savvopoulos2«Ξέρεις ποιος είναι αυτός;» ρώτησε η Μελίνα Μερκούρη τη νοσοκόμα της. Δίχως να περιμένει απάντηση, της είπε πως «αυτός είναι ο Χατζιδάκις, που έγραψε Τα παιδιά του Πειραιά».

Η Μερκούρη ζήτησε από το Χατζιδάκι να το τραγουδήσουν μαζί, όμως εκείνος αντιστάθηκε λέγοντας πως αυτό το τραγούδι «έδωσε» λάθος ταυτότητα στο έργο του. Τελικά, σιγοτραγούδησαν Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά… ενώ η μαύρη νοσοκόμα παρακολουθούσε αποσβολωμένη δυο ετοιμοθάνατους να τραγουδούν σαν μικρά παιδιά. Μάλλον της άρεσε, αφού είχε σταυρώσει τα χέρια της και είχε γείρει στο κρεβάτι.

Η ιστορία αυτή εκτυλίχθηκε τον Ιανουάριο του ’94 στον 40ο όροφο του νοσοκομείου Memorial της Νέας Υόρκης. Τη διηγήθηκε η Εμμανουέλα Παυλίδου, βοηθός και γραμματέας της Μερκούρη στον Σαββόπουλο και εκείνος με τη σειρά του σε εμάς.

Γιατί ο Σαββόπουλος διάλεξε να ερμηνεύσει Χατζιδάκι; «Γιατί τραγούδι είναι αυτό που μικραίνει την απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων» υποστήριξε και αυτό ακριβώς συμβαίνει με τραγούδια του Μάνου, όπως Ο Γιάννης ο φονιάς, Ηθοποιός σημαίνει φως, Κεμάλ, Ο εφιάλτης της Περσεφόνης, Έναν μύθο θα σας πω, Ήρθε νοτιάς, ήρθε βοριάς.

Λευκοντυμένος, ζεστός και εκφραστικός ο Σαββόπουλος θυμόταν συνεχώς περιστατικά και ιστορίες από την σχέση του με τον Χατζιδάκι. Στα δεξιά της ορχήστρας και σε απόσταση λίγων μέτρων από τη σκηνή, βλέπαμε φωτογραφίες του Χατζιδάκι που εναλλάσσονταν, φωτογραφίες  από την νεότητα του, παρέα με φίλους και συνεργάτες, παρέα με τον Σαββόπουλο. Κάθε τόσο ο ερμηνευτής κοιτούσε προς τα κεί, πότε χαμογελώντας και πότε παίρνοντας αφορμές για να αφηγηθεί μια ακόμα ιστορία, για να πει ακόμη ένα τραγούδι, όπως, Έχω ένα μυστικό, Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι, Γαρίφαλο στ’ αυτί, Πες μου μια λέξη και αλλά. Άξια αναφοράς η απόδοση του Αι γενεαί πάσαι από τη χορωδία, ενώ αμέσως μετά ένα μικρό αγόρι ύψωσε μια ελληνική σημαία. Το κοινό σηκώθηκε όρθιο και χειροκρότησε μαζί με το Διονύση Σαββόπουλο.

Στη σκηνή, μαζί με τον ερμηνευτή η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων και η  Πολυφωνική χορωδία του Δήμου Πατρέων. Στη Διεύθυνση ήταν ο Θανάσης Τσιπινάκης, ενώ το Rock Ensemble αποτελείται από τους Τάκη Φαραζή, Γιώτη Κιουρτσόγλου, Γιάννη Αναστασάκη, Καλλίστρατο Δρακόπουλο και τη Βάσω Δημητρίου που έχει αναλάβει και τις ενορχηστρώσεις.

Διαβάζοντας το δελτίο τύπου της παράστασης, φοβόμουν πως η πολυπληθής συντροφιά του Σαββόπουλου στη σκηνή, θα οδηγούσε σε μια «βαριά» ανάγνωση των τραγουδιών του Χατζιδάκι, αφού συμμετέχουν πέρα από την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων και τη χορωδία, ηλεκτρικές, κλασσικές κιθάρες και πιάνο. Αυτή η ανησυχία αποδείχτηκε πέρα ως πέρα λανθασμένη, αφού οι ενορχηστρώσεις ήταν λιτές και τα τραγούδια έφταναν σαν αεράκι στις κερκίδες του θεάτρου Πέτρας.

xatzidakis-savvopoulosΚαθ’ όλη την διάρκεια της βραδιάς, ο Σαββόπουλος συνομιλούσε με τους συνεργάτες του και επιβράβευε τις επιδόσεις τους στην ερμηνεία και στην εκτέλεση των κομματιών. Η χορωδία δεν περιορίστηκε στα φωνητικά, ούτε συμπλήρωνε τον Σαββόπουλο. Τραγουδούσε μαζί του, μοιραζόταν το ερμηνευτικό φορτίο και κέρδιζε το δυνατό μας χειροκρότημα.

Πολλά νέα παιδιά ανάμεσα στο κοινό, του οποίου την ωριμότητα οφείλουμε να αναγνωρίσουμε. Σχετικά με την προσέλευση, ελπίζαμε σε κάτι καλύτερο, αφού το πάνω διάζωμα είχε πολλές κενές θέσεις. Λάθος η 20λέπτη αναμονή μας στην είσοδο του θεάτρου που άνοιξε μόλις στις 20.45 με ώρα έναρξης στις 21.00. Περίπου 200 άτομα στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά με τόση ζέστη, δεν ήταν και το καλύτερο μας...

Ο Διονύσης έδειξε αγάπη και σεβασμό στο Μάνο, με χαριτωμένη διάθεση αφού μιμήθηκε το χαρακτηριστικό ψεύδισμα του και την προφορά του στο «ρ». Ο Σαββόπουλος επέλεξε να ερμηνεύσει Χατζιδάκι, γιατί όπως είπε «τα τραγούδια αυτά όχι μόνο δεν είναι επίκαιρα, αλλά αντιθέτως βρίσκονται στον αντίποδα όσων συμβαίνουν σήμερα, γεγονός που εγγυάται την αξία τους».