martha_frintzila2Την πρώτη φορά που έγινε η αποδόμηση και η γελοιοποίηση της Ρόζας τον Φεβρουάριο του 2011 στην παράσταση Rezital στο «Βaumstrasse» μπορεί κάποιος να θεώρησε ότι ήταν μια άστοχη στιγμή. Ύστερα μάλιστα από την αρνητική κριτική που δέχτηκε τότε η Μάρθα Φριντζήλα φαντάζεται ότι ίσως το ξανασκέφτηκε. Κάτι τέτοιο δεν φάνηκε να συμβαίνει και με χαρακτηριστική επιμονή η αποδόμηση της Ρόζας συνεχίζεται και στο κοινό της πρόγραμμα με τον Φοίβο Δεληβοριά στο «Gazarte».

Το χιούμορ, ο σαρκασμός και η γελοιότητα πολλές φορές έχουν λεπτές διαχωριστικές γραμμές. Και ειδικά όταν γίνονται δημόσια, από καλλιτέχνες για άλλους καλλιτέχνες, θέλει μια προσοχή παραπάνω. Πόσο μάλιστα όταν δεν είσαι καλλιτέχνης που κάνει stand up comedy κάτι τέτοιο χτυπάει άσχημα. Γιατί η Μάρθα Φριντζήλα δεν είναι Τζίμης Πανούσης!

 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κρίνει και να κοροϊδέψει ό,τι θέλει και όποιον θέλει. Αλλά αυτό έχει το κόστος του. Ειδικά όταν γελοιοποιείται το έργο καλλιτεχνών όπως ο Άλκης Αλκαίος. Το να πιστεύει κανείς ότι υπάρχουν τραγούδια που λεν ασυναρτησίες και ασύνδετα πράγματα μεταξύ τους είναι δικαίωμά του επίσης. Όμως, καλό θα είναι να έχει κατά νου μήπως κάτι δεν έχει καταλάβει καλά στους στίχους που έχουν καταλάβει οι άλλοι.

martha_frintzila3

Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι τέτοιο η Μάρθα Φριντζήλα.

 

Το έχει ξανακάνει αποδομώντας τον Χιονάνθρωπο του Τάκη Μουσαφίρη και άλλα κατά τη γνώμη της δήθεν έντεχνα και ασυνάρτητα τραγούδια. Μπορεί να θεωρεί ότι ο σεβασμός σε κάποια τραγούδια και κάποιους καλλιτέχνες που έχουν γράψει ιστορία είναι περιττός και ότι έχουν κάνει ζημιά στο τραγούδια αυτές οι ασυναρτησίες.

 

Η ίδια όμως τον απαιτεί από το κοινό όταν ερμηνεύει τα δικά της τραγούδια ή όταν κάνει παραστάσεις στο όχι και τόσο εναλλακτικό Μέγαρο Μουσικής. Ή όταν συνεργάζεται με καλλιτέχνες του είδους που σνομπάρει (βλ. Αλεξίου, Αρβανιτάκη, Ξαρχάκος, Τσανακλίδου, Δεληβοριάς, Θ. Παπακωνσταντίνου, Φαραντούρη κ.ά).

 

Βέβαια, στην περίπτωση της Ρόζας αυτομάτως η γελοιοποίησή του γυρίζει μπούμερανγκ σε εκείνον που την κάνει. Τον πετάει εκτός, παρά τα πρώτα, από κεκτημένη ταχύτητα, γέλια κάποιων ακροατών. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν υπάρχει καμία διάθεση αστυνόμευσης και προστασίας τραγουδιών και καλλιτενχών. Είναι καθαρά θέμα αισθητικής.

 

Επειδή πολλά ακούγονται και γράφονται για το θέμα. Δεν συζητάμε το αν η Φριντζήλα είναι καλή ή κακή τραγουδίστρια ή αν αυτά που τραγουδάει είναι ωραία ή άσχημα. Αυτό είναι άλλο θέμα. Η κριτική γίνεται για την πράξη και για το αποτέλεσμά της. Θέλω να πιστεύω πως η πρόθεση της Φριντζήλα είναι χιουμοριστική (το χιούμορ του καθένα βέβαια κρίνεται από τους υπόλοιπους όταν γίνεται δημόσια) αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου. Είναι αντιαισθητικό σαν κακόγουστη φάρσα.

 

Ποιος ξέρει;


Ίσως η Μάρθα Φριντζήλα να θεωρεί δήθεν το στίχο "πως η ανάγκη γίνεται ιστορία και η ιστορία γίνεται σιωπή."

 

* Το παρακάτω βίντεο είναι από το πρόγραμμα Rezital. Το βίντεο από το Gazarte εδώ