g.dalarasΤα επεισόδια στις συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα μού έφεραν στο μυαλό ένα χωρίο από τα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη:

«Παρεκκλίσεις και διαστρεβλώσεις των πολιτευμάτων είναι: της βασιλείας η «τυρρανία», της αριστοκρατίας η «ολιγαρχία», της πολιτείας η «δημοκρατία». Η τυραννία είναι, πράγματι, μια μοναρχία που υπηρετεί το συμφέρον του μονάρχη, η ολιγαρχία υπηρετεί το συμφέρον των πλουσίων και η δημοκρατία το συμφέρον των απόρων, κανένα όμως από τα πολιτεύματα αυτά δεν υπηρετεί το συμφέρον του συνόλου των πολιτών.»

Για ακόμα μια φορά η λεγόμενη «κοινή γνώμη» εκπροσωπείται από τη μειοψηφία. Από αυτούς τους λίγους ή πολλούς, αλλά σίγουρα πολύ λιγότερους σε σχέση με το πλήθος που βρέθηκε στις συναυλίες. Σε σχέση με το πλήθος των ανθρώπων που υπερασπίζονται τον Γιώργο Νταλάρα στο διαδίκτυο, μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τους άλλους φορείς ενημέρωσης. Αλλά αυτοί οι άλλοι, η πλειοψηφία, είναι πια επί της ουσίας η μειοψηφία. Είναι οι χιλιάδες άνθρωποι που γέμιζαν την Αθήνα στις συγκεντρώσεις, την ώρα που τα Μ.Μ.Ε έδειχναν και ξαναέδειχναν τους λίγους (από όπου κι αν προέρχονταν) που τα έσπαγαν. Είναι οι χιλιάδες άλλοι που δεν βλέπουν τα τούρκικα σίριαλ και τις ειδήσεις του Star. Οι «ανύπαρκτοι» για τις μετρήσεις και τις ακροαματικότητες.

dalaras2Θα μου πεις ότι το δίκαιο φυσικά και δεν μπαίνει στο ζύγι. Ναι, δεν θα σου απαντήσω ότι η πλειοψηφία έχει πάντα το δίκιο. Πάντα οι πεφωτισμένοι ήταν οι λίγοι. Αλλά για ακόμα μια φορά οι λίγοι, το ξαναλέω, κέρδισαν τα φώτα των προβολέων. Με άλλα λόγια την εξουσία. Έγιναν το alter ego των εκλεγμένων κοινοβουλευτικών αντιπροσώπων μας που κυβερνούν και αποφασίζουν ουσιαστικά με το υστέρημά μας. Και δεν εννοώ με τα ελάχιστα χρήματά μας. Αλλά με την ελάχιστη -έως και ανύπαρκτη- ψήφο μας.  Έτσι και οι δύο χωρίς να διαθέτουν τη περίφημη, επί της ουσίας, «λαϊκή εντολή», παίρνουν το νόμο στα χέρια τους εξ ονόματος όλων μας. Αποφασίζουν και διατάζουν.

Το πρόβλημά μας, λοιπόν, δεν είναι αν φταίει ή δεν φταίει ο Νταλάρας. Αν έκανε ή δεν έκανε καλά που αντέδρασε μέρος του κόσμου έστω και μέσω γιαουρτιών. Το πρόβλημά μας είναι εν γένει πρόβλημα δημοκρατίας. Τετριμμένο μεν ως συμπέρασμα, αιματηρό δε ως μέλλον που καταφθάνει με ταχείς ρυθμούς.

Κι αν το θέλετε και με όρους μουσικούς αφού αυτή ήταν η αφορμή για το κείμενο:

Απ' την «αγανάκτηση» «τέτοιου» πλησίον
φτιάχνεται η λάσπη και το ψέμα και το μίσος
απ' την «αγανάκτηση» «τέτοιου» πλησίον
να φυλαχτούμε ίσως.