emmanouilidis_papagewrgiou_newΠρος το παρόν οι ρόλοι είναι διακριτοί. Ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης γράφει τα τραγούδια και η Μαρία Παπαγεωργίου τα ερμηνεύει. Το γεγονός όμως ότι και οι δυο είναι δημιουργοί τους δίνει τη δυνατότητα να συνυπάρχουν καλλιτεχνικά και σε δεύτερο επίπεδο, εκτός σκηνής. Παράλληλα, κάθε Σάββατο βράδυ στον Πυρήνα μέσα στο ανανεωμένο πρόγραμμά τους παρουσιάζουν και έξι καινούρια τραγούδια από τον δεύτερο κοινό δίσκο που ετοιμάζουν.
Νέοι που θέλουν τα βήματά τους να είναι σταθερά. Αποβάλλοντας την σοβαροφάνεια και καταθέτοντας τη δική τους αλήθεια. 

Η κρίση είναι καλή συγκυρία για την τέχνη;
Αλέξαδρος Εμμανουηλίδης
: Ναι!
Μαρία Παπαγεωργίου
: Όχι!

Ωραία συνέντευξη θα κάνουμε…
Α.Ε.: Ναι! Θεωρητικά είναι. Αν σκεφτούμε ότι η κρίση δίνει τροφή στους δημιουργούς για σκέψη, για κοινωνικό στίχο, για κοινωνική συμμετοχή, για κοινωνική μουσική και συμμετοχή σε αγώνες είναι καλή συγκυρία. Αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν μετριάζει την κοινωνική έννοια της κρίσης. Δεν μπορώ ποτέ να πω, ως άλλοθι της κρίσης, ότι κάνει καλό στην τέχνη. Λίγο με απασχολεί αν κάνει καλό στην τέχνη. Αν και είμαι καλλιτέχνης και δεν θα έπρεπε να το λέω αυτό. Δίνει τροφή και στην τέχνη αλλά πιστεύω και στον καθένα να σκεφτεί και να επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα λίγο καλύτερα.
Μ.Π.:
Το πρόβλημα είναι ότι περιμένουμε την κρίση για να θυμηθούμε ότι υπάρχει τέχνη την οποία μπορεί να έχουμε πραγματικά ανάγκη.

emmanouilidis_papagewrgiou1Η ευδαιμονία και η καλοπέραση είναι ένας λόγος για να μην γίνεται ουσιαστική τέχνη; Όταν έχουμε υλικές απολαύσεις και περνάμε καλά έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε για πιο βαθειά πράγματα;
Α.Ε.:
Η ευμάρεια οδήγησε το σύστημα (και δεν το λέω με την βαριά κομουνιστική κατεύθυνση) στο να κάνει καπιταλιστικό προϊόν την τέχνη. Το πιο εύκολο μέρος της τέχνης για να γίνει καπιταλιστικό προϊόν ήταν το πιο εύπεπτο. Στήριξε εκατό τοις εκατό αυτό το είδος προωθώντας το με σκοπό να το κάνει αξιοποιήσιμο στην αγορά. Η τέχνη και το τραγούδι που ήθελε να πάει τα πράγματα πιο πέρα και να μας πει κάτι που ίσως να μας προβληματίσει δεν είχε χώρο στην αγορά. Δεν πιστεύω ότι δεν γραφόταν καλά τραγούδια την εποχή της ευδαιμονίας όπως λες απλώς δεν τα ακούγαμε.
Μ.Π.:
Αξιόλογοι καλλιτέχνες και ουσιαστική μουσική υπήρχαν και σε περίοδο καλοπέρασης, κανείς όμως δεν έστρεφε την προσοχή του σε αυτούς. Δεν υπήρχε, από τη μεριά του κοινού, ο προβληματισμός, η ανάγκη της ταύτισης και της έκφρασης βαθύτατων συναισθημάτων, η ανάγκη να τραφεί το πνεύμα και να γίνουν μέσω της τέχνης καλύτεροι άνθρωποι.

Άρα, όταν πέρναγε καλά ο κόσμος δεν είχε ανάγκη να ψάξει την καλή τέχνη.
Α.Ε.:
Πιστεύω ότι είναι θέμα μάρκετιγκ. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάποιον που έχει δεχτεί πλύση εγκεφάλου ότι σκέφτεται κακώς. Θα κατηγορήσω αυτόν που του κάνει την πλύση εγκεφάλου. Και μέσα σε αυτά τα χρόνια που περνάγαμε καλά το έντεχνο πάντα ήταν ένα βήμα μπροστά σε αυτό ακόμα και αν το κατηγορούνε και οι άλλοι και εμείς, κάνοντας την αυτοκριτική μας. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες του χώρου αυτού στιχουργικά τουλάχιστον κατηγορούσαν αυτό το σύστημα και ήταν πολλές φορές και σκληρά απέναντί του. Εγώ πιστεύω ότι αυτά ήταν και τα πολιτικά τραγούδια που έχουμε από το '90 και μετά. Και ήταν απέναντι στο εύκολο χρήμα και το δάνειο.
Μ.Π.:
Εμένα μου έκανε τρομερή εντύπωση που κάποιοι γνωστοί μου θεώρησαν υποχρέωσή μου να κατέβω στο Σύνταγμα και να διαμαρτυρηθώ με τα τραγούδια μου. Τα τελευταία  χρόνια δηλώνω την πολιτική μου, αν θέλεις,  στάση μέσα από αυτά που τραγουδάω, τους  χώρους που επιλέγω να τραγουδήσω και από τη συνέπεια μου μέσα από αυτό που κάνω. Δεν περιμένω το Σύνταγμα για να το βροντοφωνάξω. Υποχρέωσή μου είναι να στηρίξω το καλό τραγούδι και στις δύσκολες εποχές και υποχρέωση του κόσμου να το αναζητήσει.

Μήπως όμως η τέχνη έχει την υποχρέωση να ακολουθεί και να στηρίζει τον κόσμο στις εκδηλώσεις αντιπαράθεσης με ένα πολιτικό περιβάλλον;
Α.Ε:
Αυτό πιστεύω ότι είναι το σωστό. Δεν συμφωνώ με την Μαρία.
Μ.Π.:
Η πολιτική στάση μέσω της μουσικής μπορεί να έχει πολλές εκφράσεις. Πολιτική στάση είναι να παίζεις και με την κιθάρα σου σε μια πλατεία.  Δεν νιώθω να τραγουδήσω μπροστά σε χιλιάδες κόσμου κάτι που αμφιβάλλω αν κανείς θα προσέξει , ούτε να εκμεταλλευτώ ένα τέτοιο γεγονός για δική μου προβολή. Προτιμώ να συμμετέχω με άλλους τρόπους

emmanouilidis_papagewrgiou2Υπάρχουν πράγματα που θεωρείς υποχρέωση να κάνεις ως καλλιτέχνης;
Μ.Π.:
Θεωρώ ότι υποχρέωση ενός καλλιτέχνη είναι να βλέπει ένα βήμα πιο μπροστά και να θέλει να πάει ένα βήμα πιο μπροστά, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Θέλω να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Στόχος μου είναι όταν με ακούσει αυτός που είναι απέναντί μου να πάρει κάτι. Να ψυχαγωγηθεί και όχι απαραίτητα να διασκεδάσει. Θεωρώ υποχρέωσή μου να μπορώ να μεταδώσω το μήνυμα που μπορεί να έχει η τέχνη μου.
Α.Ε.:
Εμείς που έχουμε κάνει τη μουσική ζωή μας αναγκαστικά είμαστε ένα βήμα πιο μπροστά. Και δεν το λέω ελιτίστικα αυτό. Εκ των πραγμάτων μας καίνε περισσότερο τα ζητήματα της μουσικής από έναν ακροατή που ακούει έναν δίσκο το μήνα ή ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Οπότε νιώθω υποχρεωμένος αυτά που κερδίζω εγώ ως ακροατής ακούγοντας και παίζοντας μουσική σε καθημερινή βάση να βρω τον καλύτερο δυνατό τρόπο να τα περάσω στον κόσμο, για να αντιληφθεί ότι υπάρχει πάντα ακόμα ένα βήμα να κάνει. Ας μην μείνουμε στο Ζεϊμπέκικο ή πολιτικό τραγούδι όπως τα ξέρουμε απαραίτητα.

Σας έχει δημιουργηθεί ποτέ το άγχος να είστε συνεπείς στην πορεία σας;
Α.Ε.:
Πάντα υπάρχει αυτό το άγχος αυτό αλλά κυρίως έχει να κάνει με την ειλικρίνεια σου προς τον κόσμο.
Μ.Π.:
Θα μπορέσω να εντάξω ένα τραγούδι στο πρόγραμμά μου που είναι διαφορετικού ύφους από τα τραγούδια που λέω. Αν εγώ το πιστεύω και θεωρώ ότι είναι αξιοπρεπές και μου αρέσει και μπορέσω να το φιλτράρω μέσα από τη δική μου αλήθεια. Αν αυτή η αλήθεια κάνει στον ακροατή μου ή όχι δεν με αφορά. Εγώ θέλω να είμαι αρχικά συνεπής ως προς τον εαυτό μου και νομίζω ότι έτσι είμαι συνεπείς και ως προς τους άλλους. Η συνέπεια για μένα έχει να κάνει κυρίως με το στίχο. Έχει να κάνει με το τι λέω. Γιατί το τραγούδι για μένα είναι κυρίως ο λόγος.

Άρα η συνέπεια έχει να κάνει με την ειλικρίνεια και την αλήθεια;
Μ.Π.:
Η συνέπεια πιστεύω ότι έχει να κάνει με την αλήθεια.
Α.Ε.:
Κι όταν λέμε αλήθεια δεν είναι κάτι θεωρητικό και «έντεχνο» - γιατί έχει χρησιμοποιηθεί πολύ αυτή η καραμέλα. Και μάλιστα πολλές φορές χαζά. Η αλήθεια είναι κάτι αντικειμενικό. Η αλήθεια μας είναι κάτι που είτε έχουμε ζήσει είτε έχουμε βιώσει έμμεσα, μας έχει διεγείρει συναισθηματικά και το δίνουμε με έναν τρόπο που δεν είναι δήθεν. Αυτό είναι το αληθινό τραγούδι. Εγώ τουλάχιστον αυτό αναζητάω.

Το βρίσκεις;
Α.Ε.:
Κοίτα αν ακούσω έναν δίσκο που έχει δώδεκα τραγούδια και δυο τρία δεν μου βγάζουν αλήθεια δεν θα πω ότι αυτός με κοροϊδεύει. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να βρεις δεκατρείς αλήθειες και να έχει ο δίσκος και κάποια χειρότερα τραγούδια. Αρκεί να έχει όμως κάποια αληθινά.
Μ.Π.:
Πολλοί καλοί δίσκοι μάλιστα δεν είναι πρώτης και επιπόλαιας ακρόασης

emmanouilidis_papagewrgiou3Μπορεί η απαξίωση του υλικού μέσου που ήταν το cd. Να απαξιώσει στα μάτια του κόσμου το τραγούδι και τη μουσική γενικότερα; Βλέπουμε πια ότι κυρίως οι νεότεροι δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να κατεβάσουν ένα τραγούδι από το ίντερνετ που δεν τους κοστίζει τίποτα, αλλά τους πιάνει χώρο στο σκληρό δίσκο. Αυτό μήπως ρίχνει στα μάτια του ακροατή το τραγούδι γενικότερα;
Μ.Π.:
Εγώ δεν λειτουργώ έτσι. Επίσης στην παράσταση οι περισσότεροι με παροτρύνουν να βάλουμε τραγούδια γνωστά που είναι τωρινές επιτυχίες. Εμένα μου αρέσει να παίζω τραγούδια που και στο ίντερνετ ο άλλος θα πρέπει να τα ψάξει. Όχι  Adele που θα τη βρει εύκολα μπροστά του. Με ενδιαφέρει να συστήσω στον κόσμο τραγούδια.
Α.Ε.:
Οι μόνο άνθρωποι που μπορούν να αντιλαμβάνονται την εξέλιξη και την αίσθηση της μουσικής καλύτερα είναι αυτοί που παρακολουθούν συχνά πυκνά παραστάσεις. Πλέον εκεί ζει η μουσική.
Μ.Π.: Πρέπει να περάσει στη συνείδηση των ανθρώπων ότι αυτό που απολαμβάνεις πρέπει κάπως να το στηρίξεις για να συνεχίσει να υπάρχει. Πως θα πάρεις ένα παντελόνι που σου αρέσει; Πως θα πας να φας σε ένα εστιατόριο και θα το πληρώσεις έτσι και στην μουσική. Πρέπει με κάποιον τρόπο να ανταμείψεις τον καλλιτέχνη που αγαπάς για να συνεχίσει να υπάρχει

Σας αρέσει να καταρρίπτετε τους μύθους των μεγάλων καλλιτεχνών ή δεν θέλετε να τους απομυθοποιείτε γιατί λειτουργούν και λίγο ως στηρίγματα οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες;
Μ.Π.:
Να ξεκαθαρίσουμε ότι απομυθοποίηση δεν σημαίνει απαξίωση. Εγώ που ήρθα από την επαρχεία φανταζόμουν ότι έμπαινα ανάμεσα σε θηρία. Περνώντας ο καιρός η απομυθοποίηση κάποιων προσώπων με κάνει να νιώθω πιο φιλικά μαζί τους.
Α.Ε.:
Όταν κάποιος άνθρωπος καταλαβαίνω ότι είναι ανειλικρινής, στο έργο του, χαίρομαι όταν τον απομυθοποιώ και τον κατεβάζω από το βάθρο που τον έχω μέσα μου. Από εκεί και πέρα μ’ αρέσει γενικά να ξεχωρίζω τον καλλιτέχνη και το έργο του. Δεν έχω την τάση να απομυθοποιήσω το έργο ενός ανθρώπου επειδή ο ίδιος είναι βλάκας. Επίσης κάποιοι καλλιτέχνες απομυθοποιούνται με τον χρόνο και χωρίς να τους γνωρίσεις γιατί βλέπεις ότι το έργο τους δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο τελικά.


φωτογραφίες: Ελευθερία Άνθη


 

emmanouilidis_papagewrgiou5Γιατί επιλέγετε ξανά τον Πυρήνα για τις εμφανίσεις σας;
Α.Ε.:
Σίγουρα οι μεγάλες σκηνές είναι δελεαστικές για εμάς τους νεότερους αλλά δεν έχουν την ζεστασιά του Πυρήνα. Ο χώρος αυτός έχει γίνει πραγματικά πυρήνας και το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που εκτιμώ από την γενιά μου παίζουν εκεί. Είναι ένας ζεστός και φιλικός χώρος με τον οποίο υπάρχει άμεση συνεννόηση. Έχει πολύ χαμηλές τιμές που είναι σημαντικό για την εποχή και πιστεύω ότι σε μερικά χρόνια θα συζητάμε πολύ για τον ρόλο του Πυρήνα στα μουσικά πράγματα. Α! Και είναι δίπλα στο σπίτι μου! Πάω με τα πόδια!
Μ.Π.:
Εκτός από όλα αυτά εμένα μου αρέσει που είμαι κοντά με τον κόσμο και δεν έχει υπερυψωμένη σκηνή.

Τσακώνεστε; Υπάρχει ένταση στην μεταξύ σας συνεργασία;
Μ.Π.:
Ναι!
Α.Ε.: Διαρκώς!
Μ.Π.: Πριν τα live δεν τσακωνόμαστε ποτέ και μετά τα live όλα καλά… πάμε για φαγητό. Αλλά στις πρόβες υπάρχει ένταση!

Νιώθετε κουρασμένοι από την μεταξύ σας συνεργασία τα τελευταία περίπου τέσσερα χρόνια;
Μ.Π.:
Κουρασμένοι όχι αλλά δεν θέλω να υπάρξει ταύτιση. Δεν είμαστε συγκρότημα.

 

 

Ναι αλλά αυτό υπάρχει μέχρι σήμερα και μάλλον όχι άδικα…
Μ.Π.:
Ναι υπάρχει αλλά πιστεύω μετά που θα παρουσιάσει ο καθένας τα δικά του τραγούδια θα αρχίσει να διαχωρίζεται

Μαρία, γράφεις και εσύ τραγούδια...
Μ.Π.:
Έχω κάποια τραγούδια που θα μπορούσαν να συνιστούν έναν προσωπικό δίσκο αλλά προτεραιότητα έχει ο δίσκος  που ετοιμάζουμε μαζί. Κάποια από αυτά τα τραγούδια τα παρουσιάζουμε στο πρόγραμμα.

Εσύ Αλέξανδρε σε τι φάση βρίσκεσαι;
Α.Ε.:
Εμένα μου αρέσουν και οι τρεις ιδιότητές μου. Και αυτή του συνθέτη και αυτή του ερμηνευτή και αυτή του στιχουργού. Θέλω να συμμετέχω και ως τραγουδιστής και ως συνθέτης σε πράγματα εκτός από τα δικά μου. Στίχους μόνο δεν έχω δώσει αποκλειστικά κάπου, αλλά πιστεύω θα γίνει κάποια στιγμή και αυτό. Είμαι σε μια πολύ παραγωγική περίοδο και έχω αρχίσει να φτιάχνω έναν προσωπικό δίσκο. Έχω γράψει και τη μουσική για το θεατρικό Ψυχολογία Συριανού Συζύγου σε κείμενα του Εμμανουήλ Ροΐδη που σκηνοθετεί η Σοφία Καραγιάννη.

Μαρία ως ερμηνεύτρια του υλικού μέχρι σήμερα, πιστεύεις ότι έχεις αποκτήσει την ικανότητα-επαγγελματισμό ή όπως λέγεται αυτό τελοσπάντων, να τραγουδήσεις κάτι που δεν πιστεύεις;
Μ.Π.:
Όχι! Δεν μπορώ να το κάνω.
Α.Ε.:
Η Μαρία είναι και δημιουργός δεν μπορεί να λειτουργήσει ακριβώς ως ένα μουσικό εργαλείο.

Το γεγονός της ευκολίας να γράψεις το τραγούδι σπίτι σου, να το τραγουδήσεις, να γράψεις τους στίχους, να το εκδώσεις και να γίνεις τραγουδοποιός μήπως έχει ρίξει την ποιότητα του τραγουδιού.
Μ.Π.:
Αυτό έχει ρίξει την ποιότητα του τραγουδιού σίγουρα.
Α.Ε.:
Συμφωνώ κι εγώ σ’ αυτό. Έχει γίνει σχεδόν πρόβλημα το γεγονός ότι ο καθένας πλασάρεται ως τραγουδοποιός. Από την άλλη αυτή είναι και η δημοκρατία. Δεν μπορείς να πεις σε κάποιον μην γράφεις τραγούδια. Και στιχουργοί πιστεύω ότι υπάρχουν και συνθέτες απλώς με αυτήν την υπερπληθώρα παραγωγής από τραγουδοποιούς κάπου χάνονται αλλά θα τον βρουν το δρόμο τους. Φυσικά το βασικό πρόβλημα της δισκογραφίας δεν είναι ότι μπορεί να γίνει τραγουδοποιός. Τα βασικά προβλήματα του τραγουδιού και της βιομηχανίας του είναι άλλα και θα είχε ενδιαφέρον να τα συζητήσουμε κάποια στιγμή.


τελευταία φωτογραφία: Χρήστος Τόλης

* Ο Αλέξανδρος Εμμαουηλίδης και η Μαρία Παπαγεωργίου από το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου και κάθε Σάββατο στον Πυρήνα: Διοχάρους 11 και Μιχαλακοπούλου Είσοδος: 8 ευρώ Ώρα έναρξης: 22.30 Τηλ. κρατήσεων: 210 7237150
Μαζί τους: Θανάσης Αρχανιώτης – Τύμπανα | Θάνος Κολοκυθάς – Μπάσο | Χρήστος Τόλης - Πιάνο, Πλήκτρα