Και ξαφνικά, μέσα σε όλα αυτά τα σπιτικά βίντεο των καλλιτεχνών, τα live streaming από στούντιο και άδειους χώρους, τα συλλογικά βίντεο με τα πολλά κεφάλια σε μία οθόνη, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη φαίνεται να έκανε την έκπληξη! Το πρωί του Σαββάτου 25/4/2020 και ενώ τα περιοριστικά μέτρα εξακολουθούν, ανέβηκε στην καρότσα μιας μεγάλης νταλίκας που ήταν φορτωμένη με ηχεία και τραγούδησε αφιλοκερδώς σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας επί σχεδόν 3 ώρες, μαζί με τους μουσικούς της, πραγματικά μέσα από την καρδιά της, με τον τρόπο που βλέπετε στα παρακάτω βίντεο, έπειτα από μία πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίων, όπως λέει ο Δήμος Αθηναίων ή πρωτοβουλία της ερμηνεύτριας όπως λέει η ίδια και το περιβάλλον της.

 

Αμέσως έσπευσαν όλοι να μιλήσουν για την πρωτοτυπία του γεγονότος, αλλά μάλλον αγνοούν το γεγονός ότι αντίστοιχες δράσεις έχουν γίνει εδώ και μέρες στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Αγγλία, το Ισραήλ και αλλού… Σε κάποιες χώρες μάλιστα το έχουμε δει να συμβαίνει από διάφορους καλλιτέχνες. Ως ιδέα, επίσης, την έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές και προ κορονοϊού. Για τη χώρα μας σίγουρα είναι μία ασυνήθιστη εικόνα και πρωτόγνωρο θέαμα, αν μιλάμε για τη μουσική, γιατί από άλλα σόου τύπου Greece’s Next Top Model έχουμε ξαναδεί τέτοιες σκηνές. Βέβαια, η ποιότητα των τραγουδιών που ακούστηκαν με την κυρία Άλκηστις Πρωτοψάλτη δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα σούπερ τηλεοπτικά πράγματα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε καμία από τις χώρες που έγινε η δράση αυτή δεν είχε πολιτική χροιά ή δεν έγινε με την πρωτοβουλία κάποιου Δήμου. Όλες ήταν με πρωτοβουλία των καλλιτεχνών που κάλυψαν και τα όποια έξοδα (αφήνουμε φυσικά στην άκρη τις πολλές και μεγάλες συναυλίες που έχουν γίνει για οικονομική ενίσχυση νοσοκομείων και ανθρώπων που έχουν οικονομική ανάγκη, από καλλιτέχνες που δεν έχουν). Επίσης, κάτι που έγινε στις άλλες χώρες είναι ότι σε καμία «κινητή συναυλία» το όχημα δεν πέρασε από το κέντρο της πόλης, όπου θα έβρισκε κυρίως κλειστά μαγαζιά και γραφεία. Όλες πέρασαν από συνοικίες όπου τα περισσότερα κτήρια είναι κατοικίες. Επιπλέον, σε καμία τέτοια συναυλία δεν υπήρχαν φωτογράφοι ή επαγγελματικές κάμερες και τα βίντεο που υπάρχουν είναι ολιγόλεπτα από κινητά, πιο πολύ για την καταγραφή της καλλιτεχνικής χειρονομίας και λιγότερο για την «προώθησή της».  

 
Θυμάμαι ένα δίστιχο του Γιώργου Παυριανού, που έχει τραγουδήσει η ίδια η κ. Άλκηστις Πρωτοψάλτη στο άλμπουμ «Να σε βλέπω να γελάς», την εποχή που «ήταν ωραίο να έχεις το δικό σου σπίτι».

 

«Μες στο γαλάζιο φορτηγό, τίποτα πια δε νοσταλγώ
Και δε με νοιάζει που πηγαίνω τώρα εγώ».

 

Δεν ξέρω για το τι μπορεί να νοσταλγούσε πάνω στο γαλάζιο φορτηγό η κ. Άλκηστις Πρωτοψάλτη, αλλά για τις στάσεις δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι δεν την ένοιαξαν. Το φορτηγό ξεκίνησε το δρομολόγιό του από την Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, πέρασε από κάποιες γειτονιές του κέντρου, έκανε στάση μπροστά από τη Βουλή, έκανε στάση στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου ευχαρίστησε με τον τρόπο της τους εργαζόμενους του νοσοκομείου (πριν λίγες μέρες μέλη των μουσικών συνόλων της ΕΡΤ είχαν δώσει εκεί συναυλία στο προαύλιο και λίγες μέρες πιο πριν γιατροί και νοσηλευτές βρήκαν μπροστά τους τα ΜΑΤ στην προσπάθειά τους ναν διαμαρτυρηθούν για την κατάσταση στα νοσοκομεία) και σε πολλά άλλα σημεία.

 

Μία από τις στάσεις, ίσως η τελευταία του δρομολογίου που δεν είχε ανακοινωθεί, ήταν το Μέγαρο Μαξίμου, όπου τυχαία εκείνη την ώρα Σάββατο μεσημέρι βρισκόταν ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Μπακογιάννης και δεκάδες δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, περαστικοί χωρίς κανένα από τα μέτρα που θα μας πουν λίγο αργότερα, στην απογευματινή ενημέρωση, ότι πρέπει να τηρούμε.

«Αφού δεν μπορεί να έρθει ο κόσμος σε μένα, αποφάσισα εγώ να πάω στον κόσμο», δήλωσε η ερμηνεύτρια.

Το βίντεο με το live streaming αναρτήθηκε στη σελίδα της και είχε ήδη εκατοντάδες χιλιάδες προβολές και χιλιάδες θετικά και αρνητικά σχόλια τις ώρες που ήταν δημοσιευμένο, αλλά πριν λίγη ώρα "κατέβηκε"…

Δύσκολα δεν θα είχε "ανέβει" ήδη και κάπου αλλού.


Δεν μπορείς να αμφισβητήσεις την αγνή και πηγαία πρόθεση της μεγάλης αυτής ερμηνεύτριας να δώσει ένα ευχάριστο μήνυμα, ούτε μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι το κίνητρό της ήταν η πολιτική υποστήριξη. Θα ήταν άτοπο και άδικο. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει – ανεξάρτητα με τον τρόπο και τη συνθήκη που διαλέγει να το κάνει κάθε φορά. Φαίνεται πάντως λίγο αξύμωρο από τη μία να συμμετέχεις σε διαφημιστικό σποτ που να παροτρύνει στο "Μένουμε σπίτι" και από την άλλη να έχεις το προνόμοιο να εκφραστείς σε δημόσιο χώρο.


Στον αντίποδα, οι περισσότεροι συνάδελφοι της κυρίας Άλκηστις Πρωτοψάλτη δεν έχουν την ίδια προνομιακή αντιμετώπιση από τον κρατικό μηχανισμό και τις δομές του Δήμου. Άλλωστε, οι περισσότεροι από αυτούς, με τους όρους που έχουν τεθεί δεν δικαιούνται καν το έκτακτο βοήθημα των 800 ευρώ και όπως όλα δείχνουν θα αργήσουν πολύ να δουλέψουν ξανά. Όταν μιλάμε για καλλιτέχνες, δεν εννοούμε μόνο μερικές δεκάδες που μπορεί να μας έρχονται στο μυαλό και δεν θα είχαν σε καμία περίπτωση ανάγκη αυτά τα 800 ευρώ. Μιλάμε για χιλιάδες εργαζόμενους στον χώρο της μουσικής και των τεχνών γενικότερα.

 

Όπως και να έχει... Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Όποια ερμηνεία (εκτός και εντός εισαγωγικών) δίνεται σε αυτήν την σωτηρία κάθε φορά.

 

 

Υ.Γ.: Φυσικά και είναι δικαίωμα του κάθε καλλιτέχνη, ως πολίτης, να παίρνει την πολιτική θέση που επιθυμεί, όπως και όποτε το επιθυμεί. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως αποδεικνύεται στο τέλος ότι το «καλλιτεχνικό κοινό» δεν αγαπάει το φλερτ με το «πολιτικό κοινό».
Έχουμε δει πολλές φορές καλλιτέχνες να παίρνουν την πολιτική θέση που βολεύει ανάλογα με τις περιστάσεις. Σε στηρίζω ως καλλιτέχνης με την επικοινωνιακή δύναμη που έχω, με στηρίζεις ως πολιτεία με την οικονομική και οργανωτική δύναμη που έχεις. Κάτι σα να λέμε win - win στη γλώσσα του εμπορίου.
Αυτό συμβαίνει και με αυτούς, συνέβαινε και με τους άλλους και έχω μία μικρή υποψία ότι θα συνεχίσει να συμβαίνει.