… σε παίρνει και δεν το παίρνεις χαμπάρι. Στο τραγούδι υπάρχει αναφορά και στον Αη Γιώργη των Κυθήρων, που πρόκειται για ένα ύψωμα με φανταστική θέα, όπου νιώθεις να αδειάζεις από όλα όσα σε βαραίνουν…

 

Του Έρωντα

Ένα τραγούδι έντονα επηρεασμένο από τον κρητικό ήχο και τις μαντινάδες. Ο τελευταίος στίχος του τραγουδιού συνδέεται με το Ναυαγό. «Έρωντας είν’ ο ναυαγός που βλέπει τα κατάρτια και δεν τον νοιάζουν πιο πολύ από τα δυο σου μάτια».

 

Κάποιος λείπει από την παρέα

Προβληματίστηκα εάν τελικά θα το έβαζα στο δίσκο ή όχι, αλλά είναι κι αυτό ένα κομμάτι της ζωής μας. Βγήκε λόγω ενός τραγικού περιστατικού, που αφορά στον χαμό ενός αδερφικού μας φίλου, του Πέτρου. Τελευταία φορά που βρεθήκαμε ήμασταν στο ταβερνάκι του Κώστα και του Αλέξη Τσότση, τη «Ζωοδόχο Πηγή» στα Καμίνια, το οποίο παλιά ήταν μπακάλικο. Το τραγούδι ήταν μια προσπάθεια να απαλύνουμε λιγάκι αυτό που συνέβη. Γράφτηκε λίγο νωρίς τότε, σε σχέση με το χαμό του, και δεν έχει στοιχεία ιαματικά. Είναι σαν μοιρολόι, μία αναπόληση του τι συνέβη. Ο Αλέξης Τσότσης κάνει τα φωνητικά, σαν μία φωνή κάποιου που είναι δίπλα μας, αλλά δεν τον βλέπουμε…

 

Κόσμε

Σαν να είναι κάποιος στο Αη Γιώργη των Κυθήρων κι από ψηλά να κάνει σκέψεις για τον κόσμο που ζούμε. Γράφτηκε κατά την διάρκεια της προετοιμασίας για τον Διαγωνισμό του «Ελληνικού Σχεδίου».

 

Άνοιξη…

Η τέταρτη εκδοχή. Είναι ένα κομμάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα και δεν μου θυμίζει καθόλου εμένα, με ξεπερνάει. Δεν είμαστε εμείς τα τραγούδια, είναι απλώς στιγμές που περνάνε από μέσα μας αυτά. Είμαστε άνθρωποι με ελαττώματα, εγωιστές, φοβισμένοι, αλλά κάποια ευαισθησία που σε κάνει κακό άνθρωπο, καμιά φορά αφήνει και μπαίνουν μέσα σου και κάποια ψυχανεμίσματα από «πάνω» κι εσύ τα καταγράφεις. Πάντα είχα μια εμμονή με την Άνοιξη, άλλωστε είναι η εποχή που έχω γεννηθεί. Αυτό το τραγούδι το ξαναγράψαμε γιατί το αγαπώ, μπορώ και το θαυμάζω.

 

Το Μυστικό

Δεν είμαι ο ίδιος τραγουδιστής με την στενή έννοια του όρου. Γράφω τραγούδια που με εκφράζουν και τα τραγουδάω. Δύσκολα παίρνω κομμάτια που τα ζηλεύω και θα ήθελα να τα έχω γράψει εγώ. Όμως μου δόθηκε μια ευκαιρία στο Μικρό Πολυτεχνείο, του Θράσου Καμινάκη, να μελοποιήσω κάποιους στίχους. Μου τους έδωσε η Φωτεινή Λαμπρίδη που ήταν συντονίστρια σε ένα τμήμα στιχουργικής. Ήταν στίχοι παραδοσιακότροποι, της Κλειώς Βρεττού, και επειδή συνήθως τέτοια φτιάχνω κι εγώ, ταίριαξε πολύ και τους έκανα τραγούδι για τις ανάγκες μιας παρουσίασης και μελοποίησης τραγουδιών…

 

Της Άνοιξης Πουλί

Είναι ένα παλιότερο τραγούδι. Συνέπεσε πριν από λίγα χρόνια με την ανάγκη της φίλης και εξαιρετικής τραγουδίστριας, Σοφίας Παπάζογλου να κάνει το πρώτο της παιδί. Μιλάει για ένα πουλί της Άνοιξης που δεν έρχεται… Υπήρχε κι ένας συναισθηματισμός από μέρους της και βγήκε μια πολύ γλυκιά ηχογράφηση.

 

 

Ένα από τα χαρακτηριστικά του δίσκου είναι και ο «κρητικόφερτος» ήχος…
Όντως, αυτό συμβαίνει σίγουρα στον «Ποταμό» και στον «Έρωντα», δύο κομμάτια που είναι επηρεασμένα από τον κρητικό ήχο. Πρόκειται για μία επιρροή που προέκυψε κατά τη διαμονή μου στα Κύθηρα, ένα νησί με πολλές επιδράσεις από την Κρήτη. Το κρητικό μουσικό «στοιχείο» υπάρχει επίσης στο «Μυστικό», αλλά και στο «Άρωμα». Όταν παίξαμε στην Κρήτη μαζί με τον Αντώνη Φραγκιαδάκη, πριν από λίγο καιρό, εισπράξαμε αυτή την έντονη επιθυμία του να αισθανθείς για λίγο Κρητικός χωρίς όμως να προσβάλεις αυτό το συναίσθημα. Αντίστοιχα, θέλεις να αισθανθείς για λίγο πιο Ανατολίτης. Συμβαίνει αυτό με τη μουσική.

 

Ο δίσκος μοιάζει λίγο με τον πρώτο του σχήματος την «Αποδοχή Κληρονομιάς». Τελικά, την έχουμε αποδεχτεί την «κληρονομιά» μας και με ποιον τρόπο;
Εμείς που έχουμε γεννηθεί στην πόλη, αλλά έχουμε «μεγαλώσει» στα χωριά, πήραμε στοιχεία όπως το μεράκλωμα, είχαμε επαφή με τη φύση, έστω κι αν δεν γεννηθήκαμε εκεί, είμαστε σαν κάτοικοι της Ελλάδας, γενικότερα. Προσωπικά μπαίνω πολύ μέσα σε αυτό και το «ρουφάω». Αναγκαστικά, λοιπόν, πρέπει να το εκφράσω, να το βγάλω προς τα έξω. Πρόκειται ίσως για εμμονές, αλλά δεν μπορεί να βρίσκεσαι –για παράδειγμα- στην Κρήτη να παίζεις όλο το βράδυ και να μη σου βγαίνει αυτή η επιρροή. Άλλες φορές μπορεί να σου βγει όχι τόσο αληθινά, μια άλλη φορά όμως μπορεί να είναι κάτι πιο ζυμωμένο. Δεν είμαι αμιγώς ούτε παραδοσιακός, ούτε ροκάς, ωστόσο επειδή μπορεί να είμαι μπερδεμένος ως προς αυτό, βγαίνει τελικά ένα μείγμα, που μακάρι να είναι καλά αφομοιωμένο.

 

* Ο Θοδωρής Κοτονιάς και τα Μακρινά Ξαδέρφια παρουσιάζουν τον καινούργιο τους δίσκο στο «Γυάλινο Μουσικό Θέατρο», το Σάββατο 10 Μάιου.

 


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Γυάλινο Μουσικό Θέατρο | Λ. Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη | Τηλ. 210 9315600 | Ώρα έναρξης: 22:00
Τιμή εισιτηρίου: 10 € είσοδος με μπύρα ή κρασί στο bar