Έχοντας πάρει την απόφαση να επενδύσω το επαγγελματικό μου μέλλον στην ψηφιακή κατεύθυνση της δημοσιογραφίας ή ενασχόληση με το storytellingμέσω του βίντεο ως μέσου ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Το να χρησιμοποιήσω τις ελάχιστες γνώσεις που έχω –μέχρι στιγμής- αποκομίσει από την παραγωγή ενός ντοκιμαντέρ για να καταγράψω μαζί με τον συνάδελφο και συνεργάτη, Σταύρο Συμεωνίδη, τα γεγονότα στην ΕΡΤ υπήρξε αυτονόητα συνειδητή (και ανεξάρτητη) απόφαση.

Διότι, ως «μηχανικός επικοινωνίας» και σίγουρα ως λειτουργός της ενημέρωσης μου είναι αδύνατον να αγνοήσω την απερίγραπτη επιρροή της Δημόσιας Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της επαγγελματικής μου συνείδησης (χωρίς να έχω εργαστεί εκεί ποτέ!). Τόσο ξεκάθαρα. Η ανθρώπινη ανάγκη, δε, να συμπαρασταθώ σε πολύ καλούς μου φίλους με οδήγησε μοιραία στο Ραδιομέγαρο, το απόγευμα της 11ης Ιουνίου ή αλλιώς στον ομφαλό της ενημέρωσης και των εξελίξεων, ειδικά τη συγκεκριμένη ημέρα.

Η αποτύπωση στα frames όσων δραματικών συνέβησαν, έκρυβαν συγκίνηση, μα περισσότερο πείσμα και ορμή για αγώνα. Για έναν δίκαιο αγώνα δημοκρατίας. Μηδέ η εξόντωση του σχεδόν 24ωρου συμπληρωμένου χωρίς ξεκούραση μας πτόησε από το τελικό στάδιο παραγωγής (μοντάζ και επιμέλεια υλικού). Πως θα μπορούσαμε αλλιώς; Ήταν το ελάχιστο για να προσφέρουμε. Ένα μικρό λιθαράκι βοηθείας προς τους συναδέλφους μας.

Σκληρά δοκιμαζόμενους, όχι τόσο από το σκιάχτρο της ανεργίας, όσο από μία επικοινωνιακή πολιτική μπολιασμένη και βουτηγμένη μέσα σε εμετικά ψέματα. Μία κουταλιά… της συνταγής με το κωδικό όνομα «Δόγμα του Σοκ», που άπαξ και καταναλωθεί περιμένει με αδημονία το επόμενο θύμα της. Έ, όχι!