Όχι για το Ροκ αλλά για την Τζαζ και τα περί αυτής ο λόγος σε αυτή την τρίτη κατά σειρά έκδοση της στήλης - όχημα απόψεων για τη μουσική αλλά και άλλων τινών πραγμάτων. Τρεις συναυλίες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και άλλη μια στο Half Note Jazz Club, τους προηγούμενους μήνες, αποτελούν οπωσδήποτε χορταστικό πρόγραμμα για απαιτητικά γούστα. Στο τελευταίο, ο σαξοφωνίστας Sonny Fortune και το κουϊντέτο του έπαιξε σχεδόν δυο ώρες και αν μη τι άλλο απέδειξε πως με το πέρασμα του χρόνου δημιουργεί εκείνο το ύφος που εμπεριέχει το πανόραμα της λεγόμενης Αφροαμερικάνικης μουσικής.

Στοιχεία σόουλ. Φανκ, μπλουζ, ροκ ακόμη και άφρο - κουβανέζικα μέσα από τις επιρροές του Miles Davis καθώς και του John Coltrane τόσο σχετικά με το φιούζιον όσο και με την αυτοσχεδιαστική δεινότητα του Fortune όσο και των μουσικών του. Τα σόλο του σαξοφωνίστα από την Φιλαδέλφεια είχαν μέγα σθένος και ευρηματικότητα, ενώ θετικές εντυπώσεις έχουμε και για τον αεικίνητο πιανίστα του γκρουπ Jon Davis. Το Sonny Fortune Quintet έδωσε μια τζαζ παράσταση στην ατμόσφαιρα της κλασικής περίοδου του εν λόγω στιλ μουσικής. Κατόπιν, η ΣΓΤ είχε την τιμητική της. Αρχικά με τους Rob MazurekSao Paulo Underground, Αμερικανο-βραζιλιάνικου τρίο με τον πολυπράγμονα Mazurek στη κορνέτα/ ηλεκτρονικά, γνωστό από πολλές και διάφορες συνεργασίες (Pharoah Sanders, Bill Dixon, Nana Vasconcelos κ.α.), με…41 ηχογραφήσεις και με ευρύ φάσμα αισθητικών επιλογών: ροκ, τζαζ, ποπ, χιπ – χοπ, έθνικ, θόρυβοι).

fragos 2
Παράλληλα, οι Guilherme Granado (πλήκτρα σάμπλερς, φωνή) και Mauricio Takara (κρουστά, ηλεκτρονικά και μικρή κιθάρα cavaquincho), με αρκετές διεθνείς συνεργασίες και αυτοί, ερμήνευσαν μια εντόνως αυτοσχεδιαστική μουσική που εδράζονταν στην βραζιλιάνικη ρυθμολογία. Υπήρχαν λαϊκά θέματα και βάση αυτών το τρίο παρέμβαινε με ηλεκτροακουστικούς πειραματισμούς, με φιούζιον και με διάθεση ποστ- ροκ. Κυριαρχεί αναμφίβολα η κορνέτα του Μazurek εντός ενός απολαυστικού πολυρρυθμικού περιβάλλοντος που η ροή ενέργειας αυξομειώνεται ανάλογα με τις πρωτοβουλίες των παικτών. Περισσότερο αποκαλυπτική ήταν η εμφάνιση του Nik Bartsch’s Ronin. Ο Ελβετός Bartsch, πολυγραφότατος με σπουδές φιλοσοφίας, γλωσσολογίας και μουσικολογίας, έγινε οπαδός του Ζεν κατά την διαμονή του στην Ιαπωνία για να ιδρύσει κατόπιν το κουαρτέτο Ronin με τον τωρινό ντράμερ Kaspar Rast. Είναι, ακριβώς, αυτοί οι δυο που κρατάνε όλη τη συναυλία, είναι ο τρόπος που συνδυάζονται στα κρουστά και στο ακουστικό και ηλεκτρικό πιάνο, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις σημαντικές παρουσίες του Tomy Jordi και Sha, στο ηλεκτρικό μπάσο και στο κλαρινέτο αντίστοιχα. Το πιάνο παίζεται σαν κρουστό και τα ντραμς χτίζουν το πλαίσιο ένθα παρεμβαίνουν τα υπόλοιπα όργανα. Ο ρυθμός εξελίσσεται μινιμαλιστικά σαν σε σπείρα και η ρυθμική βάση αυτού, το φανκ. Με γραπτές συνθέσεις και άφθονο αυτοσχεδιασμό πυροδοτείται μια συνεχώς μεταβαλλόμενη μουσική παραγωγή που δεν χωρά σε καμιά εμπορική ετικέτα ή στιλ.


Στα τέλη του Νοεμβρίου ο σπουδαίος κιθαρίστας και συνθέτης John McLaughlin έπαιξε με το σχήμα Remember Shakti ομού με τον ταμπλίστα Zakir Hussain και τρεις ακόμη Ινδούς μουσικούς στα φωνητικά, το μαντολίνο και τα κρουστά. Shakti ήταν το γκρουπ που δημιούργησαν πριν 40 περίπου χρόνια ο McLaughlin, ο Ηussain και ορισμένοι άλλοι μουσικοί της Ινδίας. Ακουστική φιούζιον συνταιριασμένη με στοιχεία της τζαζ – δημιουργική συνύπαρξη Ανατολής και Δύσης. Επί δυο και παραπάνω ώρες οι πέντε συντελεστές -καθισμένοι- έπαιζαν ασταμάτητα, γεμάτοι χαρά και έμπνευση. Αίσθηση που μεταδιδότανε ακαριαία στο ακροατήριο μαζί με την συναισθηματική ένταση των ρυθμικών μελωδιών.