Οι Monophonics βγήκαν δυνατά και δυναμικά. Έτσι πήγαν σε όλη την εμφάνισή τους. Ο τραγουδιστής τους Κέλλυ Φιννίγκαν – ένας από τους ελάχιστους καθιστούς frontman μπάντας – πραγματικά την ίδρωσε τη φανέλα. Έγινε στην κυριολεξία μούσκεμα! Athens here με καύσωνα βρε αδερφέ, που πας;

Είχαν όρεξη και αυτό φάνηκε από την αρχή. Γιατί να μην έχουν άλλωστε. Είναι μία σχετικά νέα μπάντα με δισκογραφία δεκαετίας.

 

Ευτυχώς στην περίπτωσή τους δεν ισχύει το ότι ο πρώτος τους δίσκος ήταν και ο καλύτερος. Το πιο ωραίο τους άλμπουμ ήταν μάλλον το «In Your Brain», από το οποίο ακούσαμε και τα περισσότερα κομμάτια αν δεν κάνω λάθος.

 

Ο ήχος τους είναι λιγάκι μονότονος και στα μεγάλα ντεσιμπέλ αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο, αλλά έχουν και συγκεκριμένη ηχητική ταυτότητα. Σαφώς, εδώ στην Ελλάδα οι περισσότεροι τους γνωρίζουν από τη διασκευή τους στο Bang Bang που είναι και η μεγαλύτερή τους επιτυχία – φάνηκε άλλωστε και από την αποθέωση την ώρα που ξεκίνησε η εισαγωγή. Αν τους ακούσεις όμως προσεκτικά θα βρεις και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, πάντα κοντά σε αυτόν τον ήχο.

 

Είναι λίγο αμερικανιά είπαν κάποιοι και δεν έχουν και πολύ άδικο. Αλλά η μπάντα δεν ξεκίνησε από το Αιγάλεω. Στην Καλιφόρνια δημιουργήθηκε…  

 

Η εμφάνισή τους δεν τελείωσε με το Bang Bang, όπως θα περίμενε κανείς. Είχε αυτό που λέμε κορύφωση και ένα ακόμη πιο εκρηκτικό τελευταίο τέταρτο.

 

Έκαναν σίγουρα μια καλή εμφάνιση με διάθεση να πάρουν τον κόσμο και σίγουρα τα κατάφεραν αφού στο τέλος το χειροκρότημα που κέρδισαν ήταν μεγάλο και θερμό παρότι τα πράγματα στην αρχή ήταν λίγο πιο χαλαρά…

 

 

Έτσι, το κλίμα ήταν ιδανικό και ο κόσμος είχε ζεσταθεί (κυριολεκτικά και μεταφορικά) περιμένοντας το μεγάλο όνομα της βραδιάς που ήταν η LP και δικαίως.

 

Εδώ κάπου να πούμε για την προσεγμένη παραγωγή με τα video wall, τις κερκίδες*, τα ωραία φώτα και τον εξαιρετικό ήχο (η παραγωγή ήταν του Gazarte) και να επανέλθουμε στο ψωμί της συναυλίας. Μετά από ένα μικρό διάλειμμα ανέβηκε στη σκηνή η LP και εκατοντάδες γυναικείες φωνές ξεσπάσανε σε ουρλιαχτά! Μάλλον δεν το περίμενες και τόσο για μία καλλιτέχνη με δύο ραδιοφωνικά σουξέ, η οποία όμως έχει και ουσία και περιεχόμενο και φυσικά γράφει και η ίδια τραγούδια (κάνει και παραγωγές).

 

Έχει και εκείνη τη δική της ταυτότητα αν και κάποιες φορές σου έδινε την αίσθηση ότι ακούς μια απομίμηση της Florence με πιο φτωχό ήχο (έχει συνεργαστεί και με εκείνη, που καλό θα ήταν να τη δούμε κάποια στιγμή και στην Ελλάδα).

 

 

Αξίζει να αναφέρουμε ότι εμφανίστηκε μόνο με τρεις μουσικούς. Μπάσο, τύμπανα, κιθάρα αλλά δεν είχες την αίσθηση ότι σου λείπει μία μπάντα μεγαλύτερη από αυτή, που έπαιζε στο τέρμα. Ευδιάθετη και επικοινωνιακή, είπε και μερικές λέξεις σε σπαστά ελληνικά, όπως συνηθίζετε από τους περισσότερους καλλιτέχνες που έχουν πάει και μία Μύκονο στη ζωή τους…

 

Εκείνο που καταλαβαίνει κανείς για την LP, εκτός από την επιτυχία που γνωρίζει στη χώρα μας με μεγάλο ραδιοφωνικό airplay είναι πως έχει γίνει ένα lesbian icon και αυτό ίσως της προσθέτει έναν ακόμη σκληρό πυρήνα ακροατών που εκδηλώνουν αβίαστα την αγάπη τους.

 

Η συναυλία της σε γενικές γραμμές είναι καλή και σίγουρα αξίζει να τη δει κανείς. Δεν ξέρω αν θα του μείνει αξέχαστη, αλλά την ώρα εκείνη θα περάσει καλά. Η ίδια ήταν προφανές ότι είχε πλήρη αίσθηση ότι κάνει μία συναυλία και όχι ένα live σε κλειστό χώρο και αυτό γενικά είναι κάτι που το έχουν οι καλλιτέχνες που κάνουν μεγάλες περιοδείες και σίγουρα θέλει μία εμπειρία παραπάνω…

 

Όπως και να έχει και όση κουβέντα και να κάνουμε για αυτή την εμφάνιση είναι σχεδόν βέβαιο πια ότι η Ελλάδα θα είναι ένας σταθερός προορισμός για την LP που δείχνει να κερδίσει όλο και περισσότερο έδαφος και διεθνώς…

 

 


*Οι Κερκίδες στην Τεχνόπολη είναι μια καλή ιδέα. Ειδικά για συναυλίες που δεν είναι για να χορέψεις ή για θεάματα που κρατάνε πολύ ώρα. Σαφώς έχουν το κόστος τους κι αυτές, αλλά όπως φάκηνε, ο κόσμος είναι διατεθειμένος να το πληρώσει.