Για όσους είναι τουλάχιστον από 30 και κάτω η είδηση είναι πρωτόγνωρη. Δολοφονίες πάθους, μίσους, ανθρώπων της νύχτας, εκδίκησης έχουμε ζήσει. Δολοφονίες από πιστόλι αστυνομικού επίσης. Δολοφονίες για τα πολιτικά πιστεύω όχι. Είναι η πρώτη φορά. Το πρώτο σοκ που προηγείται της φράσης «Το ζήσαμε και αυτό». Οι παλιότεροι βέβαια έχουν μνήμες -αν θέλουν- από παρόμοιες περιπτώσεις.

Γράφοντας και ο ίδιος στίχους για τον δολοφονημένο 15χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο προφανώς δεν περίμενε ότι θα είχε την ίδια μοίρα. Τα λόγια των τραγουδιών του μιλούσαν σκληρά. Με βρισιές. Με όλο τον θυμό ενός εφήβου που αγωνιά για την πορεία του κόσμου. Οι πολιτικές απόψεις του κοντά στον αντιεξουσιαστικό (σηκώνει μεγάλη κουβέντα αυτή η λέξη) χώρο. Το ίδιο και τα τραγούδια του. Οι στίχοι του, από όποιο τραγούδι και να ακούσεις στο YouTube, μαρτυρούν αμέσως τα πολιτικά του πιστεύω. Δεν διαχώριζε την τέχνη του από αυτό. Οπως κάνουν και πάρα πολλοί ομότεχνοί του που κινούνται στον ίδιο καλλιτεχνικό χώρο. Αλλωστε, για πολλούς -και όχι άδικα- η rap και το hip hop είναι ο μουσικός χώρος που δημιουργεί μαζικά πολιτικό τραγούδι.

Στη μουσική από πολύ μικρός. Εκτός από τα δικά του τραγούδια που θα γίνουν γνωστά με τη χειρότερη αφορμή πείραξε το «Σιγά μην κλάψω» του Γιάννη Αγγελάκα, το «Για το καλό μου» του Γιάννη Μηλιώκα, τις «Αναμνήσεις» του Τόλη Βοσκόπουλου και πολλά άλλα ψάχνοντας πάντα τον τρόπο να μιλήσει πολιτικά τραγουδώντας και σχεδιάζοντας ρίμες.

Μένουν πίσω τα τραγούδια του λοιπόν και ο θυμός του. Που μακάρι να μας βοηθήσουν έστω και τώρα να δούμε τον κόσμο αλλιώς. Αλλωστε, αυτή φαίνεται να ήταν και η μεγάλη του αγωνία που πότιζε τα τραγούδια του. Να ξυπνήσουμε και να φροντίσουμε τις δικές μας αγωνίες και του διπλανού μας.

* Το κείμενο γράφτηκε μόλις ξεκίνησε η μεγάλη αντιφασιστική συγκέντρωση στο Κερατσίνι και με τη σκέψη να υπάρξει δράση προς τη σωστή κατεύθυνση και όχι βία και δημοσιεύτηκε πρώτα στο Metropolis Free Press εδώ