Ζούμε σε μια εποχή, παραφράζοντας τον Ουάιλντ, που διαβάζει και ακούει περισσότερο απ’ όσο πρέπει για να είναι σοφή και σκέφτεται περισσότερο καχύποπτα και πονηρά απ’ όσο χρειάζεται για να είναι όμορφη. Τις χιλιάδες του κόσμου που γέμισαν ασφυκτικά το Θέατρο Βράχων χθες, θα τις συναντήσεις και σε πολλές άλλες συναυλίες καλλιτεχνών.  Όπως και τη μεγάλη ηλικιακή και κοινωνική διαστρωμάτωσή τους. Ακόμα και τον παλμό και τη συμμετοχή τους στα τραγούδια. Το ολάνθιστο όμως  και υπεράνω  καχυποψίας χαμόγελο  των θεατών, δεν είμαι σίγουρος ότι βρίσκεται εν αφθονία σε όλες τις συναυλίες ειδικά των «μεγάλων» ονομάτων.