Το Rockwave ως γνωστό είναι το μακροβιότερο και το μεγαλύτερο ροκ φεστιβάλ της χώρας. Έχει περάσει είναι η αλήθεια από διάφορες φάσεις, αλλά πάντα βρίσκει έναν τρόπο να δείχνει το μέγεθος και την υπεροχή του. Πρώτη συναυλιακή μέρα για φέτος η Παρασκευή 6 Ιουλίου. Οι περισσότεροι πια τα έχουμε μάθει: Θα πας λίγο νωρίς, θα έχει στην αρχή λίγο ήλιο, θα περπατήσεις λίγα λεπτά, θα έχεις πάρει καμιά ψάθα μαζί ή κάτι τέτοιο, θα έχει λίγο κίνηση στην έξοδο από την Αθήνα γιατί είναι Παρασκευή κλπ κλπ.  

 

Ας πάμε όμως στο βασικό θέμα που είναι η συναυλία.

Το πρόγραμμα τηρήθηκε με ευλάβεια και έτσι ήξερε κανείς ακριβώς πότε και ποιος θα βγει στη μεγάλη σκηνή του δάσους. Χωρίς να είμαι και καλύτερος ανθρωπομετρητής του κόσμου, πρέπει να είχε γύρω στα 15 χιλιάδες άτομα, Ήταν και μέρα με μεγάλους αγώνες στο Mundial, ήταν και τσιμπημένο το εισιτήριο… Όπως και να έχει, είχε κόσμο. Πολύ κόσμο και από διάφορα μέρη του κόσμου. Ηλικιακά, μπορούμε να πούμε ότι οι περισσότεροι θεατές ήταν το κοινό του Alex Turner. Δηλαδή νέοι από 20 έως 35. Σίγουρα είχε και μεγαλύτερο κόσμο που πιθανό απόλαυσε περισσότερο το set των Alt+J που εμφανίστηκαν πριν από τους headliner της βραδιάς που ήταν οι Arctic Monkeys.

 

 

Σαφώς πιο ατμοσφαιρικοί, πιο μελωδικοί, λιγότερο φεστιβαλικοί, με τον δικό τους ήχο... Σίγουρα αξίζει να τους δούμε και σε έναν μικρό, κλειστό χώρο. Η εντύπωση είναι πως εκεί θα ταιριάζουν ακόμα περισσότερο και θα καταφέρουν σε μεγαλύτερο βαθμό να σε βάλουν στο ασυνήθιστο μουσικό τους κλίμα. Ήρθαν για πρώτη φορά στη χώρα μας και όπως όλα δείχνουν οι Βρετανοί έχουν μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό για να προχωρήσουν κι άλλο και να καθιερωθούν, αφού ανεβαίνουν με γρήγορους ρυθμούς στο παγκόσμιο μουσικό χρηματιστήριο. Δεν είναι και λίγο να φτάνεις στο Νο.1 των charts σε Αγγλία και Αμερική, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι απογείωσαν το κοινό ή ότι θα μιλάμε πολύ καιρό για αυτούς μετά τη συναυλία, αλλά έδωσαν το στίγμα τους και το έναυσμα σε αρκετούς θεατές να τους ψάξουν περαιτέρω στις μουσικές πλατφόρμες. Δύσκολα τους κατηγοριοποιείς πάντως.

 

Όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, έτσι έγινε και στο Rockwave. Επί της ουσίας ήταν αυτοί που προετοίμασαν το έδαφος για το μεγάλο όνομα που ήταν οι Arctic Monkeys που δεν χρειάζονται τόσο πολύ ψάξιμο στις μουσικές πλατφόρμες, αφού αρκετά από τα τραγούδια τους παίζονται κατά κόρον, πέραν από το Do I wanna Know?, το οποίο ακούστηκε απρόσμενα στην αρχή της εμφάνισής τους.

 

 

Εδώ που τα λέμε όμως, το μεγάλο όνομα δεν ήταν οι Monkeys, όπως έγραφε η μεγάλη φωτεινή επιγραφή που βρισκόταν στις πλάτες τους, αλλά ο ίδιος, ο σταρ της όλης υπόθεσης. Ο Alex Turner.

 

Αυτός ο κύριος με την τσατσάρα στην κωλότσεπη που διεκδικεί τον χαρακτηρισμό του γυναικομαγνήτη βγήκε στη σκηνή και έβαλε το δικό του γκολ. Μπήκε δυναμικά και έφυγε λιγάκι πιο χαλαρός... Όλο το ενδιάμεσο ήταν μια καλή (και κάπως "βιομηχανοποιημένη" ) εμφάνιση με τα κομμάτια που λίγο πολύ περίμενες να ακούσεις αν έχεις μια ιδέα από την μπάντα και δεν πήγες εκεί μόνο επειδή ξέρεις δύο κομμάτια.

 

Για περίπου μιάμιση ώρα έκανε μία καλή συναυλία, αλλά νομίζω δεν δόθηκε σε καμία στιγμή η εντύπωση ότι βλέπουμε μία μπάντα. Αυτό που εισπράξαμε ήταν ένας πολύ καλός Frontman να συνοδεύεται από κάποιους μουσικούς. Ίσως στην περίπτωση του να μην γίνεται και αλλιώς, αφού εκείνος είναι που «μαζεύει το χαρτί», οπότε δικαίως συμβαίνει αυτό. Μπορεί και όχι, αλλά who cares? που θα έλεγε κι εκείνος με την βαριά αγγλική προφορά του.

 

 

Ίδρωσε το μαλλί, «έκοψε χιλιόμετρα» πάνω στη σκηνή, έβγαλε το μοδάτο «άσπρο γελεκάκι που φορεί» και το ανέμισε για να ουρλιάξουν κάποια από τα κορίτσια, λες και έβγαλε το παντελόνι του. Δηλαδή και κάπου έλεος ρε κορίτσια… Πως κάνετε έτσι για ένα άσπρο γελέκο με μαύρα κουμπάκια και τσεπούλες πάνω από ένα άσπρο φανελάκι μέσα στο κατακαλόκαιρο… Ζεστάθηκε το παιδί, είπε να το βγάλει.

 

Δεν βαριέσαι… Λέγαμε πάντως με την παρέα ότι θα μπορούσε και χωρίς όλη αυτήν την πόζα να έχει τόσο κόσμο και περισσότερο γιατί είναι πραγματικά καλός και δεν τα χρειάζεται όλα αυτά. Είναι η φωνή του και η ενέργειά του τέτοια που μπορεί να υποστηρίξει και άλλα πράγματα λιγότερο «φοιτητικά», αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, που θα τον μετατοπίσουν από την αγωνία να «ροκάρει» εγκλωβισμένος ίσως και στην εικόνα που τον καθιέρωσε. Οι καλοί μουσικοί των Monkeys σίγουρα θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάτι τέτοιο. 

 

 

Για το κλείσιμο μας φύλαγε μια έκπληξη. Κάλεσε στη σκηνή τον Miles Kane, το έτερον ήμισυ από τους Last Shadow Puppets, ο οποίος νωρίτερα από τους Alt+J, είχε κάνει τη δική του εμφάνιση, που δυστυχώς δεν προλάβαμε να φτάσουμε τόσο νωρίς για να δούμε.

 

Είναι προφανές πάντως πως ο Turner έχει πια το κοινό του και στη χώρα μας και όπως και να εμφανιστεί – με όποια συνθήκη, με όποιο σχήμα, με όποια τιμή – θα προκαλέσει το ενδιαφέρον, αφού είναι ξεκάθαρο πως οι Arctic Monkeys είναι μια καλή ετικέτα για την προσωπική ανάδειξή του.