Δεν έχει σημασία αν το μακρύ ταξίδι που κίνησες να πας, τώρα που σου δόθηκε η ευκαιρία, σε οδηγήσει στο Νότο του Παραδείσου ή στον Παράδεισο του Νότου! Σίγουρα θα συναντήσεις εκεί τον Μάνο. Μην ξεχάσεις να του πεις πόσο πολύ τον αγαπάμε. Με πολυαγαπημένο θα πάει το μήνυμα αυτό. Ευκαιρία τώρα που θα ξαναβρεθείτε να σκαρώστε και καινούρια τραγούδια. Κοίτα μόνο μη γίνεις σύννεφο...

 

Σε λάτρεψαν οι νεότεροί σου. Και μένα, που μεγαλύτερός σου είμαι, να το ξέρεις τα τραγούδια σου με έκαναν να νοιώθω νεότερός σου. 

 

Την περασμένη Κυριακή στο Ζάππειο, στη γιορτή του Βιβλίου, στο υπέροχο αφιέρωμα στον Σταύρο Ξαρχάκο, καθώς ο Γιάννης Κότσιρας ερμήνευε σπαραχτικά, ως Γιάννης Κότσιρας και όχι σαν Ψαρονίκος, το «Έβαλε ο Θεός σημάδι» σκεφτόμουν με τρόμο ποιόν σημαδεύει τούτο τον καιρό. Που να το φανταστώ ότι ΕΣΕΝΑ είχε βάλει, παλικάρι μου, σημάδι. Άδικο και παράλογο. Σαν έχει καεί όμως το λαδάκι σου, που λένε εκεί κάτω στα ξεροχώρια μου... 

 

Τι θυμήθηκα τώρα. Τον Αύγουστο του 2011 που σταθμός στην περιοδεία σου ήταν και το Γύθειο. Ήρθες με καλή παρέα: Τον Γιάννη, τον Δημήτρη, τον Παναγιώτη, τη Ζηνοβία. Πριν τη συναυλία με ρώτησες ποιο τραγούδι θέλω να μου αφιερώσεις. «Το Γάτο, φυσικά» σου απάντησα. Τραγούδησες το Γάτο χωρίς να πεις τίποτα. Μετά από δυο-τρία τραγούδια είπες:

«Ο φίλος μου ο Γιώργος Μονεμβασίτης που είναι απόψε εδώ κοντά μας, μάλλον θα απογοητεύτηκε που δεν του αφιέρωσα τον Τούρκο στο Παρίσι, όπως ήθελε και του είχα τάξει. Δεν το ξέχασα. Θέλησα όμως να του αφιερώσω ένα τραγούδι που εγώ διάλεξα για εκείνον. Και νομίζω ότι θα του αρέσει εξίσου αν όχι περισσότερο!».

Και τραγούδησες τότε φίλε μου, αφιερώνοντάς το σε μένα, το  «Ιρλανδός και Ιουδαίος» του άλλου επίσης σπουδαίου Μάνου, μεταμορφωμένο δυναμικά και συναρπαστικά σε ροκ, με τον τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις και μπορείς. Μπαγάσα, μου την έσκασες. Τα είπαμε και μετά τη συναυλία. Τότε που σου γνώρισα τη γυναίκα μου τη Ντιάνα κι όταν έμαθες ότι είναι πιανίστρια αμέσως της υποσχέθηκες να της δώσεις τις παρτιτούρες με έργα για σόλο πιάνο του πατέρα σου Δημήτρη, που ήταν και πιανίστας. Ποτέ δεν τις της έδωσες, μια και κατά πως φαίνεται δεν ήταν κάτι τέτοιο στις προτεραιότητές σου. Όμως πάντα το θυμόσουνα όταν συναντιόμαστε και μου το έλεγες «Γαμώτο, έχω υποσχεθεί στη γυναίκα σου κάτι!». 

 

Θυμήθηκα και κάτι άλλο, τώρα που σκαλίζω με οδύνη τη μνήμη. Πάνε περίπου δεκαπέντε χρόνια, τότε που βρεθήκαμε στο στούντιο Sierra, όπου ηχογραφούσε ο Νότης τα «Ταχυδρομικά δελτάρια» του Ηλία Κατσούλη – χαιρετίσματα και σ’ αυτόν εκεί που θα τον συναντήσεις – ένα από τα οποία σου ‘λαχε να πεις εσύ. Ένα από τα πολλά «Ερωτικά» του Νότη – θύμισες Βέμπο αυτό. Συζητούσαμε για τα πολλά ωραία τραγούδια του Νότη και σου εξομολογήθηκα ότι ένα από τα αγαπημένα του για μένα είναι ένα άλλο «Ερωτικό», το «Κάθε μια νύχτα» που το χάρισε στον Σταμάτη Κραουνάκη. Θυμάσαι πως είχες σχολιάσει την προτίμησή μου; «Σπουδαίο τραγούδι. Ζηλεύω τον Νότη για αυτό. Πολύ θα ήθελα να το έχω γράψει εγώ!». Το είπες αυθόρμητα, με κάθε ειλικρίνεια, ΕΣΥ που τόσα σπουδαία και ευαίσθητα τραγούδια μας χάρισες. Στο έχω ξαναπεί και όχι μια μόνο φορά. Στο ξαναλέω και δεν θα είναι η τελευταία: Σημαντικότερο από το ότι μας χάρισες πολλά-πολλά σπουδαία, μοναδικά, τραγούδια είναι το ότι τα τραγούδια αυτά είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ τους. Κανένα τους δεν είναι ίδιο με τα άλλα, κανένα τους δεν θυμίζει κάποιο άλλο. Δικό σου ή ξένο. Όλα τους όμως θυμίζουν και θα θυμίζουν εσαεί ΕΣΕΝΑ. 

 

Τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν στο Καλλιμάρμαρο, στις 24 Ιουνίου, στη μεγαλειώδη συναυλία για τον Μίκη. Τότε που τραγούδησες, όπως μόνον εσύ ξέρεις και μπορείς, το «Ποιος τη ζωή μου». Το αφιέρωσες μάλιστα στον Δημήτρη Χριστόφια, που λίγες μέρες πριν είχε κινήσει για το ταξίδι χωρίς γυρισμό. Τι ειρωνεία!  Σε είδα στα παρασκήνια και στο είπα αμέσως: «Κουρασμένο σε βλέπω, Λαυρέντη και έχεις παχύνει, μου φαίνεται». Δεν τα αρνήθηκες. «Ετοιμάζουμε και μεγάλη περιοδεία για το καλοκαίρι με τον Νίκο» μου είπες. Σου ευχήθηκα «Καλή δύναμη, καλό καλοκαίρι» και συμπλήρωσα «Και να ξανανταμώσουμε σύντομα φίλε μου». Που να ήξερα τι μου ‘χες για μετά... Όμως, έτσι είναι η ζωή, που λένε και οι Γάλλοι...