Η Μαρία Παπαγεωργίου μας έβαλε και ξανακούσαμε. Αποθέωσε τον ορισμό του ακροατή. Από τη στιγμή που κατάφερε αυτή τη συνθήκη, ικανοποιήθηκε και εκείνη του θεατή. Κατάφερε να είμαστε προσηλωμένοι πάνω της επί περίπου 75 λεπτά. Ο μόνος θεατής που ήταν σε διαρκή περιπλάνηση αναζητώντας χάδια και αγκαλιές ήταν ο σκύλος της, που περιφερόταν στο χώρο διακριτικά με αυτοπεποίθηση ότι αυτό που παρουσιάζει το αφεντικό του είναι μοναδικό.

 

 

Ο χώρος βοήθησε στην οικειότητα. Ήταν σα να βλέπαμε το σημείο κάποιου φθινοπωρινού σαλονιού με στρωμένα χαλιά, αφού οι μέρες δρόσισαν. Ο φωτισμός, μόνο τρεις λάμπες πάνω από το κεφάλι του κάθε συντελεστή. Μαζί της ο Σταύρος Ρουμελιώτης στις κιθάρες και η Σοφία Ευκλείδου στο τσέλο. Λόγω άγνοιας, αμηχανίας ή και αδιαφορίας τις περισσότερες φορές καταναλώνουμε τις λέξεις «εξαιρετικός», «καταπληκτικός», «σπουδαίος» κλπ για τους μουσικούς, με αποτέλεσμα η πραγματική τους διάσταση να έχει ξεφτήσει. Στην περίπτωσή μας όμως στο «σαλόνι» ήταν τρεις που συνέβαλαν ισότιμα στο αποτέλεσμα. Δεν την άφησαν σε καμία στιγμή μόνη σε αυτό το πρωτόγνωρο για εκείνη εγχείρημα.

 

Δεν ξέρω πως μπορεί να περιγράψει κανείς την αίσθηση ότι βγαίνει από κάπου πιο «καθαρός». Πιο ήρεμος. Πιο γεμάτος, έχοντας ακούσει μία σειρά από τραγούδια ελληνικά και ξένα που πιθανό να έγραφε σε μία κασέτα κάποτε. Τραγούδια φαινομενικά ασύνδετα, αλλά ηχητικά ομογενοποιημένα. Ήταν λες και διάφοροι αισθητικοί κόσμοι, ο καθένας με το χρώμα του, πέρασαν μέσα από το σώμα της και βγήκαν ως λευκή δέσμη φωτός. Ακούγεται σαν εξώφυλλο των Pink Floyd, αλλά κάπως έτσι ήταν και, δυστυχώς, τελείωσε γρήγορα.

 

Η Παπαγεωργίου σα να ήθελε να κάνει πράξη τον στίχο του Ezra Pound «Μιλήστε ενάντια στην τυραννία εκείνου που δεν έχει φαντασία», αφού όλο και συχνότερα βλέπουμε πράγματα ανέμπνευστα χωρίς καμία φαντασία και χωρίς καλλιτεχνικό ρίσκο, ειδικά από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες ή εκείνους που βρίσκονται σε διαρκή ανοδική πορεία, όπως είναι εκείνη.

 

Δύο δικά της αγγλόφωνα τραγούδια και τρία καινούρια του Σταύρου Ρουμελιώτη γραμμένα για τη φωνή της, ήταν από το προσωπικό της ρεπερτόριο. Τα υπόλοιπα διασκευές από το προσωπικό της σύμπαν. Portishead, Παπάζογλου, Πασπαλά, Radiohead, ΘηβαίοςBregovic, κ.ά.

 

Για εκείνη ήταν κάτι ξεχωριστό, ίσως από τα καλύτερά της project μέχρι σήμερα μακριά από την αισθητική και τη φιλοσοφία του club του Σταυρού του Νότου, στο οποίο καθιερώθηκε. 

 


* Αρχικά ανακοινώθηκαν δύο εμφανίσεις εκεί. Γρήγορα έγιναν sold out, οπότε ανακοινώθηκε και μία ακόμα που είχε και αυτή την ίδια μοίρα. Όποιος πρόλαβε να εξασφαλίσει το εισιτήριό του είναι σίγουρα τυχερός. Οι επόμενές της παραστάσεις στην Αθήνα θα είναι μαζί με τον Χρήστο Θηβαίο στο club του Σταυρού του Νότου τον Δεκέμβριο.

 

rakil

Στο τέλος της παράστασης η Ρακίλ εξαντλημένη, αφού τους ευχαρίστησε όλους, έναν-έναν για την παρουσία τους.