Όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα πριν 3-4 χρόνια, η τοπική μουσική βιομηχανία (η έκτασή της δεν δικαιολογεί τον όρο βιομηχανία, αν προτείνετε άλλη λέξη είμαι στη διάθεσή σας) ήδη βρισκόταν σε κρίση πολλά χρόνια πριν. Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας (mp3, downloading), η τότε πειρατεία στους δρόμους (ποιος τη θυμάται τώρα πια) αλλά και οι αποφάσεις-στρατηγικές των τότε επικεφαλής των δισκογραφικών εταιριών είχαν ήδη διαμορφώσει ένα πολύ αρνητικό κλίμα.

Τότε: Για πολλά χρόνια (1985-2005) υπήρχε ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο. Η δισκογραφική εταιρία αναλάμβανε εξολοκλήρου το στήσιμο του τραγουδιστή, τα γραφεία συναυλιών έπαιρναν τον ήδη αναγνωρίσιμο τραγουδιστή και έκλειναν τις συναυλίες του και όλοι είχαν ένα κομμάτι της αρκετά μεγάλης πίτας. Η δισκογραφική, συνολικά, ίσως είχε το μεγαλύτερο αλλά μη ξεχνάμε πως είχε να πληρώσει και τις αναπόφευκτα λανθασμένες της επιλογές. Για κάθε πετυχημένο τραγουδιστή υπήρχαν από πίσω καμιά δεκαριά αποτυχημένοι. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως τότε θα μπορούσε ένας τραγουδιστής να θεωρείται αποτυχημένος και ζημιογόνος για τη δισκογραφική ενώ για το γραφείο συναυλιών και τον εαυτό του το αντίθετο. Πολλοί τραγουδιστές έγιναν αναγνωρίσιμοι και δημοφιλείς χωρίς όμως να πουλάνε cd. Τώρα πια η πίτα έχει μικρύνει και το μοντέλο έχει διαλυθεί. Μουσική πάντα θα υπάρχει αλλά δε σημαίνει πως θα υπάρχει και η δισκογραφία.

Αλήθεια:

Η δισκογραφία μέχρι και το 2005 (χοντρικά) υπήρξε ο βασικός, αν όχι και μοναδικός, αιμοδότης των μουσικών σκηνών σε όλους τους χώρους (από το σκυλάδικο μέχρι τα ρεμπετάδικα). Η σχεδόν εκμηδένισή της έχει πλήξει χώρους διασκέδασης τόσο πολύ που σύντομα θα δούμε την εξαφάνισή τους. Ένα παράδειγμα και κλείνω προς το παρόν.

Την περίοδο 1985-2005 τα ρεμπετάδικα δούλευαν τουλάχιστον 6 φορές την εβδομάδα, το ήδη διαχρονικό και πλούσιο ρεπερτόριο εμπλουτιζόταν με σύγχρονα λαϊκά τραγούδια που γινόντουσαν ευρέως γνωστά και συνεχώς εμφανιζόντουσαν νέοι τραγουδιστές που γρήγορα γινόντουσαν αναγνωρίσιμοι. Φανταστείτε τώρα πως σας χαρίζουν ένα από τα μεγάλα ρεμπετάδικα στην Πλάκα. Ποιες είναι οι επιλογές σας και ποια η δυναμική σας. Τα πρώτα ονόματα που θα σας έρθουν στο μυαλό είναι αυτά του Τσέρτου, της Μαριώς, του Αγάθωνα και κάποιων άλλων αντίστοιχων με αξιοπρόσεκτη αλλά παλιά δισκογραφία, αγαπητοί από το κοινό αλλά σε φθίνουσα πορεία αφού δεν προκύπτει τίποτα καινούργιο από τη μεριά τους. Εννοείται πως η σημερινή κρίση χειροτερεύει την κατάσταση αλλά το παρακάτω φαινόμενο έχει ξεκινήσει από πιο νωρίς. Οι τελευταίες “προσθήκες” της δισκογραφίας σε αυτό το χώρο είναι οι Γεράσιμος Ανδρεάτος, Δημήτρης Μπάσης, Κώστας Μακεδόνας, Βαγγέλης Κορακάκης κ.ά... Χωρίς να αμφισβητείται η αξία τους δεν τους λες και νέο αίμα.


Μετά από αυτή τη γενιά στο χώρο του λαϊκού τραγουδιού (αυτό που έρχεται ως συνέχεια του Τσιτσάνη και του ρεμπέτικου, για να μην μπερδευόμαστε με τις πίστες) δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να στηρίξει πετυχημένα ένα νυχτερινό κέντρο τέτοιου είδους. Όχι πως δεν υπάρχουν άξιοι τραγουδιστές (Καρούνης, Κουρούση, Τσιρίδου, Καραλής κ.ά.) αλλά δεν υπάρχει κανένας σοβαρός μηχανισμός από πίσω τους που να μπορεί να τους στηρίζει στον ίδιο βαθμό με αυτό που γινόταν πιο παλιά αφού δεν υπάρχει το κίνητρο του κέρδους από τις δισκογραφικές εταιρίες. Τα γραφεία συναυλιών από την άλλη δεν δημιουργούσαν ποτέ και ακόμα δεν ξέρουν και δεν έχουν τα κατάλληλα άτομα για να το κάνουν. Ίσως να μην ενδιαφέρονται κιόλας.

Τελικό αποτέλεσμα: Ένα είδος τραγουδιού σιγά σιγά εξαφανίζεται μαζί με τους τραγουδιστές και τις μουσικές σκηνές που το στήριζαν. Κοινώς πριν δεχτείτε το δώρο σκεφτείτε τι πάτε να κάνετε.

 


* Ο Αλέξανδρος Καραμαλίκης (Mousikesistories.gr), μουσικός, πρώην υπεύθυνος παραγωγής της ΜΒΙ, δουλεύει επί σειρά ετών στο χώρο της μουσικής.