O Κώστας Λειβαδάς χαρίζει στο MusicPaper.gr μια σειρά κειμένων του με αφορμή τον τελευταίο προσωπικό του δίσκο με μελοποιημένη ποίηση "Γραμμένο με κόκκινο", που κυκλοφορεί. Πρόκειται για κείμενα που αρχικός τους προορισμός ήταν να συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του cd. Τα κείμενα αυτά θα τα απολαύσετε στη σειρά "Γραμμένο με κόκκινο" που θα δημοσιεύεται στο site μας.

 

Πρώιμη Εφηβεία: Το «βάπτισμα» στο Rock n’ Roll

Η έκρηξη όμως του πανκ, το μετα-πανκ και το νιου γουέηβ - όπως ο 16χρονος τότε αδερφός μου (μετέπειτα σημαντικός συλλέκτης βινυλίων) άρχισε να την «μεταφέρει» στο σπίτι μας σιγά σιγά μαζί με όλα τα «παράγωγα» του Rock n’Roll- άρχισαν να μου κάνουν τη ζημιά!!! Ο θείος Ron που δούλευε στην αμερικανική βάση (αθάνατο P-X), ο Γιάννης Πετρίδης με το «Ποπ Κλάμπ» και το «Ροκ Κλάμπ» του κάθε μεσημέρι στις 4, έφεραν ένα νέο περιβάλλον, μία νέα αποκάλυψη και την απόδειξη ότι υπάρχει τελικά ο παράδεισος και ξεκινάει απ’ τη γη: Το ηλεκτρικό τραγούδι.

Ως εκείνη τη στιγμή δεν έχω ακούσει πολλά από αυτά που αγάπησα εκ των υστέρων: ούτε Σαββόπουλο, ούτε Πουλικάκο, ούτε την «Ατελείωτη Εκδρομή», και το «Ωτοστόπ» του Γκαϊφύλλια, ούτε Soctates, ούτε τον Γιώργο Ρωμανό, τον Λοϊζο, τον «Ηλεκτρικό Θησέα» του Μαρκόπουλου, τον «Σταυρό του Νότου» και «Εγώ ο Μπέρτολτ Μπρεχτ», τις Ανθολογίες του Γιαννη Σπανού, την «Τετραλογία» του Δημου Μούτση, τον Παύλο… Θυμάμαι φυσικά τον «Καραγκιόζη» από πάντα, όπως και τη Δήμητρα Γαλάνη στην «Αθανασία»... Το "Astral Weeks" του Van Morisson, αχ το "Astral Weeks", τον Elvis ναι, τον Bill Haley ναι τον Jacques Brell και την Ella Fitzgerald απ’ τον Γιώργο Παπαστεφάνου, ναι. Είμαι μόλις 8 ετών και ο σπόρος έχει πέσει!!!

Ότι κι αν ακολούθησε απ’ το «Ποπ και Ροκ» ως το «Uncut», απ’ τον «΄Ηχο» και τον Αργύρη Ζήλο ως το YouTube, απ΄το «Route 66» ως τον Brian Eno, τον Springsteen και τους Radiohead, την 4AD, mainstream ή ανεξάρτητο, BRITT ή AMERICANA, γαλλόφωνα του Κεμπέκ, ρυθμοί του folklore του κόσμου, όλα μα όλα ήταν αιτία αυπνίας για μένα. Αιτία ονείρων, ταξιδιών, ξεβολέματος, η γοητεία μιας ζωής άλλης δίπλα και μέσα στη ζωή μου, και τελικά η ζωή μου η ίδια. Θέλω να είμαι μουσικός, θέλω να γράφω τραγούδια, θέλω να έχω ένα ασφαλές καταφύγιο μέσα στο οποίο να μην διαταράσσεται η αγάπη των ανθρώπων. Η αγάπη μου γι’ αυτούς, η δική τους για μένα, η κοινή μας προσπάθεια για ένα αύριο καλύτερο. Η εμφάνιση των τραγουδοποιών και των γκρουπς του 80 – 90 στην Ελλάδα υπήρξε παραπάνω από σημαντική (πολλές στιγμές έσωσε την «τιμή» του τραγουδιού μέσα στα ολοένα και πιο πέτρινα σκυλοχρόνια).

 

Βλέπω τους πάντες εκείνα τα χρόνια, στις ζωντανές εμφανίσεις τους (σύμμαχοι κυρίως ο αδερφός μου εκείνο τον καιρό και η θεία μου) όμως γνωρίζοντας ήδη απ’ έξω τραγούδια των Birthday Party, των Cure, του Springsteen, του Cohen, του Randy Newman, της Joni Mitchel, το πρώτο μου γκρουπ είναι αγγλόφωνο! Ακόμη και αν εκείνη τη διετία ακούω συνέχεια ελληνόφωνα… Πολύ σύντομα όμως πέφτω σε αδιέξοδο με τα Αγγλικά. Δεν μπορώ να πω τις ιστορίες που θέλω με τ’ αγγλικά του Lower, να μιλήσω για τη γειτονιά μου στη Φωκίονος Νέγρη, το κορίτσι μου, τις μεγάλες μου πληγές, δεν μπορώ να Εξομολογηθώ σε εύρος και βάθος, να κυνηγήσω εικόνες, μεγάλα ανοίγματα και νοήματα κρυμμένα.

Προσοχή! Μιλάω για το ηλεκτρικό τραγούδι και γι’ αυτό μόνο. Τα δικά μας «χαρμάνια» τραγουδιού που μεταφέρουν με ταυτότητα σε γλώσσα Ελληνική, το ύφος, την στμόσφαιρα και το αίσθημα που μας γεννούν η folk, η rock και η ποπ και σε ήχο και σε στίχο. Οι επιρροές πολλές, οι επιδράσεις πολλές….