paidi-domino2Πιθανότατα να ήταν δόκιμος ένας ιστορικός διαχωρισμός για την Ελλάδα -στη σύγχρονη ιστορία της- σε πριν και μετά μνημονίου εποχή. Αφού, έτσι κι αλλιώς, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν το διαχωρισμό σχεδόν σε όλους τους επαγγελματικούς και κοινωνικούς τομείς. Πριν και μετά μνημονίου εποχή για την οικοδομή, πριν και μετά μνημονίου εποχή για τη μετανάστευση... πριν και μετά μνημονίου εποχή και για τη μουσική.

Η πρώτη σκέψη είναι να πούμε ότι πριν ήταν καλύτερα. Τα πράγματα όμως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι τόσο εύκολα όσο φαίνονται ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι. Ένα από τα πιο βασικά στοιχεία που επαναφέρει η μετά μνημονίου εποχή, όσον αφορά τη μουσική και την τέχνη ευρύτερα είναι η ενεργοποίηση του καλλιτέχνη σε επίπεδο παρέμβασης και εκτός σκηνής. Δημιουργείται μια ανάγκη να έχει λόγο και εκτός μαγαζιού και δίσκου.

 

Πρόσφατα παραδείγματα οι επιστολές ή τα κείμενα διαμαρτυρίας ή απαντήσεις ή θέσεις όπως θέλετε πείτε το:
Από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη με τίτλο «Ακούς εκεί... we blame you, ηλίθιε!» (εδώ) που τοποθετήτε σε μια άποψη που επικρατεί στο εξωτερικό για τους Έλληνες.
Από τον Δημήτρη Αποστολάκη με την επιστολή-απάντηση στο άρθρο του Λαμάρκ (εδώ)
Από τον Γιάννη Αγγελάκα που απάντησε στον Πέτρο Κωστόπουλο για την γνωστή κατάσταση στην Imako (εδώ)
Από τα πολλά κείμενα του Μίκη Θεοδωράκη (που ναι, σηκώνουν πολύ κουβέντα αλλά γράφτηκαν αρκετά που είδαν το φως της δημοσιότητας και μετά από αρκετά χρόνια).

writing2Αν έχουμε καλή μνήμη θα θυμηθούμε και επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, ή προς Υπουργούς με υπογραφές δεκάδων καλλιτεχνών ή ακόμα και τηλεοπτικές παρεμβάσεις με σκληρή γλώσσα.

Και όλα αυτά γίνονται δημόσια... Όχι πλεον από τα παραδοσιακά μέσα αλλά τις περισσότερες φορές από τις προσωπικές τους ιστοσελίδες ή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φυσικά κάνουν γρήγορα το γύρω του ίντερνετ σε μερικές ώρες. Τα διαβάζουν δηλαδή περισσότεροι άνθρωποι απ’ ότι θα τα διάβαζαν σε μια εφημερίδα παλιότερα.

Θα σκεφτεί κανείς πως αυτοι που μιλάν τώρα μιλούσαν πάντα. Ίσως να έχει και δίκιο όποιος κάνει μια τέτοια σκέψη, αλλά το σίγουρα είναι ότι είχαν καιρό να μιλήσουν. Είχαν καιρό να γράψουν μια επιστολή συγκρουόμενη με συμφέροντα. Είχαν καιρό να παίξουν για τους άστεγους και τους μετανάστες. Είχαν καιρό να νιώσουν την ανάγκη να εκφράσουν τον κόσμο που βράζει και όχι τον εαυτό τους. Και όχι μόνο μέσα από την τέχνη τους αλλά και από την θέση τους.