Καλωσορίζουμε στο Musicpaper.gr τη στήλη του ραδιοφωνικού παραγωγού Γιώργου Φλωράκη (Τρίτο και Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας) με τον τίτλο "Σημειώσεις ενός μονομανούς", με σημειώσεις περί του πολιτιστικού γίγνεσθαι, αλλά και του πολιτιστικού "έχει γίνει" ως σημειώσεις μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Το κολάζ που θα συνοδεύει το κάθε κειμενό του είναι δημιουργία του ίδιου, που ζηλεύει τα παιδιά που φτιάχνουν χειροτεχνίες στο σχολείο. 

 

Καλημέρα Καλημέρα!

Αυτό που βλέπω είναι δύο γκρίζα σύννεφα που αγγίζονται λίγο πριν ξεσπάσει η καταιγίδα.

Ο απόηχος της συνάντησής τους.

Η μυρωδιά βρεγμένου χώματος.

Το πιο ενδιαφέρον από τα κορίτσια της βροχής δεν συμπαθεί καθόλου τις ομπρέλες.

Κόκκινο στο μπλε. Κόκκινο στο κίτρινο.

(Ένα είδος ζακέτας που θυμάμαι από κάποιο σχολείο).

Πράσινο.

Τέλος.

 

Ξεκίνησε από τον «Κινγκ Κονγκ», πέρασε μέσα από το «Τούτσι» αλλά και μέσα από το «Λεωφορείο ο Πόθος». Η Τζέσικα Λανγκ είναι όμορφη, η Τζέσικα Λανγκ είναι συμπαθής, η Τζέσικα Λανγκ είναι ταλαντούχα. Και η πιο πρόσφατη δουλειά της είναι ένα φωτογραφικό άλμπουμ από τον Highway 61, τη λεωφόρο που ξεκινάει από τον Καναδά και φτάνει μέχρι τη Νέα Ορλεάνη. Ο Dylan τοποθετεί -μεταξύ άλλων- ακόμα και τη θυσία του Ισαάκ στην αρτηρία αυτή και η Λανγκ καταφέρνει με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της να δημιουργήσει σπάνια συγκίνηση. Καθόλου λίγο. Εδώ: https://www.penguinrandomhouse.com/books/611591/highway-61-by-jessica-lange/

 

Δεν ξέρω αν υπό κανονικές συνθήκες, θα έμπαινα στη διαδικασία να διαβάσω ένα βιβλίο που αναφέρεται σ’ ένα ψαροχώρι της Βρετάνης, τους έρωτες και τα πάθη που αναπτύσσονται εκεί και μάλιστα κάπου στα 1900. Όμως η απλότητα και συνάμα ο λυρισμός της αφήγησης του Pierre Loti στον «Ψαρά της Ισλανδίας» με αιχμαλώτισε από την πρώτη παράγραφο. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Στερέωμα σε μετάφραση Ιφιγένειας Μποτουροπούλου.

 

Μόνο από τον ήχο του ονόματός του, αρκετό καιρό πριν τον διαβάσω, αγαπούσα πολύ τον Μαγιακόφσκι. Η φουτουριστική του αισθητική κι ακόμη περισσότερο, εκείνος ο παθιασμένος ερωτισμός που εξέπεμπαν τα γραπτά του, με κέρδισαν ολοκληρωτικά από τις πρώτες αναγνώσεις. Η συλλογή «Φυσώντας Των Σπονδύλων Μου Το Φλάουτο» σε μετάφραση του Γιώργου Κεντρωτή, και ειδικά το ομώνυμο ποίημα, είναι θησαυρός. «Τ’ όνομά σου αλλά κι ότι από σένανε έχω, όλα τα τικ σου και τα τρυκ σου, τ’ όνομά σου, η τελευταία θα ‘ναι ρανίδα στο σάλιο, που θα πεταχτεί ρουκέτα απ’ το στόμα μου, σαν θα μ’ έχει γαζωμένον το μυδράλλιο».

 

Στις παλιές εποχές, καλούμασταν να πάρουμε θέση: «Είσαι με τους Beatles ή με τους Rolling Stones”; Αν και πάντα σεβόμουν τα δύο συγκροτήματα απεριόριστα, δίνω την απάντηση που έδινα και τότε: «Είμαι με τους Kinks!». Έγραφαν κρυστάλλινα pop τραγούδια σαν το “Lola” και την ίδια στιγμή σκληρά rock riffs, όπως το “You Really Got Me”. Έτσι, συνδύαζαν τη ροπή στην pop των Beatles με τη ροπή στο rock των Stones. Ο τέλειος συνδυασμός!

 

Από την άλλη πλευρά, ο Chris Bell, μέλος των Big Star δίπλα στον Alex Chilton, επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τους Beatles. Αμέσως μετά τη διάλυση των Big Star, ηχογράφησε αρκετά demo και κυκλοφόρησε ένα single. Όμως το εξειρετικό του album “I Am The Cosmos” κυκλοφόρησε το 1992, δεκατέσσερα χρόνια μετά το αυτοκινητιστικό ατύχημα που του στέρησε τη ζωή, μόλις στα 27 του.

 

 

Για την Beth Gibbons και τον Rustin Man των Talk Talk έχω ξαναγράψει. Το “Out Of Season” κυκλοφόρησε το 2002, πρώτα σε cd και πολύ αργότερα σε βινύλιο. Τώρα επανακυκλοφορεί σε βινύλιο και μάλιστα σε εξαιρετική έκδοση. Όσοι έχασαν τις προηγούμενες version, ας σπεύσουν γι’ αυτήν εδώ.

 

Ο Giovanni Girolamo Kapsberger έζησε από το 1580 έως το 1651 και ήταν ένας δεξιοτέχνης της θεόρβης, που μάλιστα είχε μεγάλη συμβολή στην εξέλιξη του οργάνου. Ο Jonas Nordberg ερμηνεύει με τρόπο εξαιρετικό έργα του Γερμανο-Ιταλού συνθέτη στο “Intavolatura de Chitarrone”. Σπουδαίος δίσκος!

 

Ο Randy Newman είναι ο μουσικός από το Los Angeles, που στην αρχή της καριέρας του έγραφε αποκλειστικά μουσική και τραγούδια για τον κινηματογράφο. Έχει προταθεί για Oscar καμιά εικοσαριά φορές κι έχει κεδίσει δύο από αυτές, Όμως τα τραγούδια του είναι αυτά που με συγκινούν πιο πολύ. Έχει πολύ χιούμορ, εμφανίζεται συχνά σατιρικός, η φωνή του σε κάνει να νιώθεις ότι τις πιο πολλές φορές σε ειρωνεύεται αλλά την ίδια στιγμή καταφέρνει να σου δημιουργήσει βαθιά συναισθήματα με την τρυφερότητα των συνθέσεών του. Αν και ένα από τα μεγάλα του ατού είναι οι ενορχηστρώσεις, στα “Songbooks” του, παίζει τα τραγούδια σ’ ένα πιάνο και προσθέτει την πιο ευαίσθητη ερμηνεία που μπορεί να φανταστεί κανείς. Το αποτέλεσμα είναι μοναδικό, όπως εδώ:

 

 

Προσγειωνόμουν στο Λονδίνο στις 4:30. Έπρεπε πρώτα να πάρω το λεωφορείο του αεροδρομίου για να φτάσω στο κέντρο. Ύστερα να κάνω την καθιερωμένη πρώτη βόλτα στο Hyde Park από την πλευρά της Bayswater Road μέχρι το άγαλμα του Peter Pan. Μετά, να αφήσω τα πράγματα στο ξενοδοχείο. Τέλος, να φτάσω στο Barbican Hall, όπου έπιζαν οι νεαροί ακόμη Portico Quartet. Πιτσιρικάδες ακόμη, είχαν κυκλοφορήσει μόλις τον δεύτερο δίσκο τους αλλά κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό της αίθουσας με τη λιτή τους ενορχήστρωση και τη σχεδόν minimal εμφάνισή τους. Στο πέρασμα του χρόνου ακολούθησαν μερικοί μάλλον αδιάφοροι δίσκοι, όμως το “Memory Streams” μοιάζει σαν επιστροφή στις πολύ καλές στιγμές τους.

Τέταρτο album για τη Λένα Πλάτωνος εν έτει 1984, πολύ πειραματικό και πολύ αγαπητό σε όσους ασχολούνται μέχρι σήμερα με την electronica παγκοσμίως. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το επανακυκλοφόρησε σε βινύλιο η Dark Entries πριν από τρία χρόνια. Εδώ το «Μπλε»: 

 

Η εικόνα του Wyatt μπροστά στο SS Great Britain στα docks του Bristol να τραγουδάει το “Shipbuilding” με έχει σημαδέψει. Και φυσικά, δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει κάνει. Δίσκοι όπως το “RockBottom”, το “Ruth Is Stranger Than Richard” και το“Old Rottenhat” είναι ανεπανάληπτοι. Η μαγεία του “Comicopera” είναι ότι έρχεται είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια μετά το “Old Rottenhat” και παρουσιάζει έναν ωριμότερο songwriter κι έναν απίστευτα ιδιοσυγκρασιακό singer σε μεγάλες στιγμές, όπως το “Stay Tuned” με την Anja Garbarek

 

Κλεψύδρα αποχής, εγκατάλειψη στα γύρω θέρετρα, σκηνοθετική οδηγία επιστροφής.

 

Καλημέρα και πάλι. Καλή ακρόαση!