Δεν ξέρω αν μπορώ να εκφέρω γνώμη ως ένας μέσος ακροατής ή ως μουσικός. Ευτυχώς ή δυστυχώς, το μυαλό μου, βουτηγμένο στη μουσική, αυτόματα διαμελίζει ένα κομμάτι σε κάθε του ακρόαση σε μπασογραμμές, γκρούβες και αρμονίες, σαν να είναι πάζλ. Όμως, δεν μπορεί να κάνω τόσο λάθος. Αυτό το πάζλ που είδα την Παρασκευή 18/11 στο Σταυρό του Νότου έχει όλα τα κομμάτια του συναρμολογημένα το ένα μέσα στο άλλο.

 


γράφει η Μαρία Παπαγεωργίου


 

 

Με πυρήνα τα τραγούδια του καινούριου του δίσκου «Σιδερένιο νησί» (Μικρός Ηρώς, 2016) -τα οποία ομολογώ πως δεν είχα ακούσει πριν παρευρεθώ στην παράσταση, πλην ενός που δειλά παίζεται αυτές τις μέρες στα ραδιόφωνα- άκουσα ένα συνδυασμό ηχητικών και στιχουργικών θεμάτων που ενώνουν τον Χρήστο Θηβαίο (και όλη την Ελλάδα) του σήμερα και τον Χρήστο Θηβαίο (και όλες τις παιδικές μας μνήμες) της δικής του εφηβείας και ενηλικίωσης.

 

Παιγμένα όλα άρτια από τέσσερις ανθρώπους επί σκηνής, που δεν είναι απλοί μουσικοί, αλλά performers, καθώς εναλλάσσουν όργανα και δημιουργούν πολυφωνίες, αναρωτιόμουν πόσες πρόβες, πόσος πολύτιμος, ουσιαστικός και παραγωγικός χρόνος χρειάζεται για να ακουστεί όλο αυτό σαν ένα.

 

Και όσο περνούσε η ώρα γέμιζα όλο απορίες.


Πόσοι από τους παρευρεθέντες αντιλαμβάνονται αυτή τη μαγεία της σύλληψης- συνύπαρξης και πόσοι ήρθαν να ακούσουν απλά τα γνωστά τραγούδια που επί χρόνια τιτιβίζουν στα αυτιά μας; Και δεν έχω τίποτα με αυτό το τελευταίο. Τουναντίον, κουνιέμαι και τραγουδώ ακόμα σαν παιδί με τις τόσες επιτυχίες του.

Πόσοι φεύγοντας θα αναζητήσουν έναν καινούριο δίσκο που κυκλοφόρησε από έναν καταπληκτικό ερμηνευτή κ τραγουδοποιό;

Τι κόστος τελικά έχει το να ρισκάρεις το βατό και το κεκτημένο και να κάνεις κάτι παραπάνω στις μέρες μας;

Γιατί το ραδιόφωνο δεν επιλέγει το "Σαν άγγελος" να μας ξύπνα τα πρωινά ή να μας κοιμίζει τα βράδια ή με ποιο, τέλος πάντων, κριτήριο μας επιβάλλουν την εκμάθηση τραγουδιών μέσω της επανάληψης ή την μη εκμάθηση μέσω της απόρριψής τους;
Πόση μικρότητα, σχολιασμό και ημιμάθεια επιτρέψαμε γύρω μας ρίχνοντας ως παντογνώστες βέλη σε έναν άνθρωπο που -ναι- εκφράστηκε λάθος ή που δεν βγήκαμε να τον προστατέψουμε όλοι, όσοι γνωρίζουμε το τεράστιο έργο που έχει αφήσει πάνω στην ελληνική γλώσσα και στον πολυπολιτισμικό ελληνικό ήχο;


Ο Χρήστος Θηβαίος στα 13 μου μού έφερε στα Γρεβενά τις αδέσποτες του μέρες, μου έμαθε να γράφω μουσική με περισσότερα από τρία ακόρντα, μου έμαθε όργανα όπως η στάμνα, μου σύστησε τον Brassens και τον Brell, διατηρώντας μέσα σε όλα αυτά μια λαϊκότητα και μια αμεσότητα που χρειάζεται κάποιος για να ερωτευτεί, να μεγαλώσει, να συναισθανθεί.


Θυμάμαι πριν χρόνια τον Χρήστο Θηβαίο να με προσκαλεί στη σκηνή του να τραγουδήσω, τότε που δεν με ήξερε κανένας και κυρίως τότε που δεν με ήξερα ούτε καν εγώ. Πρόσφατα, μου παραχώρησε, εν λευκώ, τον τίτλο ενός τραγουδιού του για τον τίτλο του πρώτου μου βιβλίου, έχοντας μου τυφλή εμπιστοσύνη. Αυτήν την τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει και στο μουσικό του ένστικτο, αυτή που πιστεύω πως δείχνει και στους ανθρώπους που κάποιες φορές φαντάζει παιδιάστικη.

 

Φεύγοντας από την παράσταση γύρισα σπίτι για να μελετήσω. Να γίνω καλύτερη. Δεν πίνω μαζί του καφέ και δεν ξέρω τι κάνει στην ιδιωτική του ζωή. Με εμπνέει. Με κάνει να θέλω να γίνω καλύτερη. Εύχομαι όποιος παραβρεθεί στην τελευταία του παράσταση αυτήν την Παρασκευή, να γυρίσει σπίτι του και να θέλει να γίνει λίγο καλύτερος σε ό,τι κάνει.