Υπάρχει ένα φαινόμενο που βέβαια παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια αλλά απ’ ότι βλέπω γίνεται όλο και πιο έντονο όσο περνάει ο καιρός και εννοώ την χρήση των φωτογραφικών μηχανών και/ή βιντεοκαμερών των κινητών τηλεφώνων (εδώ και ένα περίπου χρόνο άρχισαν να προστίθενται και τα tablets) στις συναυλίες, ακόμα και αν αυτή απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη εμφάνιση της Lana Del Rey στο Rockwave Festival (διαβάστε περισσότερα εδώ) όταν τα τρία τέταρτα περίπου τουλάχιστον του κόσμου που βρισκόταν μπροστά στην σκηνή είχε υψωμένα το ένα του χέρι στo οποίο κρατούσε το κινητό ή το tablet του – δίκην θριαμβευτικού χαιρετισμού; – τραβώντας φωτογραφίες ή βιντεοσκοπώντας το live.

 

 

Τυχαίνει να πήγαινα σε συναυλίες (και να τις απολαμβάνω!) πριν ακόμα τα κινητά τηλέφωνα φτάσουν στην Ελλάδα, θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την εποχή και έτσι ούτε καν έχω μπει ποτέ στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω την κάμερα του κινητού μου κατά την διάρκεια οποιασδήποτε ζωντανής εμφάνισης. Κατανοώ φυσικά ότι πλέον υπάρχουν τουλάχιστον δύο γενεές που μεγάλωσαν χρησιμοποιώντας – ή και έχοντας δικά τους κινητά από πολύ μικρή ηλικία.


Είναι λοιπόν κάτι παραπάνω από φυσικό, σχεδόν αυτονόητο για τους ανθρώπους αυτούς να χρησιμοποιούν αυτά τα πάλαι ποτέ gadgets και νυν κάτι παραπάνω και από απαραίτητα στην καθημερινότητα μας προϊόντα της ψηφιακής τεχνολογίας για να κάνουν μετά upload τις φωτογραφίες ή τα βίντεο που τράβηξαν στο Facebook ή για οποιαδήποτε άλλη – ψηφιακή συνήθως – χρήση. Ακόμα και ως απλά αναμνηστικά της παρουσίας τους στην συγκεκριμένη εκδήλωση...

 

Και εδώ ακριβώς είναι το θέμα, στην αληθινή βίωση μιας εμπειρίας και την αναπαραγωγή/ανάμνηση της. Πώς είναι δυνατό δηλαδή να παρακολουθήσεις αληθινά μια συναυλία, να αισθανθείς την μέθεξη της μουσικής και να επικοινωνήσεις πραγματικά με τα τεκταινόμενα επί σκηνής όταν δεν σταματάς να έχεις επικεντρωμένη την προσοχή σου στην κάμερα του κινητού σου; Το μέγα ζήτημα δηλαδή είναι η διάρκεια κατά την οποία γίνεται αυτό… Γιατί εντάξει να το κάνεις σε δυο – τρία τραγούδια, όταν όμως συμβαίνει σε όλη την συναυλία σίγουρα κάπου υπάρχει ένα πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό!

 

Γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν μπορείς να εστιάσεις την προσοχή σου στην ζωντανή μουσική... Αναφύονται και κάποια άλλα βαθύτερα, σε ένα βαθμό ακόμα και φιλοσοφικής φύσεως θέματα. Για ποιον ακριβώς λόγο δηλαδή το κάνεις αυτό; Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι καλώς ή κακώς ζούμε στην εποχή της εικόνας η οποία θριαμβεύει επί πάντων, κυριαρχώντας σε κάθε έκφανση της κοινωνικής/δημόσιας και σε πολλές της προσωπικής ζωής. Όμως ήσουν σίγουρα παρών στην συναυλία, την άκουσες, την είδες, την ένιωσες, έχεις συνείδηση αυτού του γεγονότος, το γνωρίζεις πολύ καλά.

 

Γιατί λοιπόν να χρειάζεσαι «πειστήρια» για αυτό; Πρόκειται για κάποιου είδους «έγκλημα» μήπως; Ή υπάρχει περίπτωση να το αμφισβητήσει ποτέ κανένας ή να αμφιβάλλεις ο ίδιος για αυτό; Γιατί υπάρχουν και πάρα πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, που πριν, μετά αλλά συχνά και κατά την διάρκεια των συναυλιών αντί για τα επί σκηνής δρώμενα φωτογραφίζουν ή βιντεοσκοπούν εκείνους με τους οποίους πήγαν μαζί στο live ή και τους ίδιους τους εαυτούς τους!

 

Η εικόνα του εαυτού (αλλά και συνολικά της περίστασης) ως υποκατάστατο του προσωπικού βιώματος και εμπειρίας λοιπόν; Και αν είναι έτσι ποιο μπορεί άραγε να είναι το επόμενο στάδιο; Η εικόνα ως υποκατάστατο της αίσθησης της ίδιας της μουσικής, των αισθημάτων που προκαλεί η ακρόαση της και τελικά των ανθρωπίνων συναισθημάτων; Εκτός δηλαδή από το «φαίνεσθαι» αντί του είναι μπορεί και να έχουμε το φαίνεσθαι αντί του... αισθάνεσθαι;

 

Παρ’ ότι είμαι ένθερμος οπαδός κάθε ωφέλιμης για τον άνθρωπο τεχνολογικής προόδου και κάθε άλλο παρά «Λουδίτης» θέλω να πιστεύω ότι δεν θα δούμε ποτέ να συμβαίνει αυτό, τουλάχιστον όχι σε μαζική κλίμακα. Σε όσους πάντως συνειδητοποιούν ότι κατρακυλούν προς αυτή την επίφοβη κατεύθυνση θα ήθελα να συστήσω να ακούσουν απλά ένα τραγούδι από μιαν εποχή που όχι μόνο δεν υπήρχε καν ακόμα η ιδέα της εφεύρεσης κινητών τηλεφώνων αλλά και τα σταθερά ήταν (και θα παρέμεναν για πάρα πολύ ακόμα) αποκλειστικά αναλογικά. Είναι από ένα album που αποτελεί μιαν αριστοτεχνική και συνάμα σαρκαστική σάτιρα (βρετανικής προέλευσης μα και πνεύματος!) του καιρού του και των ηθών του τελευταίου, το «The Village Green Preservation Society» των Kinks από το 1968 και το ρεφρέν του λέει «Οι άνθρωποι τραβούσαν φωτογραφίες ο ένας τον άλλο/Απλά για να αποδείξουν ότι υπήρχαν στ’ αλήθεια». Τους το αφιερώνω, αν φυσικά μπορούν να αντιληφθούν την θλίψη, την οδύνη μα και τον γνήσιο ουμανισμό που κρύβουν οι λίγες αυτές λέξεις...