Πολλή και εξαιρετική μουσική έφερε ο τελευταίος μήνας στα μέρη μας, πράγμα παράξενο ένεκα της οικονομικής και πολιτιστικής κρίσης που βιώνουμε. Ας πούμε, είχαμε την τύχη να δούμε και μάλιστα δωρεάν, στο Γκέτε, την Γιαπωνέζα - και δεκαετίες τώρα πολιτογραφημένη Γερμανίδα - πιανίστρια Aki Takase, γυναίκα του γνωστού τζαζίστα και bandleader Alexander von Schlippenbach, η οποία έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της Ευρωπάϊκης και Αμερικάνικης δημιουργικής μουσικής.


Στο κονσέρτο έπαιξε ομού με το Rudi Mahall στο μπάσο κλαρινέτο και αυτό που μου προξένησε εντύπωση είναι η άνεση της Takase να περνά από το ένα ύφος στο άλλο, να σερφάρει στα όρια της μελωδικότητας ενίοτε να την υπερβαίνει και μαζί με τον χιουμορίστα συνεργάτη της να φιλτράρει απολαυστικές και με πάθος ισχυρές δόσεις μαύρης μουσικής παράδοσης μέσα από την avant garde κουλτούρα που τη διακρίνει. 

 


saxophone  summitΗ συνέχεια ήταν περισσότερο συναρπαστική με την εμφάνιση του Saxophone Summit στο Gazarte. Καιρό είχα να ακούσω τέτοιο ήχο από τόσο σημαντικούς μουσικούς! Κάτι σαν τα λεγόμενα – παλιά – σούπεργκρουπ: Dave Liebman, Joe Lovano και Ravi Coltrane (γιος του μέγιστου John Coltrane) και συνάμα ο Phil Markowitz στο πιάνο, και οι βετεράνοι Cecil McBee και Billy Hart στο μπάσο και στα κρουστά αντίστοιχα. Όταν οι τρεις σαξοφωνίστες συντονίζονταν μεταξύ τους άκουγες απίστευτα πράγματα με τον Ravi Coltrane να αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής της πατρικής κληρονομιάς με το στακάτο παίξιμο του, το Dave Liebman να ακολουθεί μια πιο στέρεη ερμηνεία και τέλος το Lovano να λειτουργεί σαν οδοστρωτήρας. Ένα αφιέρωμα στο John Coltrane, όχι σαν νοσταλγία αλλά σαν  προέκταση της δουλειά του στο σήμερα.

 

NICHOLA PAYTONΑμέσως μετά στον τρομπετίστα Nicholas Payton ένθα με το τρίο του έπαιζε στο Ηalf Note Jazz Club - με τους Vicente Archer, ακουστικό μπάσο και Αdonis Rose, κρουστά Ακολουθώντας τη δική του θεωρία περί BAM- ήτοι Black American Music- o Αμερικάνος μουσικός κάθισε πίσω από ένα Fender Rhodes πιάνο με το δεξί χέρι στην τρομπέτα και το αριστερό τα πλήκτρα για να αποτίσει φόρο τιμής στην Αφροαμερικάνικη Μουσική. Η rythmsection πετούσε, το ηλεκτρικό πιάνο  κένταγε μνήμες σόουλ- ροκ ψυχεδέλειας αλλά ήταν οι στιγμές που φύσαγε την τρομπέτα, οι στιγμές που απογείωναν την αίθουσα - ένας μεγάλος παίκτης!


JOHSUA REDMANΠιο πρόσφατη η συναυλία του Joshua Redman και του κουαρτέτου του. Υιός του θρυλικού σαξοφωνίστα Dewey Redman ακολουθεί μια, μάλλον, πιο ολοκληρωμένη μουσική πορεία από τον πατέρα του και τούτο φαίνεται τόσο στους δίσκους όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις.

 

Περισσότερο ισορροπημένο σχήμα από τα προηγούμενα – με τις δυνατές παρουσίες των Aaron Goldberg, πιάνο – Reuben Rogers, κοντραμπάσο και Greg Hutchinson στα κρουστά, έδιναν καλές  πάσες στον Redman να ξετυλίγει μουσικές του με εξαιρετική ερμηνεία. Πολυμελωδικός, επηρεασμένος από την παράδοση αλλά και τη σύγχρονη μουσική ανέβασε σε υψηλό επίπεδο το όλο ακρόαμα και μου άφησε την εντύπωση πως ο τρόπος έκφρασης του μοιάζει κάπως με αυτόν του Jan Garbarek: η λυρική μελωδία αποτελεί βάση των συνθέσεων τους.