Η Τεχνόπολη δεν ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Είχε όμως πολύ κόσμο. Τον κόσμο που μάλλον ήθελε και ο τραγουδοποιός. Ήταν μία συναυλία αθόρυβη που όμως έκανε τη δική της φασαρία μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι σα να μπήκε σε μία εσωτερική δίνη και να έχει βγει πιο ώριμος, πιο ουσιαστικός και πιο συνειδητοποιημένος για τη μουσική πράξη. Αυτό άλλωστε φαίνεται και από τον τελευταίο του δίσκο.

 

 

Όπως κάθε φορά τα τελευταία χρόνια έτσι και στην Τεχνόπολη. Ο Ιωαννίδης ως ένας από τους μουσικούς της μπάντας του κάθεται πίσω στη σκηνή μαζί τους. Μόνο στο τέλος βγαίνει για λίγο μπροστά, στο ανκόρ, για να πει το «Νεόλληνα» του Τζίμη Πανούση, το «Θέ μου μεγαλοδύναμε», το «θα’ μαι κοντά σου όταν με θες» κ.ά.

 

Ακούει τις αγωνίες της εποχής, της γενιάς του, αλλά και των νεότερων. Μπορεί τα βίντεο κλιπ του να μην παίζουν πια στο ένδοξο Mega star και στο Mad, αλλά η «Μικρή βαλίτσα» ας πούμε εμπεριέχει την αγωνία της μισής Ελλάδας. (την είπε όπως συνηθίζει στο τέλος, μόνος του χωρίς μικρόφωνο)

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης σήμερα είναι, ευτυχώς, αντιτηλεοπτικός και αυτό είναι μία σπουδαία κατάκτηση. Θα ήταν επιπολαιότητα να χαρακτηριστεί «θλιμμένος» τραγουδοποιός, αφού κατά βάση τα τραγούδια του λένε τελικά πως: «Πάντα θα ξημερώνει» με το δείκτη σεβασμού προς το κοινό να τείνει στο συν άπειρο, που λένε οι θετικοί επιστήμονες…

 

Ο Αλκίνοος μπορεί να μην είναι πια ο τροβαδούρος της εφηβείας μας και η μουσική έκφραση των πρώιμων αναζητήσεών μας, αλλά είναι ο αφηγητής της σημερινής μας ζωής. Πράγμα καθόλου εύκολο, σχεδόν αντιεμπορικό και σίγουρα όχι λαϊκίστικο. Είναι προφανές πια και στις συναυλίες του ότι έχει κερδίσει τον σεβασμό του κόσμου που τον ακολουθεί και έχει δώσει στον κώδικά του τις εξηγήσεις του. «Θα κάνω αυτό για το οποίο με αγαπήσατε και είστε εδώ, αλλά θα κάνω και αυτό το οποίο έχω ανάγκη και μου δίνει τη δύναμη να ζω και όχι απλώς να υπάρχω».

 

Κάτι τέτοιο φαντάζομαι πως γράφει το συννεφάκι πάνω από το κεφάλι του πριν και μετά τη συναυλία. Κατά τη διάρκεια κοιτάει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό. Τόσο εκείνος, όσο και οι εξαιρετικοί (χωρίς καμία υπερβολή και τυπικότητα) μουσικοί του που λειτουργούν με όρους ενιαίου συγκροτήματος -συναισθανόμενοι τους άλλους γύρω- και όχι ως μονάδες. Ήταν οι: 

Γιώργος Καλούδης – βιολοντσέλο, κρητική λύρα
Μανόλης Πάππος – μπουζούκι, λαούτο
Φώτης Σιώτας - βιολί
Δημήτρης Τσεκούρας: κοντραμπάσο

 

Υ.Γ.: Αξίζει να διαβάσετε και τις τελευταίες του συνεντεύξεις.