Καλημέρα Καλημέρα!

Αυτό που βλέπω είναι οι μέρες να μικραίνουν και ο ήλιος να μετατοπίζεται μια ιδέα προς τ’ αριστερά.

Βροχές δεν έχει.

Ούτε μελαγχολίες.

Το πιο μαγικό από τα κορίτσια που ξέρω, τυλίγεται στη ζακέτα του και μπαίνει σ’ ένα αυτοκίνητο.

Δυο πιάτα άπλυτα στον νεροχύτη.

Χαμηλό φως.

Πορεία προς τη μεγαλύτερη νύχτα

 

Η φωτογραφία τους στο οπισθόφυλλο του “Kollaps” με τα σφυριά, τις λαμαρίνες, τα κομπρεσέρ και με μόλις δύο-τρία όργανα με είχε εντυπωσιάσει. Η αισθητική τους επιλογή προς το Θέατρο της Σκληρότητας και τον Αρτώ, ακόμα περισσότερο. Στο πέρασμα του χρόνου, άφηναν πίσω το industrial και μεγάλωναν όμορφα. Οι Einstuerzende Neubauten ήταν και είναι μεγάλη μπάντα. Ακόμη και όταν δεν θέλεις πια να ακούσεις ολόκληρους τους δίσκους τους. Πάνω απ’ όλα, το ανθρωπάκι των εξωφύλλων τους -στην εικόνα μας αριστερά- ήταν και παραμένει μεγάλη έμπνευση.

 

Συμπτωματικά, πρωτοδιάβασα την «Αγωνία του Τερματοφύλακα τη Στιγμή του Πέναλτι» του Πέτερ Χάντκε, αμέσως μετά τον «Ξένο» του Καμύ. Έτσι, τα δύο βιβλία συνδέθηκαν αναπόσπαστα μέσα μου. Άλλωστε και στα δύο βιβλία συναντάμε δύο αναιτιολόγητους φόνους. Την ίδια στιγμή, όσο «ξένος» είναι ο Μερσώ, άλλο τόσο «ξένος» είναι και ο Μπλοχ. Ύστερα ήρθαν μερικά από τα πιο όμορφα βιβλία του Χάντκε, «Η Ώρα της Αληθινής Αίσθησης», ο «Κινέζος του Πόνου» και οι ταινίες. Πάνω απ’ όλα, «Τα Φτερά του Έρωτα». Το νόμπελ που πήρε πρόσφατα, δεν του προσδίδει στα μάτια μου επιπλέον αξία. Ο Χάντκε ήταν πάντα και παραμένει ένας μοναδικά ευαίσθητος συγγραφέας, ένας μάστορας του εσωτερικού μονολόγου, μια βαθιά και τρυφερή φωνή σε δύσκολες εποχές.

 

Διόλου τρυφερό δεν είναι το “Joker”. Και καθώς έχει αναπτυχθεί μια τεράστια φιλολογία περί φλερτ με φασιστικού τύπου συμπεριφορές, περί προσωπικής και συλλογικής επανάστασης, περί δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, πήγα και το είδα. Εξαιρετική η σκηνοθεσία του Τοντ Φίλιπς, σπουδαίος ηθοποιός ο Γιόακιν Φίνιξ και δεν είδα κάτι περισσότερο από αυτό που αναπτύχθηκε –ευτυχώς σε πολύ μικρότερη κλίμακα- και στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια: μια κοινωνία σε κρίση, μια κοινωνία στην οποία εξαθλιώνεται μερίδα των πολιτών της, δεν μπορεί παρά να παράγει μια οργή που κάποια στιγμή μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη και να πέσει στα κεφάλια δικαίων και αδίκων.

 

 

Οι «Μαριονέτες» του Heinrich von Kleist είναι από τα βιβλία που διαβάζαμε και ξαναδιαβάζαμε στη δεκαετία του ’80. Δεν είναι μόνο η ποιητική, σχεδόν κρυπτική γραφή του, που στα χέρια της Τζένης Μαστοράκη γίνεται αποκαλυπτική. Η υπόθεση του «νευρόσπαστου», η σχέση του με τον Θεό και το εύρος των κινήσεων που μπορεί αυτό να εκτελεί, ασκεί την ύψιστη γοητεία. Επιπλέον, αγαπούσαμε πολύ την ολοκαίνουργια –τότε- Άγρα: «Εξάλλου», είπε, «αυτές οι κούκλες έχουν το προνόμιο να αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας».

 

Ο όμορφα δεμένος τόμος με τα ποιήματα του Σεφέρη έρχεται από πιο παλιά. Ο Ίκαρος ήταν ένας ακόμη αγαπημένος εκδοτικός οίκος. Στον τόμο αυτό συναντάς ποιήματα που έχουν γίνει τραγούδια, ποήματα που ξέρεις καλά και ποιήματα που δεν μπορείς να καταλάβεις ακόμα. Από αυτά τα τελευταία, ήταν ο «Ερωτικός Λόγος». Οι νέοι έχουν συχνά την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι σύνθετος, εν μέρει επειδή εμπιστεύονται τις διανοητικές τους ικανότητες ως προς την αποκάλυψη των πολύπλοκων λειτουργιών του και εν μέρει επειδή έτσι μόνο έχει ενδιαφέρον. Κι έρχεται ο Σεφέρης να σου πει σε δύο σημεία ότι: α) «ο κόσμος είναι εύκολος, ένας απλός παλμός» β) –και μάλιστα ως ακροτελεύτια φράση- «ο κόσμος είναι απλός». Αρχίζεις να αναρωτιέσαι. Όταν το κατανοήσεις με τις αισθήσεις και το μυαλό σου ταυτόχρονα, δεν είσαι πια νέος.

 

Φωτογραφίζεται με μερικούς ακόμα χίππηδες στο Royal York Crescent του Clifton. Κάνει μερικούς σπουδαίους δίσκους που συνδέουν τη folk με τα blues στις αρχές των seventies. Το Bristol είναι η πόλη του κι αυτό είναι εμφανές στη γραφή του. Το μόνο πρόβλημα που έχει, είναι το όνομά του: Μοιάζει υπερβολικά με το όνομα του frontman των Jethro Tull, που τυγχάνει και ζόρικος. Πολλά προβλήματα είχε ο Ian A. Anderson με το θέμα αυτό. Ακόμη περισσότερα ήταν τα όμορφα τραγούδια που έγραψε. Τον πρωτοσυνάντησα ως εκδότη του περιοδικού για τη world music fRoots αλλά η μουσική του ήταν που με κέρδισε.  

 

 

Τα πήγε αρκετά καλά και εμπορικά με το R&B, τα gospel, ακόμη και με την pop, το θέμα όμως για τη Rachelle Ferrell ήταν πάντα η jazz. Ο πρώτος δίσκος της, το “Somethin’ Else” που κυκλοφόρησε πρώτα στην Ιαπωνία, έδειχνε ότι οι φωνητικές δυνατότητες αυτής της κοπέλας ήταν απίστευτες. Είμαστε μόλις στα 1990 και τ ντεμπούτο της στη σκηνή το είχε κάνει μόλις ένα χρόνο νωρίτερα, κάπως έτσι:  

 

 

Είδος ηχητικής τρομοκρατίας ήταν για πολλούς «Ο Ξαναπές» του Νικόλα Άσιμου. Αν έλειπε το «Παπάκι», η φωνή της Αλεξίου και η φωνή του Παπακωνσταντίνου, μόνο όσοι ήταν μυημένοι στο χιούμορ του Zappa θα καταλάβαιναν τι συμβαίνει εδώ. Είμαστε στα 1982, μόλις ένα χρόνο μετά την «Αλλαγή» και τα πράγματα είναι πολύ παράξενα: 

 

 

Το 1950 ο μουσικός και συνθέτης Harlan Howard είχε πει ότι «το μόνο που χρειάζεται η country μουσική είναι τρία ακόρντα και η αλήθεια». Από τότε πολλοί χρησιμοποίησαν αυτά τα λόγια. Έτσι θα λέγεται και ο δίσκος του Van Morrison που κυκλοφορεί στις 25 Οκτωβρίου, σε μια εβδομάδα από σήμερα. Δεν τον έχω ακούσει ακόμη ολόκληρο αλλά τραγούδια όπως αυτό προμηνύουν όμορφο album: 

 

 

Η Omara Portuondo κλείνει του χρόνου τα 90 της και είναι μία από τις πιο σπουδαίες τραγουδίστριες της Κούβας. Πολλά χρόνια με τους Buena Vista Social Club και με μια τεράστια δισκογραφία από την οποία δυσκολεύεσαι να επιλέξεις. Ηχογραφεί από το 1959 αλλά ο δίσκος της που αγάπησα πιο πολύ έρχεται από το 1990. 

 

 

Το πρώτο συγκρότημα που έπαιξε ποτέ στο Ρόδον ήταν οι Αυστραλοί Triffids. Κουβαλάνε κάτι από την αίγλη του Cave –καθότι Αυστραλοί- μόνο που η πορεία θα δείξει ότι μπορούν να αγαπήσουν εξίσου τη folk και την pop. To 1986 είχαν κυκλοφορήσει το μεγάλο τους αριστούργημα “Born Sandy Devotional”. Στο “Personal Things” ο David McComb τραγουδάει εκείνο το «υπάρχουν μερικά ερωτικά μυστικά που παίρνεις στο κρεββάτι σου κι άλλα που τα παίρνεις στον τάφο», μεγάλο τραγούδι και μεγάλη δήλωση. Επιπλέον, το έκανε και πράξη. 

 

 

Σύμφωνα με το ημερολόγιο, σήμερα κυκλοφορεί το τρίτο album των Chickn με τίτλο “Bel Esprit” από την Inner Ear. Acid pop κατά τας γραφάς, έξυπνες συνθέσεις, σπουδαία φωνητικά και πιθανότατα ο καλύτερος από τους –έτσι κι αλλιώς- πολύ καλούς δίσκους τους. “She ‘ll Be Apples”, λέμε, με τη φωνή του Κράλλη να μου θυμίζει τη φωνή του Βακατάτση, κι αυτό το λέω για πολύ καλό. (Άσε που η ταράτσα που είναι γυρισμένο το video clip θυμίζει τρελά την ταράτσα του Music Society). 

 

 

Παλιά γραμματόσημα σε δραχμές. Φτηνά τετράδια. Μια καινούργια απόπειρα.

Καλημέρα και πάλι. Καλή ακρόαση!