Δεν υπάρχει πιο σκληρό πράγμα στη δουλειά που διαλέξαμε από τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε αγαπημένα πρόσωπα κλαίγοντας στον αέρα του ραδιοφώνου ή πάνω από ένα πληκτρολόγιο. Δεν είναι πολλές οι δουλειές που συμπεριλαμβάνουν αναγγελίες θανάτου. Τι να πεις; Πως; Γιατί; Πότε; Με ποιον τρόπο; Με τι σειρά; Μήπως να μη γράψεις;


Για εμάς πυρπολήθηκε παίζοντας τα πολιτικά τραγούδια, για εμάς έδωσε χιλιάδες συναυλίες, έγραψε εκατοντάδες τραγούδια. Σε εμάς μιλούσε στις συνεντεύξεις του. Σε εμάς έλεγε να μην αφήσουμε αυτό που αγαπάμε. Να κάνουμε αυτό που μας καίει. Και για ποιον νομίζεις ότι επέμενε στην παρότρυνση για ουτοπία; 

 

Αυτός ο τεράστιος Μικρούτσικος μέχρι και το τέλος έδωσε ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα ζωής. Ένα μήνυμα δύναμης για να πιάσεις το άπιαστο, για να καταφέρεις αυτό που όλοι νομίζουν ότι δεν μπορείς. Μας χαιρέτησε περήφανος και τώρα με μία πιρόγα θα φεύγει και θα γυρίζει τις ώρες που αγριεύει η βροχή.

 

Είχε κλείσει τα 70 του συναισθηματικά πλήρης, αλλά και γεμάτος με όνειρα. «Τι άλλο να θέλω απ’ τη ζωή μου; Έχω ζήσει την ευτυχία. Είμαι πλήρης» έλεγε στην τελευταία συνάντησή μας.

 

Ο Θάνος Μικρούτσικος δεν ομόρφυνε απλώς τις ζωές μας με τα ωραία του τραγούδια, ούτε συνόδευσε απλώς πορείες διαμαρτυρίας και πολιτικά μανιφέστα. Έσφιξε το χέρι όλων μας όταν το είχαμε ανάγκη. Ήταν η συντροφιά μας στη μοναξιά. Αυτός που μας έκλεινε τη γροθιά σφιχτά στη δειλή χειραψία με την πραγματικότητα.

 

Ο Θάνος Μικρούτσικος χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. Πότε με τα πόδια γυμνά και ματωμένα και πότε με μπότες σκληρές από την πικρία που έχει κάθε ονειροπόλος σε αυτόν τον κόσμο.

 

«Έχω την εντύπωση πως παίρνω το πιάνο και φεύγω. Κι απορώ τώρα, όταν δεν υπάρχει στη σκηνή το πιάνο και ο Μικρούτσικος, τι παρακολουθεί ο κόσμος. Μπερδεύονται ίσως, γιατί όταν τελειώνει το κομμάτι, έρχομαι στη σκηνή για το χειροκρότημα!», μου έλεγε για τους «7 νάνους στο ss Cyrenia», σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις που είχαμε κάνει στην προσωπική του «γιάφκα» με το πιάνο του και τα χαρτιά του.

 

Βλέπω τις δηλώσεις των πολιτικών και μέσα στα κλάματα μου έρχονται γέλια. Κι εκείνος μπορεί να γελούσε ως πρώην κύριος Υπουργός…

 

Στράγγιξε το αίμα του για ‘σένα. Για ‘μένα. Για εμάς. Άπλωσε το χέρι του στον καθένα που τον είχε ανάγκη. Είτε έμπρακτα στην καθημερινότητά του, είτε με τα τραγούδια του. Σημαντικό και στις δύο περιπτώσεις.

 

Όλοι τον τραγουδήσαμε. Έβαλε στο στόμα μας και στην ψυχή μας λόγια ποιητών. Λόγια που οι περισσότεροι συνθέτες θα απέρριπταν ως δύσκολα, σκληρά, αντιεμπορικά ή ακαταλαβίστικα.

 

Τα χείλη του ήταν πάντα ξερά και διψασμένα γυρεύοντας στη μουσική νερό. Το νερό εκείνο που ξεδιψούσε την επιμονή στο μεγάλο του όνειρο.

 

Ο Θάνος Μικρούτσικος θα μας λείψει όπως οι παιδικές μας επιθυμίες, αλλά και όπως μία συγκίνηση δυνατή «σε καιρούς βαρβαρότητας», όπως συνήθιζε να λέει.

 

Έχω να γράψω πολλά και για διαφορετικά πράγματα, αλλά δεν μπορώ άλλο τώρα, που η θλίψη στάζει πάνω στα χέρια μου, όπως έσταζε η αλμύρα της μουσικής του πάνω στις ψυχές μας κάθε που κοιμόταν στο πλευρό μας νηστικός, που λέει και η εμβληματική του «Ρόζα».

 

Θάνο πού πας;

 

 


Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου και ώρα 14:30 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Η σωρός θα εκτίθεται από τις 10:30 πμ στην αίθουσα τελετών για τον τελευταίο αποχαιρετισμό. Αντί για στεφάνια, η οικογένεια παρακαλεί να διατεθούν τα χρήματα για τα ασυνόδευτα προσφυγοπούλα της Μόριας. GR 07017 1355 0006 3551 3856 0788 -Τράπεζα Πειραιώς