alexiou-galani-pallasΤις περισσότερες φορές σε τέτοιες συνεργασίες που έρχονται από το βάθος της ελληνικής μουσικής ιστορίας οι βασικές τάσεις είναι δύο. Υπάρχουν εκείνοι που κατενθουσιάζονται και τρέχουν να εξασφαλίσουν το εισιτήριό τους -με τον φόβο εξάντλησης- για να δουν το μοναδικό θέαμα, ευελπιστώντας ότι θα τους θυμίσει κάτι από τις παλιές καλές εποχές ή ότι θα ζήσουν κάτι από την ιστορία που ξαναγράφεται, και οι άλλοι, οι πιο επιφυλακτικοί. Είναι στο να πάω να μην πάω… και τελικά αποφασίζουν «να μην πάω» γιατί θα δουν τα νιάτα τους να παρακμάζουν πάνω στη σκηνή και θα έρθει γρήγορα η απομυθοποίηση. Άσε που έχουν πικραθεί πολλές φορές από τέτοιου είδους συναντήσεις… Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο των νεότερων που δεν τους λένε τίποτα αυτές οι συνεργασίες. Είτε γιατί δεν γνωρίζουν την ιστορία είτε γιατί τα θεωρούν καταστάσεις για μεγαλύτερες ηλικίες…

ta_tragoudia_tis-xthesinis_meras-coverΆλλωστε πλέον για τα κριτήρια με τα οποία γίνονται αυτές συνεργασίες δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Γίνεται από πραγματική καλλιτεχνική ανάγκη για έκφραση ή γίνεται γιατί μόνος του ο καθένας από αυτούς που συμπράττουν δεν μπορεί πλέον να γεμίσει έναν μεγάλο χώρο; (και άλλες τέτοιες σκέψεις επικοινωνιακοεμπορικού χαρακτήρα).
Εν προκειμένω, τις συναυλίες συνοδεύει και η επανέκδοση του δίσκου «Τα τραγούδια της χθεσινής μέρας» με νέο πιο χρωματιστό εξώφυλλο!

Στην καινούργια τους έκδοση τα «Τραγούδια της χθεσινής μέρας» περιλαμβάνουν και δύο νέες εκτελέσεις στο «Έλα μαζί μου» (Πάνου Λεούση - Γιάννη Αργύρη) και στο «Όχι δεν πρέπει» (Γιάννη Μαρκόπουλου - Γιώργου Χρονά) με νέα ηχητική και ενορχηστρωτική επεξεργασία από το Χρυσόστομο Μουράτογλου.

Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί πρέπει μεγάλοι καλλιτέχνες να περιμένουν 30 χρόνια για να βρεθούν μαζί στη σκηνή. Γιατί δεν γίνεται αυτό καθ’ όλη τη πορεία τους στις ζωντανές εμφανίσεις; Οι περισσότεροι ψάχνουν ποια θα είναι τα δεύτερα ονόματα στο μαγαζί (βέβαια για την Γαλάνη συγκεκριμένα αυτό τα τελευταία χρόνια δεν ισχύει). Γιατί πρέπει να φτάσουν οι περισσότεροι στο σημείο μηδέν για να κοιτάξουν γύρω τους και να θυμηθούν ότι υπάρχουν και συνάδελφοι που τραγουδάνε και έχουν έργο, ιστορία, ικανότητες, κοινό κτλ κτλ…

Ο τίτλος «Σε μπλε βελούδο» δεν γνωρίζω αν δικαιολογείται κάπως, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να ήταν καλύτερος. Τροφή για σκέψη υπήρχε αν συνυπολογίσει κανείς τις δημιουργικές δεκαετίες που έχουν αφήσει οι δυο κυρίες πίσω τους.

Αυτό που μένει τώρα είναι να δούμε και να ακούσουμε είναι τι έχουν να μας πουν μαζί επί σκηνής έπειτα από 30 χρόνια.

alexiou_galani-81-82«Αισθάνομαι πιο δυνατή και πιο ασφαλής γιατί θα μοιραστώ τη σκηνή με την αγαπημένη μου Δήμητρα Γαλάνη, με την οποία μας ενώνει ένα πολύτιμο παρελθόν. Με τη Δήμητρα αισθάνομαι όπως με κάποιον αγαπημένο φίλο ή συγγενή που έχω να τον δω χρόνια και όμως όταν ξαναβρισκόμαστε, συνεχίζουμε την κουβέντα από εκεί που την έχουμε αφήσει σα να μην έχει περάσει μέρα», ανέφερε η Χάρις Αλεξίου, στη συνέντευξη τύπου για τις παραστάσεις ενώ η Δήμητρα Γαλάνη, η οποία τόνισε πως: «όταν βρισκόμαστε στην σκηνή μαζί, συμβαίνει κάτι το απίστευτο. Νομίζεις ότι οι φωνές δεν ξεχωρίζουν γιατί πιστεύω πως οι φωνές γίνονται «ένα», όταν οι ψυχές γίνονται ένα. Αισθανόμαστε ευλογημένες για όλα αυτά τα σημαντικά τραγούδια που έχουμε τραγουδήσει αλλά και μεγάλη ευγνωμοσύνη στον ελληνικό λαό που μας τιμά και μας ακούει επί σαράντα συναπτά έτη».

Την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει η Λίνα Νικολακοπούλου, τη σκηνογραφία οι Γιώργος Γαβαλάς και Γιάννης Μουρίκης, ενώ υπεύθυνοι για τις ενορχηστρώσεις είναι οι Κώστας Παπαδούκας και Γιώργος Ζαχαρίου.

 

Ημέρες παραστάσεων: 13, 14, 15, 20, 21, 22, 27, 28, 29 Ιανουαρίου και 17, 18, 19, 24, 25, 26 Φεβρουαρίου.
Τιμές: 60 (διακεκριμένη), 55, 50, 45, 40, 35, 25, 20 ευρώ.