thanasis-papakonstantinou-texnopolis2012bygiannisanthoulis1Έχοντας παρακολουθήσει την πορεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 ως σήμερα, θεωρώ ότι είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες συνθέτες-ερμηνευτές που το έργο τους χαρακτηρίζεται από μια διαρκή προσπάθεια ανίχνευσης νέων δρόμων και νέων παραμέτρων, παραμένοντας, ωστόσο, έντονα προσωπικό και χαρακτηριστικό. Αυτή η πειραματική διάθεση -αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια- διαπερνά τόσο τις στούντιο δουλειές του (ενίοτε, δε, πολώνοντας τους θαυμαστές του, όπως έγινε, π.χ. με τον “Σαμάνο” ή με τo “Βροχή Από Κάτω”) όσο και τη συναυλιακή παρουσίαση του έργου του. Από τις ηλεκτρικές καταιγίδες των “Λαϊκεδέλικα”, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πέρασε στις πιο “κλειστές” συναυλίες με το σχήμα του 2009, όπου το τσέλο είχε τον ρόλο του lead οργάνου και, πλέον σε ένα “μικτό σχήμα” όπου επιχειρείται μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο προηγούμενα μοντέλα.

 thanasis-papakonstantinou-texnopolis2012bygiannisanthoulis3Το νέο αυτό σχήμα το είχα πρωτοδεί πέρσι, αρχικά στο Fuzz και εν συνεχεία στην Τεχνόπολη και οι εντυπώσεις που μου είχε αφήσει ήταν καλές, αν και ομολογώ ότι, έχοντας... επιβιώσει από τις ως το 2007 συναυλίες του Θ. Παπακωνσταντίνου με τους “Λαϊκεδέλικα” (όπου η δύναμη και ενέργεια συγκρινόταν μόνο με τη -δεινοσαυρικού μεγέθους- διάρκειά τους), αισθανόμουν ότι κάτι έλειπε, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τι. Τελικά, η συναυλία της Κυριακής, μου έδωσε την απάντηση, λόγω του ότι από αυτήν έλειπε... αυτό που αισθανόμουν ότι έλειπε! Εννοώ -με ενδεχομένως ακατανόητο τρόπο...- ότι το σχήμα με το οποίο περιοδεύει πλέον ο Θ. Παπακωνσταντίνου μου φάνηκε πιο “δεμένο” και, ως εκ τούτου, πιο “λυμένο” και πιο άνετο. Για να μιλήσω με ποδοσφαιρικούς όρους, η ομάδα είχε βρεθεί μεταξύ της και λειτουργούσε με περισσότερους αυτοματισμούς και συντονισμούς, που από τις προηγούμενες συναυλίες ένοιωθα ότι έλειπαν.

Για παράδειγμα, και στις τρεις συναυλίες άκουσα το “Όταν Χαράζει”, ωστόσο, μόνο προχθές μπόρεσα να βρω εκείνη την υπέροχη και τόσο εύθραυστη ισορροπία μεταξύ μελωδίας και θορύβου που το κομμάτι αυτό εμπεριέχει. Ήταν άλλη η ενοχρήστρωση; Άλλη η ηχοληψία; Μπορεί. Δεν το ξέρω. Ωστόσο, εμένα μου φάνηκε ότι το συγκρότημα έχει πλέον βρει το ρυθμό του και σχεδόν ενστικτωδώς ανεβάζει τα τραγούδια σε σφαίρες που μόνο η υψηλή έμπνευση μπορεί να επιτύχει. Άλλο παράδειγμα, οι “Τρεις Ανθοί”, στους οποίους προστέθηκε ένα οξύ synth και ελεγχόμενο feedback από την κιθάρα του Κώστα Παντέλη, δίνοντας έναν απόκοσμο τόνο στο τραγούδι. Ή το wah-wah με το οποίο η ηλεκτρική κιθάρα κατηύθυνε την “Παλιά Πληγή”. Ή η σχεδόν lounge jazz ατμόσφαιρα που έδωσαν τα πνευστά στην εκτέλεση του “Αερικού”. Τα παραδείγματα είναι πολλά και, κατά την άποψή μου, δείχνουν ακριβώς αυτό που ανέφερα πιο πάνω: ότι η ομάδα ρολλάρει και ότι, πλέον, έχει την αυτοπεποίθηση να τραβήξει όποιο δρόμο της φανεί καλύτερος για κάθε τραγούδι.

Αthanasis-papakonstantinou-texnopolis2012bygiannisanthoulis2πό την άλλη, ο Θ. Παπακωνσταντίνου δεν έκρυψε για άλλη μια φορά την αγάπη του για το ρεμπέτικο, καθώς το πρόγραμμα διανθίστηκε από την “Υπόγα”, τραγουδισμένη από το Δημήτρη Μυστακίδη, τους “Πέντε Μάγκες στον Περαία”, ερμηνευμένο από τον ίδιο το Θανάση και το “Θέε μου Μεγαλοδύναμε” που τραγούδησαν η Ματούλα Ζαμάνη και ο Δ. Μυστακίδης.

Κατά τα λοιπά, το setlist ήταν μια εξαιρετική επιλογή απ’ όλους σχεδόν τους δίσκους του Θ. Παπακωνσταντίνου, με όλα τα τραγούδια να έχουν “υποστεί” μικρές ή μεγαλύτερες “παρεμβάσεις” και όλες να είναι επιτυχημένες. Για το κλείσιμο επί σκηνής ανέβηκε και ο Γιάννης Χαρούλης, για να τραγουδήσει μαζί με τον Θ. Παπακωνσταντίνου το “Σκουλαρικάκι” και το “Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι”, ενώ η συναυλία τελείωσε με την απολύτως επίκαιρη “Ερώτηση Κρίσεως” και τον κλασσικό, πλέον, “Πεχλιβάνη” με το ελεγχόμενα κατακλυσμικό φινάλε του. Tέλος, να αναφέρουμε ότι εκτός του Θ. Παπακωνσταντίνου, το σχήμα αποτελείται από τους Ματούλα Ζαμάνη (τραγούδι, κιθάρα), Φώτη Σιώτα (βιολί, βιόλα, πλήκτρα, τραγούδι), Δημήτρη Μυστακίδη (ακουστική κιθάρα, μπουζούκι, τραγούδι), Ανδρέα Πολυζογώπουλο (τρομπέτα, φλικόρνο), Σωτήρη Ντούβα (τύμπανα), Γιάννη Αντωνιάδη (κλαρίνο), Κώστα Παντέλη (ηλεκτρική κιθάρα) και Χρυσόστομο Μπουκάλη (κόντρα μπάσο). Επίσης, να τονίσω ότι για άλλη μια φορά ο ήχος της συναυλίας ήταν υποδειγματικός, με ζωηρά μπάσα και καθαρές όλες τις ενοχρηστωτικές λεπτομέρειες, καθώς και ότι ο κόσμος ήταν πολύς και ενθουσιώδης. Δεν τους αδικώ καθόλου: τελικά, σε μια συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι σχεδόν αδύνατον να μην περάσεις καλά.


* Φωτογραφίες: Γιάννης Ανθούλης

thanasis-papakonstantinou-texnopolis2012bygiannisanthoulis4