Το θέμα Scorpions είναι από αυτά που σηκώνουν κουβέντα και διαφωνίες σε μεγάλες δόσεις. Περισσότερο ως εμπορικό φαινόμενο παρά ως μουσικό. Πως μετά από τόσα χρόνια, τόσες συναυλίες, τόσο χαβαλέ και τόση υποτίμηση μαζεύεις πάνω από 50 χιλιάδες θεατές με όχι και τόσο φτηνό εισιτήριο είναι αξιοπαρατήρητο έως και εντυπωσιακό. Μουσικά, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Ό,τι είχαν να πουν το είπαν και ότι είχαν να δώσουν το έδωσαν. Το ότι μπορούν να κάνουν μία τυπικά καλή συναυλία για την ηλικία τους προφανώς δεν το λες και λίγο, αλλά δεν είναι και κάτι που δικαιολογεί όλον αυτόν τον κόσμο που τους είδε για ακόμη μία φορά στη χώρα μας. 

 

Καλλιτεχνικά, η πρότασή τους, ο ήχος τους, η σκηνική τους παρουσία κλπ κλπ είναι ξεπερασμένα. Βέβαια, αυτό το καταλαβαίνει καλύτερα κάποιος που γενικά βλέπει συναυλίες στη ζωή του και όχι κάποιος που πηγαίνει μία φορά κάθε 2-3 χρόνια σε μεγάλα θεάματα τύπουήμουν κι εγώ εκεί”. Εκτιμώ πως ήταν αρκετοί τέτοιοι θεατές το βράδυ της Δευτέρας στο Καλλιμάρμαρο.

 

 

Γενικά μιλώντας, η περίσταση ήταν ταιριαστή με το στίχο της Εύης Δρούτσα “Πες μου στο κορμί μου πώς αφήνεις το σημάδι του σκορπιού” (Κορκολής παιδιά!). Ελληνικές σημαίες με έναν σκορπιό πάνω, αντικείμενα που πεταγόταν από τη σκηνή στο κοινό (σαν κάτι καρναβάλια που πετάνε από τα άρματα σοκολάτες...), ο ντράμερ κάποια στιγμή ανέβηκε στον ουρανό με έναν μηχανισμό (ουάου!), το δερμάτινο μπουφάν του Klaus Meine με τον ζωγραφισμένο σκελετό... Όλα μηχανογραφημένα, όλα προκάτ, όλα σαν μεγάλο μαύρο τατού σκορπιός στο δεξί μπράτσο (Rock Yeah!).

 

 

Για να είμαστε και δίκαιοι όμως, δεν μπορείς να πεις ότι έκαναν μία αρπαχτή και έφυγαν, αλλά δεν παρουσίασαν και κάτι που θα θυμάται κανείς για περισσότερο από το χρόνο που χρειάζεται να φας ένα βρώμικο κατά την Τσικνοπέμπτη έξοδο από το Στάδιο. 

 

 

Κάπου στην αρχή και ενώ ακόμα ο κόσμος έμπαινε περιμένοντας σε ουρές που προχωρούσαν αργά (τα εισιτήρια δεν τα τσέκαρε κανείς κατά την είσοδο από ένα σημείο και μετά και γενικά υπήρχε μια ταλαιπωρία) η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών ερμήνευσε κομμάτια τους (Έπαιξαν το "Moment of Glory", άλμπουμ όπου ανθολογούνται κομμάτια της μπάντας με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου) περισσότερο ως ζέσταμα, παρά ως καλλιτεχνική πρόταση προς απογοήτευση και κάποιων που είχαν την εντύπωση πως θα συμπράξουν. Αυτό δεν συνέβη παρά μόνο για ένα κομμάτι στο τέλος της δουλειάς της ορχήστρας, όταν ακούστηκε το Rock you like a hurricane (με τη συμμετοχή του κιθαρίστα Rudolf Schenker) που έμελε να είναι και το τελευταίο κομμάτι της μετέπειτα εμφάνισής τους, το οποίο μαζί με το Still loving you ήταν το ανκόρ της συναυλίας. Οπότε σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να μιλήσουμε για σύμπραξη της ΚΟΑ με το συγκρότημα, όπως επικοινωνιακά είχε υπονοηθεί. 

 

 

Έπαιξαν αρκετά κομμάτια που δεν ήταν τα προφανή για το ελληνικό κοινό και έμειναν απ’ έξω κομμάτια που θα ζέσταιναν ακόμα περισσότερο τον κόσμο που ήταν εκεί, όπως τα: Holiday, In Trance, No one like you, Always Somewhere, When The Smoke Is Going Down.

 

 

Αξίζει να αναφέρουμε και τη θορυβώδη μνεία τους στη μεγάλη μορφή της ροκ Lemmy Kilmister των Motörhead παίζοντας το Overkill. Δεν φάνηκε πάντως να κατάλαβαν και πολλοί τι έγινε και ρωτούσαν “ποιος είναι αυτός ο Lemmy ρε παιδιά;”. Αυτό από μόνο του λέει πολλά σε εκείνους που ξέρουν ποιος ήταν αυτός ο τύπος. Το κοινό που ήταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που θα λέγαμε μουσικόφιλο. Ήταν ξεκάθαρο αυτό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν εξοικείωση με συναυλίες ούτε και με τα λιγότερο παιγμένα κομμάτια τους. Λογικό για τόσες χιλιάδες κόσμο.

 

 

 

Άλλο ένα παράδοξο ήταν οι ηλικίες των θεατών. Θα περίμενε κανείς πως οι νέοι θα ήταν πολύ λιγότεροι αφού για εκείνους οι Scorpions κινούνται σε μία σφαίρα γραφικότητας όπως το σεμεδάκι της γιαγιάς πάνω στην τηλεόραση. Πήγαν πολλοί και πολύ νέοι να τους δουν (κάτω από 20). Το κοροϊδεύεις το σεμεδάκι, αλλά το φαγητό της γιαγιάς δεν το απαρνήθηκες ποτέ!

Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι παλιοροκάδες, οι οποίοι όμως έχουν σταματήσει να παρακολουθούν τα πράγματα και πήγαν να θυμηθούν τα νιάτα τους. Τα χρόνια δηλαδή που οι συναυλίες των Scorpions ήταν τόπος συνάντησης με τα κορίτσια και τα αγόρια τους και ο ήχος της εποχής δεν φαινόταν τόσο ξεπερασμένος όσο μοιάζει σήμερα.

 

 

Οι Scorpions από τη μεριά τους έκαναν μία ροκ συναυλία, δυναμική για τα χρόνια τους, επαγγελματική θα έλεγα και γενικά με κάποια πολύ καλά στοιχεία για τη δεκαετία του 90. Παρόλα αυτά, οι παρόντες φάνηκε να πέρασαν καλά και έφυγαν με την αίσθηση ότι άξιζε τα λεφτά του αυτό που πλήρωσαν. Οπότε, περί ορέξως κολοκυθόπιτα (της γιαγιάς κατά προτίμηση). 

 

Όπως είπαμε και στην αρχή, σηκώνει κουβέντα η κατάσταση και είναι βασικά ζήτημα αισθητικής.

 

 

Τα κομμάτια που ακούστηκαν στη συναυλία

 

 

Going Out With a Bang

Make It Real

Is There Anybody There?

The Zoo

Coast to Coast

Top of the Bill / Steamrock Fever / Speedy's Coming / Catch Your Train

We Built This House

Delicate Dance

Follow Your Heart / Eye of the Storm / Send Me an Angel

Wind of Change

Tease Me Please Me

Overkill (Motörhead)

Drum Solo

Blackout

Big City Nights


Encore:

Still Loving You

Rock You Like a Hurricane