Ταμείο_ΑλλεργίαςΆλλαξε ο Μανολιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, που λέει και ο σοφός λαός. Μια από τα ίδια δηλαδή. Ενώ το στίγμα της παράστασης το δίνει η αφοπλιστικά ρεαλιστική διαφημιστική καμπάνια του προγράμματος με τον γενικό και πραγματικά εύστοχο τίτλο «Ταμείο Αλλεργίας».

Εδώ και πολλά χρόνια ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έχει βρει την συνταγή της επιτυχίας. Και αναφέρω τον Μαχαιρίτσα γιατί αυτός αποτελεί βάση τέτοιων προγραμμάτων. Από τον Ζυγό μεταφέρθηκε στην Ακτή Πειραιώς, όπου η επιτυχία συνεχίζεται. Η εισπρακτική επιτυχία όμως, γιατί όσο και να ψάξεις δύσκολα θα βρεις επιτυχία σε άλλο επίπεδο. Καλά κάνει βέβαια ο καλλιτέχνης, αφού ο κόσμος στηρίζει ένα τέτοιο πρόγραμμα. Γιατί όχι. Κατάφερε σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας να γεμίζουν τα μαγαζιά που εμφανίζεται, παρέα βέβαια, πάντα με το σταθερό σχήμα που είναι ο Μπουλάς, ο Ζουγανέλλης, ο Σταρόβας.
Από εκεί και πέρα έρχονται βοήθειες από όποιον δεν λέει όχι σε καλό και άκοπο νυχτοκάματο με τη λογική (στο πίσω μέρος του μυαλού) να απευθυνθεί σε ένα ευρύτερο κοινό που δεν τον ήξερε.

Έτσι, σε αυτήν τη συνταγή κάθε χρόνο προστίθενται δύο καινούριοι «καλεσμένοι», γιατί πολύ απλά αυτοί που ήταν, την προηγούμενη κάθε φορά χρονιά, ή κατάλαβαν το λάθος τους και δεν περνάνε ούτε απ’ έξω ή τους διώχνει από το πρόγραμμα η λογική ότι θα κουραστεί ο κόσμος και χρειάζεται μια ανανέωση. Και δυστυχώς αυτό έχει γίνει από καλλιτέχνες με δυναμική αυτονομίας όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Μπάμπης Στόκας και ο Χρήστος Θηβαίος

tameio_allergiasΦέτος, πλάι στους σταθερούς ποζάρουν ο Γιάννης Κούτρας και ο Μίλτος Πασχαλίδης. Καλλιτέχνες δηλαδή που θα έβαζες στοίχημα ότι δεν θα παίξουν σε ένα τέτοιο πρόγραμμα. Για αυτό ποτέ μην λες ποτέ που λέει επίσης ο σοφός λαός!

Τα ίδια και τα ίδια. Ακόμα και οι ατάκες πια στερούνται πρωτοτυπίας. Αλλά δεν βαριέσαι; Ο κόσμος γελάει σου λένε. Περνάει καλά. Με το αζημίωτο βέβαια, στριμωγμένος με τον διπλανό του και οπλισμένος με υπομονή για να δει ένα πρόγραμμα που δεν θα τον σεβαστεί. Άλλωστε, «η αίθουσα χρηματίζεται» λέει το σλόγκαν του προγράμματος και μας θυμίζει το στίχο που λέει «τα πιο σπουδαία πράγματα τα είπαμε στ’ αστεία»

Ας δούμε όμως μερικά σημεία του δελτίου τύπου που έχουν ένα ενδιαφέρον:
«Πέντε χρόνια, μια ιστορία, στην άλλη όχθη της ελληνικής διασκέδασης, συμπληρώνει φέτος η μουσική σκηνή "Ακτή στην οδό Πειραιώς". Με παραστάσεις που έγιναν πρόταση και γνώρισαν τεράστια ανταπόκριση από τον κόσμο, πάντα φιλοξενώντας σπουδαίους εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής, όπως: ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Μπάμπης Στόκας, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Λάκης Παπαδόπουλος κ.α.»

Ερώτημα πρώτο: Ποια είναι η άλλη όχθη της ελληνικής διασκέδασης ακριβώς; Και τι εννοούμε άλλη όχθη; Για τον Μικρούτσικο ας πούμε άλλη όχθη είναι η Πέγκυ Ζήνα και για την Πέγκυ Ζήνα άλλη όχθη είναι ο Μικρούτσικος.
Ερώτημα δεύτερο: Με ποια λογική έγιναν πρόταση αυτές οι παραστάσεις, αφού κάθε χρόνο ακούγονται τα ίδια τραγούδια από τους βασικούς του προγράμματος;
Ερώτημα τρίτο: Γιατί κανένας από τους σπουδαίους κατά τα άλλα εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής που συμμετείχαν μια χρονιά δεν ξαναέπαιξε στο πρόγραμμα που είναι τόσο καλό;
Για την ανταπόκριση του κόσμου καμία αντίρρηση. Γεμάτο το μαγαζί.

«Τη φετινή χειμερινή περίοδο η επιτυχία κορυφώνεται με ένα εντυπωσιακό ανανεωμένο πρόγραμμα, που έχει να προτείνει, για άλλη μια χρονιά, αλλαγές στη λογική του θεάματος και με την εγγύηση πάντα των μόνιμων πρωταγωνιστών-συνεργατών όλα αυτά τα χρόνια.»
Ποιες ακριβώς είναι αυτές οι αλλαγές; Δεν μας λέτε κι εμάς γιατί ακόμα τις ψάχνουμε;

«Στην παρέα προστίθενται φέτος ο Μίλτος Πασχαλίδης, ένας εξαιρετικός τραγουδοποιός της νεότερης γενιάς και βεβαίως ο Γιάννης Κούτρας, μία κλασική μορφή στο ελληνικό τραγούδι.»
Της νεότερης γενιάς λοιπόν ο Μίλτος Πασχαλίδης που είναι 43 χρονών (αν δεν κάνω λάθος) και όλα αυτά τα χρόνια με το έργο του και με τη στάση του είναι κατά των προγραμμάτων τέτοιας λογικής. Όσο για τον Γιάννη Κούτρα, φαντάζομαι δεν θα νοιώθει και τόσο βολικά σκεφτόμενος τις ερμηνείες του στον
Σταυρό του Νότου, παρότι κλασική μορφή στο ελληνικό τραγούδι.