O Κώστας Λειβαδάς χαρίζει στο MusicPaper.gr μια σειρά κειμένων του με αφορμή τον τελευταίο προσωπικό του δίσκο με μελοποιημένη ποίηση "Γραμμένο με κόκκινο", που κυκλοφορεί. Πρόκειται για κείμενα που αρχικός τους προορισμός ήταν να συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του cd. Τα κείμενα αυτά θα τα απολαύσετε στη μηνιαία σειρά "Γραμμένο με κόκκινο" που θα δημοσιεύεται στο site μας.

 

1 Εισαγωγή

Αν εξαιτίας κάποιας ανώτερης αρχής έπρεπε να διαλέξω ένα και μόνο κίνητρο για τη δημιουργία αυτού του cd, μια φωτιά που δε θα σβήσει, για μένα, τότε αυτό το κίνητρο θα μπορούσε να περιγράφεται με τη φράση «ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟΥ ΕΝΙΣΧΥΣΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ». Με την καταπληκτική αυτή φράση ο ποιητής Θανάσης Κυριαζής τελείωνε την αφιέρωσή του σε μία ποιητική του συλλογή που χάρισε, πριν περίπου 50 χρόνια, στον νεαρό τότε Ντίνο Χριστιανόπουλο εντός του βιβλιοπωλείου «Πυρσός» στη Θεσσαλονίκη. Αυτή δε η συνάντησή τους περιγράφεται με απαράμιλλη μαεστρία σπό τον ίδιο τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στο θαυμάσιο βιβλίο του συλλογή κειμένων «Θεσσαλονίκην, ου μ’εθέσπισεν». Ο ποιητής Θανάσης Κυριαζής του οποίου το ποίημα «Τα πουλάκια και τ’ αηδόνια» βρίσκεται σ’ αυτήν εδώ τη συλλογή μελοποιημένο από κοινού με τον μεγάλο μου ήρωα Χρόνη Αηδονίδη.

Και πόσο συγκινητικό και καθόλου τυχαίο, η συνάντηση μας αυτή να συμβαίνει με αφορμή ένα ποίημα τόσο πλήρες και τρυφερό σαν παραδοσιακό τραγούδι, σαν παραμύθι – παραλογή όπου ο μεγάλος μας άρχων πρωτοψάλτης και εκφραστής της παράδοσης της Θράκης πρόφερε «χελιδόνια» αντί για «μπιρμπίλια», έτσι όπως οι λεπτομέρειες αλλάζουν από στόμα σε στόμα το ίδιο πρώτο σημαντικό δημιούργημα στο δημοτικό μας τραγούδι. Η Ελλάδα που χάνεται ανεπιστρεπτί…….. Το ανεκτίμητο όφελός μου από τη δημιουργία αυτού του cd ήταν αυτή τη φορά πολυεπίπεδο: μια μεγάλη αγκαλιά με τον πολιτισμό μας με το παλίμψηστό του, το μοναδικό πολύ-πολιτισμικό χαρμάνι του, τις εκλεκτικές συγγένειες ανάμεσα στους ποιητές μας, και την πολυδιάστατη προσφορά αυτών των ποιητών μας με τις μεταφράσεις τους, τις μελέτες τους, τις ανθολογίες τους, την αρθρογραφία τους και


2

συχνά την μάχιμη δημοσιογραφία τους. Το πόσο αντέχει κανείς να κυττάξει ένα αληθινό ποίημα στα μάτια, ήταν κάτι που αντιμετώπισα καθημερινά όλα αυτά τα τελευταία χρόνια που αφέθηκα σε αυτό το τόσο δύσκολο και υπέροχο ταξίδι. Ελπίζω να απέδωσα κάτι με τα τραγούδια αυτά, κάτι από όλα όσα ένιωσα μέσα σε αυτή τη διαδρομή.

3

Η μυστική ηλεκτρική διαδρομή: ένα σύντομο βιογραφικό μονομάτι προς τα ποιήματα Μεγάλωσα σε ένα σπίτι, που εξαιτίας των γονιών μου, του Grundig πικ απ τους και της συλλογής δίσκων τους από όλα τα είδη της ελληνικης μουσικής ,ήρθα από πολύ μικρός σαν ‘ακροατής’ σε επαφή με πολλά απ’ τα μεγάλα αριστουργήματα του τραγουδιού μας. Δύο στενοί οικογενειακοί φίλοι, ο πολύτιμος Γιώργος Κινδύνης - μόνιμος συνεργάτης του Μάνου Χατζιδάκι για τέσσερις δεκαετίες - και ο σπουδαίος Κώστας Κλάββας -που πρόσφατα «έφυγε» από κοντά μας - έπαιξαν και αυτοί τον καταλυτικό τους ρόλο στη διαμόρφωση της πρώτης μου μουσικής δισκοθήκης έως και κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων του Ωδείου.

 

Η γιαγιά μου, βέβαια απ’ την άλλη με το κοσμοπολίτικο ανοιχτό μυαλό της και την ατελείωτη δίψα της για τα ποιήματα (απ’ τα «σουξέ» ποιήματα της εποχής της- των Γρυπάρη, Ζαλοκώστα και Ουράνη - ως την «Προσευχή» του Βερλέν και τον Τ.Σ. ΄Ελλιοτ) δεν σταματούσε να απομνημονεύει, ν’απαγγέλει, να υποδεικνύει και να χαρίζει ποιήματα σε όλους μας, ως τα 90 της! Πάντα επιστρέφοντας όμως στο τέλος στην Ελληνική Γλώσσα και τη διαδρομή της. Στα Χορικά των αρχαίων μας, στον Ρωμανό τον Μελωδό, στον Παλαμά, στον Λαπαθιώτη, στον Ρώμο Φιλύρα, στον Τέλλο ΄Αγρα. Το ενδιαφέρον της γιαγιάς μου για τη φόρμα και για το σπάσιμό της, και για την εξέλιξη της ελεύθερης ποίησης εν γένει , ήταν μάλλον περιορισμένο. Θα έλεγα πως η λατρεία της παρέμεινε, ως το τέλος της ζωής της, στους παραδοσιακούς τεχνίτες της ποίησής μας, όσο και αν μελέτησε και τους νεώτερους από εκείνη ποιητές.

Μετέφερε όμως στα παιδιά της και τα εγγόνια της την φλόγα και το ενδιαφέρον (δεν ξέρω αν θα είχα γράψει τραγούδια καν χωρίς εκείνη) και φυσικά ανήκε σε εκείνες τις «τρομερές» γενιές που ήξεραν γράμματα, είχαν παιδεία και συνείδηση του Ελληνικού Πολιτισμού και της συνέχειάς του. Αναγνώστες, που όπως φαίνεται, άλλοτε από την καθημερινή τους αλληλογραφία και άλλοτε από ερωτικά ιδιόχειρα σημειώματα, έγραφαν και οι ίδιοι θαυμάσια. Είχε γεννηθεί κατά πάσα πιθανότητα το 1917.