Πριν λίγες μέρες πέτυχα στο ραδιόφωνο έναν παραγωγό ο οποίος περιχαρής είχε προσκαλέσει στην εκπομπή του τους συντελεστές μιας μουσικής παράστασης -στην οποία ο ίδιος υπογράφει την καλλιτεχνική υποστήριξη- και παίρνοντας το ρόλο του συνεντευξιαζόμενου (!) περιέγραφε το ιστορικό της δημιουργίας της στο πλαίσιο της διαφημιστικής της προβολής.

 
Υπό τις υπάρχουσες «νεοφιλελεύθερες» συνθήκες, μια τέτοια κίνηση φαντάζει απολύτως φυσιολογική. Όπως φυσιολογικές φαντάζουν και οι οικονομικές σχέσεις των δημοσιογράφων, των περιοδικών και των ραδιοφωνικών παραγωγών (ως παραγωγοί δίσκων ή μάνατζερ συναυλιών των καλλιτεχνών ή ως προωθητές των διαφημιστικών πακέτων)  οι οποίες κραυγάζουν περισσότερο ανερυθρίαστα από ποτέ τις εμπορικές τους συνδιαλλαγές.  
 
Όπως φυσιολογικές φαίνονται και οι αγαπησιάρικες σχέσεις δημοσιογράφων- καλλιτεχνών, οι οποίες εκτίθενται σε κοινή φεισμπουκική θέα. Όπως φυσιολογικές είναι και οι προθέσεις των  αμίσθων ερασιτεχνών μουσικών γραφιάδων- «δημοσιογράφων» οι οποίες εκδηλώνονται με κείμενα διθυραμβικής προβολής των αγαπημένων τους καλλιτεχνών που αγγίζουν τα όρια των πιο φανατικών groupies. Οι όποιες –αφύσικες- αρνητικές κριτικές συνήθως εξαντλούνται σε έξω-καλλιτεχνικά γεγονότα ή γίνονται επιλεκτικά στοχευμένες ανάλογα με το ποιος ανήκει ή δεν ανήκει στη φιλικά προσκείμενη παρέα.
Όλα αυτά μαζί συνθέτουν  μιαν όμορφη πραγματικότητα που αύριο θα λογαριάζεται ως η μουσικολογική μας «ιστορία», ακόμα και αν δεν αφορά κανένα κοινό, ακόμα και αν τα κείμενα που υπογράφονται, λησμονούνται το ίδιο ταχύτατα με τον τρόπο-λόγο γραφής και δημοσίευσής τους. 
 
Ο μοναδικός τρόπος να επανακτήσει ένα στοιχειώδη σεβασμό και αξιοπιστία  ο περί της μουσικής χώρος σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου, μονάχα μέσω της «ηρωικής» πράξης συνείδησης και αυτοσεβασμού που μπορούν να επιδείξουν όσοι εμπλέκονται με αυτόν (δημοσιογράφοι, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, μελετητές, κριτικοί, αρθογράφοι κ.ά.). Και την προσδιορίζω ως «ηρωική» διότι απαιτεί πολύ μεγάλα αποθέματα αυτοελέγχου, δεοντολογικής σκέψης και αυταπάρνησης της όποιας εξάρτησης μπορεί να έχουμε με το υποκείμενο των δραστηριοτήτων μας , δεδομένου ότι η δράση μας σήμερα λειτουργεί χωρίς κανέναν έλεγχο είτε αυτός λέγεται «αρχισυνταξία» είτε αξιολόγηση από το κοινό. Πάνω από όλα όμως χρειάζεται πολύ μεγάλο ψυχικό σθένος να αντισταθείς  στους παντός είδους «πειρασμούς», όταν γνωρίζεις πως ο δρόμος είναι ανοικτός και δεν θα έχεις κανέναν να σε εμποδίσει. Χρειάζεται να διαθέτες τα λεγόμενα «guts», αφού είσαι μόνος σου πια απέναντι στη συνείδησή σου. Κι αυτό είναι δυσκολότερο από οποιονδήποτε έξωθεν ανασταλτικό παράγοντα.