Η «Βαβέλ» είναι το πρόγραμμα στο οποίο η Νατάσσα Μποφίλιου έχει επιμείνει περισσότερο από κάθε άλλο. Δύο σεζόν σε νυχτερινά μαγαζιά στην Αθήνα, περιοδεία στην επαρχία και καλοκαιρινές συναυλίες κάτω από την ίδια βινιέτα. Είναι το πρόγραμμα που παρουσιάζεται ως το πιο εξωστρεφές. «Ένα μεγάλο πάρτυ», θα διαβάσει κανείς στις περισσότερες δημοσιεύσεις.

 

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν ένα μεγάλο πάρτυ ούτε ότι ήταν το πιο εξωστρεφές πρόγραμμα της Μποφίλιου, εκτός και αν μιλάμε μόνο για το ρεπερτόριο, που όντως τα μη δικά της τραγούδια ("Τα καράβια μου καίω", "Να' ταν η χαρά οικόπεδο", "Εφτά τραγούδια θα σου πω" κλπ) που συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα είναι εξωστρεφή αν εξαιρέσεις το «Βλέφαρό μου» και το «Fragile» του Sting. Αλλά και από τα δικά της, έχουν παραλειφθεί τα πιο εσωστρεφή. Σίγουρα την έχουμε δει σε πιο εξωστρεφή σκηνική παρουσία από αυτή της φετινής Τεχνόπολης, αλλά αυτό έχει να κάνει με το πόσα χρόνια και από πότε την παρακολουθεί κάποιος. Άλλωστε, σε μία συναυλία της Μποφίλιου δεν πας για να παρτάρεις και αυτό ήταν ένα βασικό στοιχεία διαφοροποίησης από άλλους καλλιτέχνες της σειράς της. Πας για να ακούσεις κυρίως τα τραγούδια της που με τόσο κόπο και επιμονή επέβαλε παραμένοντας σταθερά την τελευταία δεκαετία ο καλλιτέχνης με το μεγαλύτερο (γνωστό) δικό του ρεπερτόριο.

 

Ο ήχος της συναυλίας, που κράτησε περίπου δυόμιση ώρες, ήταν κοντά στον ήχο του δίσκου με την προσθήκη των πνευστών και του Μέρμηγκα στα νυκτά έγχορδα (λαούτο, μπουζούκι κλπ) και αυτό ήταν μία ηχητική διαφοροποίηση από τις παλιότερες συναυλίες της. Η ίδια πάντα χαμογελαστή και δοτική στον κόσμο...

Οι συναυλίες της Μποφίλιου είναι από αυτές που θέλεις να πας για να δεις τι νέο έχει να σου πει ή πως έχουν αλλάξει ή όχι τα πράγματα κλπ, να πάρεις κάτι από τον δυναμισμό της είτε είναι σε καλή μέρα ή όχι και να εισπράξεις μία χειρονομία πάνω απ’ τη σκηνή που συναντάς όλο και σπανιότερα πια, άσε που για κάποιους, πλέον, η συνάντηση με την Μποφίλιου είναι ραντεβού με την εφηβεία τους.   

 

Άνθρωποι που έβλεπαν για πρώτη ή δεύτερη φορά την Μποφίλιου παρατηρούσαν ότι είναι «Φωνάρα!», «Γαμάτη τραγουδίστρια ρε φίλε» κλπ. Χαίρω πολύ! Αυτά τα ξέρουμε εδώ και χρόνια! Η Μποφίλιου έχει φύγει καιρό τώρα από το στάδιο απόδειξης της τραγουδιστικής της αξίας ή ικανότητας. Στα άλλα είναι που η συζήτηση μπορεί να κρατήσει ώρες…, αλλά ακόμα και αυτό συγκαταλέγεται στις επιτυχίες της.

 

Γιατί είπε αυτό το τραγούδι και όχι το άλλο; Γιατί εκεί που λέει το «Βλέφαρό μου» μετά λέει κάτι για να μην «πέσει» ο κόσμος, γιατί δεν ακούγεται τόσο δυνατά η φωνή της όσο άλλες φορές κλπ. Αυτά όμως είναι για το γνωστό «κουβέντα να γίνεται». Η Μποφίλιου ξέρει και μπορεί να βρει τον τρόπο να κάνει αυτό που επιθυμεί κάθε φορά γιατί έχει την ικανότητα και τη δυνατότητα πλέον να το κάνει και νομίζω πως αυτό είναι και η μεγαλύτερή της κατάκτηση. Να δοκιμάζει και να προχωράει, παρότι όσο μεγαλώνει κανείς το κοινό του τόσο δυσκολότερα διακινδυνεύει την απώλειά του.

 

Η Τεχνόπολη μοιρασμένη περίπου στη μέση. Από τη δεξιά μεριά της σκηνής υπήρχαν καθίσματα, από αριστερά ήμασταν όρθιοι. Δεν ξέρω αν αυτό βοηθάει μία τέτοια συναυλία όπως αυτή που παρουσίασε η Μποφίλιου και η μπάντα της ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο συναυλιακό κλίμα από κάτω. Εκεί που τσιρίζανε τα κορίτσια που είχαν πάει από νωρίς μπροστά μπροστά για να μη χάσουν καμία κίνησή της, ακριβώς δίπλα υπήρχαν καθήμενοι μεγαλύτερης ηλικίας που έβλεπαν σινεμά και όχι συναυλία. Φαντάζομαι ότι αυτό δεν βοηθάει ούτε εκείνον που είναι πάνω στη σκηνή και προσπαθεί να κερδίσει μία ενιαία αίσθηση που θα του δώσει πιθανώς ακόμα μεγαλύτερη δυναμική.

 

Το θέμα «Βαβέλ» με αιχμή τον καλό ομότιτλο δίσκο φαίνεται πως έκανε τον κύκλο του και ήρθε η στιγμή το όχημα Μποφίλιου και οι μπροστινές ρόδες αυτού Θέμης Καραμουρατίδης και Γεράσιμος Ευαγγελάτος να καταστρώσουν νέα δρομολόγια… Όπως ακούγεται θα το κάνουν τον φετινό χειμώνα στο Διογένης studio με νέο πρόγραμμα.

 

Αντίθετα με το θέμα «Βαβέλ» και με αυτό που μπορεί να πιστεύουν κάποιοι, ότι η τριάδα αυτή έκλεισε τον κύκλο της, η προσωπική μου άποψη είναι πως δεν τον έχει κλείσει και πως έχει ακόμη να δώσει πράγματα. Η κοινή σκηνική, βιωματική και συναισθηματική εμπειρία που έχουν αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες μπορεί να φέρει ακόμα σπουδαία πράγματα μακριά από καλλιτεχνικούς μνηστήρες που θα ήθελαν πολύ να δουν το όνομά τους δίπλα στο δικό τους γιατί κάνουν επιτυχία. Αν οι ίδιοι θέλουν, έχουν και τα φώτα και τις ικανότητες να προτείνουν καινούρια πράγματα και να σαρώσουν ξανά με ένα νέο "colpo grosso" της δεύτερης δεκαετίας τους.