Οι Calexico είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα συγκροτήματα στην Ελλάδα και την έχουν επισκεφθεί ουκ ολίγες φορές. Ο τελευταίος, ένατος κατά σειρά, δίσκος τους «The Thread That Keeps Us», δεν είναι μόνο από τους καλύτερούς τους, αλλά και από τους πλέον ξεχωριστούς συνολικά για το ιδίωμα του αμερικανικού εναλλακτικού rock, για φέτος. Είδαμε την πρώτη – sold out εδώ και καιρό – από τις δύο συναυλίες τους στο Ηρώδειο.

Βγήκαν στη σκηνή με ελάχιστη καθυστέρηση και με την επταμελή σύνθεση με την οποία πραγματοποιούν την περιοδεία τους. Δηλαδή, με έναν θαυμάσιο κιθαρίστα, ο οποίος είναι επίσης και άριστος εκτελεστής της pedal steel εκδοχής του οργάνου του, έναν πιανίστα/κιμπορντίστα που είναι πολυεργαλείο, αφού παίζει επίσης ακορντεόν αλλά και κιθαρόνε, τη χαρακτηριστική μεξικανική εκδοχή της ακουστικής κιθάρας, έναν εξαίρετο κοντραμπασίστα και δύο τρομπετίστες, ο ένας εκ των οποίων εναλλάσσεται και στα κρουστά (κάτι που ισχύει και για τους περισσότερους από τους υπόλοιπους όταν δεν παίζουν το βασικό όργανο τους) να προστίθενται στο δημιουργικό δίδυμο που δεν είναι απλά ο πυρήνας, αλλά επί της ουσίας θα είναι πάντα οι Calexico.

 

 

Με την πάροδο του χρόνου ο Joey Burns έχε καταφέρει να δίνει σε όλους την αίσθηση ότι είναι ο frontman μιας μπάντας και όχι απλά το προβεβλημένο μέλος αυτού του διδύμου. Πίσω του το έτερο, «αθόρυβο» παρά το όργανο του, ο ντράμερ John Convertino. Όχι μόνο υποδειγματικά μετρημένος στο παίξιμο του, αλλά και άψογος οργανωτής ολόκληρου του συχνά ιδιαίτερα πολύπλοκου ρυθμικού σκέλους το οποίο τουλάχιστον για τα μισά τραγούδια τους είναι πραγματικά το άλφα και το ωμέγα.

 

 

Το highlight της συναυλίας προσωπικά για εμένα ήρθε πολύ νωρίς με το καλύτερο τραγούδι του «The Thread That Keeps Us», το «Under The Wheels» που δεν ανήκει στον τυπικό ήχο τους! Ενα funk από την κόλαση, κάτι σαν ο αείμνηστος David Bowie της εποχής του «Station To Station» να τζαμάρει με του Talking Heads όταν διασκεύασαν το «Take Me To The River» του Al Green, με κατάφωρα αντιπολεμικούς – και έμμεσα εναντίον του Τραμπ – στίχους και έναν «ελαστικό» ρυθμό, ο οποίος είναι αδύνατο να μη θέσει σε κίνηση το σώμα.

 

 

Ήδη από την εποχή που ακολούθησαν τον Howie Gelb όταν αποφάσισε να μετοικίσει από την Καλιφόρνια στην Αριζόνα, ως η rythm section (ο Joey Burns έπαιζε μπάσο και στις συναυλίες συχνά κοντραμπάσο) της μπάντας του, των θρυλικών για τα τότε δεδομένα του αμερικανικού rock Giant Sand, πριν σχηματίσουν τους Friends Of Dean Martinez, οι οποίοι ουσιαστικά μετεξελίχθηκαν στους Calexico.

 

 

Όταν δηλαδή η χαρακτηριστική αίσθηση του «κενού χώρου» που είναι το καθοριστικότερο στοιχείο του λεγόμενου «ήχου της ερήμου» που πρώτοι καθιέρωσαν οι Giant Sand – από την απεραντοσύνη της ερήμου των νοτιοδυτικών Πολιτειών της Αμερικής πήραν άλλωστε και το όνομα τους – συνδυάζεται ευφυέστατα και κυρίως τόσο καλαίσθητα με τα tex mex στοιχεία (όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι μουσικοί του γκρουπ είναι Μεξικανοί μετανάστες στην Αμερική δεύτερης ή και πρώτης γενεάς) τα αποτελέσματα είναι υπέροχα.

 

 

Αντίθετα όταν τα πνευστά και τα κρουστά φεύγουν και μένουν μόνο οι κιθάρες αυτό που προκύπτει, χωρίς να είναι κακό ή αδιάφορο, είναι λίγο ρουτίνα. Εντέλει, ο κάποτε... εργοδότης τους Howie Gelb δεν έχει κατοχυρώσει άδικα την «πατέντα» του desert rock, απλά οι Giant Sand το είχαν πολύ περισσότερο!

 

Αυτό δεν εμπόδισε βέβαια τον Burns, παράλληλα με την συγκίνηση του για το ότι έπαιζαν «σε έναν χώρο με τέτοια Ιστορία και ενέργεια» όπως το Ηρώδειο, να μας υπενθυμίσει και το ποια είναι η έδρα τους, ότι δηλαδή έρχονται από το Τούσον της Αριζόνα.

Μαζί τους εμφανίστηκαν ημέτεροι καλλιτέχνες... 

 

Οι Takim γνωρίστηκαν με τους Calexico στο Rockwave του ’14 και μάλιστα τότε ηχογράφησαν μαζί ένα τραγούδι που συμπεριλήφθηκε ως bonus track στο προηγούμενο άλμπουμ των τελευταίων, το «Edge Of The Sun». Παρότι όμως τόσο ως μονάδες όσο και ως σύνολο αποτελούν ένα από τα κορυφαία σχήματα παραδοσιακής μουσικής δεν θεωρώ ότι η σύμπραξη αυτή προσέθεσε πολλά στους Calexico, αλλά ούτε και στους ίδιους. Να πω επίσης ότι προτιμώ το «Stray», τo κομμάτι που ουσιαστικά τους καθιέρωσε στην Ελλάδα, είτε από τον δεύτερο δίσκο τους, είτε live, «σκέτο», με τα λικνιστικά πνευστά του και δίχως ούτι και βιολί.


Αντίστοιχα, το «Τι Ειν’ Αυτό Που Το Λένα Αγάπη» (του Τάκη  Μωράκη που έγινε διεθνής επιτυχία όταν το ερμήνευσαν ο Τώνης Μαρούδας και η Σοφία Λόρεν στην ταινία του 1957 «Το Παιδί Και Το Δελφίνι») είναι ένα πανέμορφο τραγούδι και η Ανδριάνα Μπάμπαλη, που το τραγούδησε, μια πολύ καλή ερμηνεύτρια. Το τραγούδησε μόνο με τη συνοδεία των Burms και Convertino παρόντες στη σκηνή. Τότε ένιωσα για λίγο ότι Calexico ήταν... guests στην ίδια τους την συναυλία. Στο ντουέτο που έκανε μετά η Μπάμπαλη με τον Burns σε ένα τραγούδι του γκρουπ τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο «έδεσαν».

 

Η Monika ήταν η πιο ταιριαστή από τους τρεις προσκεκλημένους των Calexico. Το ότι σαφώς βρίσκεται μουσικά πολύ πιο κοντά τους από τους άλλους δύο αλλά και η εμπειρία της από την αμερικανική σκηνή καθώς και από τις εμφανίσεις της εκτός Ελλάδας έκαναν την συμμετοχή της σε ένα τραγούδι απλά ιδανική.


Λίγο πριν το τέλος, οι Calexico μας φιλοδώρησαν με μια απρόσμενα καλή εκτέλεση του πρώτου αμερικανικού αμιγώς ροκ τραγουδιού, στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν tex mex στοιχεία, του κλασικού «Alone Again Or», του σπουδαίου ψυχεδελικού γκρουπ Love από τον τρίτο δίσκο τους του ’67. Από την άλλη, την εισαγωγή ενός τραγουδιού με το διάσημο θέμα του Μίκη Θεοδωράκη από την ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» μάλλον λίγο τουριστική θα την έλεγες. Δεν «φταίνε» όμως αυτοί... Επί δεκαετίες «πουλούσαμε» στους επισκέπτες της χώρας μας ως τη μοναδική ελληνική μουσική, ουδόλως όμως εμπόδισε αυτό τους... ιθαγενείς του κοινού του Ηρωδείου από το να «μερακλώσουν» κανονικά! Το φινάλε περιλάμβανε μια ακόμα συμμετοχή της Ανδριάνας Μπάμπαλη μαζί με κάποια μέλη των Takim.

 

Παρά τα λίγα μειονεκτήματα της, η εμφάνιση των Calexico δεν ήταν απλά αυτή ενός καλού συγκροτήματος που κάνει περιοδεία με αφορμή έναν καλό δίσκο του. Ήταν η συναυλία ενός vital γκρουπ, μιας μπάντας δηλαδή που εμπνέεται πριν από όλα από τη ζωή γύρω της και την αναδεικνύει εορτάζοντας την με τον τρόπο της πάνω στη σκηνή.

 

Αν σας αρέσουν και βρείτε ένα από τα λίγα εισιτήρια που έχουν απομείνει για τη σημερινή δεύτερη συναυλία τους, σας προτείνω να μην την χάσετε.