«Η Κωνσταντινούπολη χρειάζεται τη βοήθειά σας, τώρα!» Με αυτό το σύνθημα και με την παράκληση για δημοσιοποίηση και διάδοση των όσων διαδραματίζονταν η είδηση ταξίδεψε γρήγορα και ταξίδεψε παντού. Όσο τα τοπικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης προσπαθούσαν σκόπιμα να αποσιωπήσουν, βγήκαν στην επιφάνεια μέσα σε ένα μόλις βράδυ.

Η δυναμική αντίδραση των πολιτών απέναντι σε μία ανελεύθερη πραγματικότητα που ξεκίνησε με αφορμή ένα πάρκο κι έφτασε να εκφράσει το συνολικό κενό και τις αυθαιρεσίες της τουρκικής κυβέρνησης, δημιούργησε ένα παγκόσμιο ρεύμα επικοινωνίας. Η είδηση που μέχρι πρότινος έμενε στα δημοσιογραφικά συρτάρια ενόψει της λογοκρισίας, μπόρεσε πια να γραφτεί και να αφεθεί στο κριτήριο του καθενός για το πως θα την ερμηνεύσει…

Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές αναδύεται και ο λόγος των καλλιτεχνών, θέτοντας τον ανθρώπινο παράγοντα πέρα από γεωγραφικά σύνορα και φοβικούς διαχωρισμούς σε μία Ευρώπη που βιώνει κατά περίπτωση αντίστοιχα δημοκρατικά πλήγματα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Aυγή τούρκοι καλλιτέχνες εξέδωσαν μία ανακοίνωση όπου μεταξύ άλλων αναφέρει:
«(…)H αντίσταση που ξεκίνησε από το πάρκο Γκεζί και εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα είναι πράξεις που ξεπήδησαν από την κοινή αντίληψη του λαού, πέρα από συγκεκριμένες πολιτικές εξαρτήσεις. Αντίσταση ενάντια σε ένα καταπιεστικό καθεστώς, που αυξάνει τον αυταρχισμό του καθημερινά. Ο κοινός στόχος όσων συμμετέχουν στις ειρηνικές διαμαρτυρίες είναι να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους σε μια ελεύθερη ζωή, το δικαίωμά τους να έχουν λόγο σε αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους στον τόπο όπου ζουν. Με έκπληξή μας είδαμε ότι τα καθεστωτικά media δεν δημοσιοποιούν τίποτε γι' αυτό το κίνημα αντίστασης και τη βιαιότητα της αστυνομικής καταστολής. Καλούμε όλα τα μέσα ενημέρωσης, σε αυτή την ιστορική στιγμή, να εγκαταλείψουν την αυταρέσκεια και τη μακαριότητά τους και να μεταδώσουν τα γεγονότα με σεβασμό στις αρχές της ελεύθερης δημοσιογραφίας».

Τα αιτήματα των διαδηλωτών είναι ουσιαστικά. Ζητάνε το αυτονόητο. Ελευθερία έκφρασης, εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παύση της λογοκρισίας και της επιβολής της γνώμης του ισχυρού, μέσα από διεκδικήσεις. Όπως έχουν γράψει στους τοίχους της Κων/πολης τις τελευταίες ημέρες Turkish revolution will  not be televised”. Κάτι δηλαδή σαν το ομώνυμο τραγούδι του Gil Scott Heron Revolution will not betelevised για όλους εκείνους που προσπαθούν κάτι να αλλάξουν σε έναν κόσμο που φαίνεται να αγαπάει τον πόλεμο και την εξουσία περισσότερο από τους ανθρώπους του.

Κι όπως είχε τραγουδήσει κάποτε ο John Lennon «As soon as youre born, they make you feel small» (Working class hero), μιλώντας για την απάτη της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας και για το κατά πόσο ορισμένοι έχουν τους λόγους τους να καλλιεργούν παρόμοιες αντιλήψεις.

 

Άνθρωποι κάθε ηλικίας ενώνουν τις φωνές τους, αφού εκείνοι που θα έπρεπε να δράσουν φάνηκαν ανεπαρκείς. Οι καλλιτέχνες μιλούν άλλες φορές με τα τραγούδια τους κι άλλοτε με λόγια… Συγκεκριμένα ο Roger Waters κοινοποίησε χθες το απόγευμα στην επίσημη ιστοσελίδα του στο facebookμία επιστολή συμπαράστασης προς τον κόσμο της Τουρκίας.

«(…)Είμαστε μαζί σας. Σας στηρίζουμε καθώς αγωνίζεστε για την ελευθερία και ο αγώνας σας αυτός είναι σημαντικός για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Κάθε φορά που ένας άντρας, μια γυναίκα ή ένα παιδί βγαίνει στους δρόμους και αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αυτοδιάθεση, τη δημοκρατία, ο υπόλοιπος κόσμος νιώθει υπόχρεος. (…)Η αντίστασή σας μπορεί να αποτελέσει ένα σημείο καμπής ανάμεσα σε όλους εμάς και την επιστροφή στον Μεσαίωνα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από αυτό που κάνετε σήμερα…»

Ένας λαός σήμερα διεκδικεί κάτι. Δικαιώματα που είναι από καιρό χαμένα.

Κι αν ο Κεμάλ του Χατζιδάκι τρόμαξε πρόσφατα κάποιους, μάλλον ορισμένοι θα έπρεπε να ακούσουν ξανά τους στίχους και να σκεφτούν. Τότε αυτός ο κόσμος ίσως και να μπορεί να ελπίζει πως κάποτε-κάτι θα αλλάξει… Καληνύχτα.