Είδαμε λοιπόν και τους Ministry για πρώτη φορά στην Ελλάδα έστω και με μια ώρα καθυστέρηση σε σχέση με την προγραμματισμένη που δεν το λες και λίγο για καθημερινή. Το στήσιμο τους στη σκηνή το αναμενόμενο. Μπροστά οι δύο κιθαρίστες και ο μπασίστας, καθένας από τους δύο πρώτους σε μια άκρη και ανάμεσα ο τελευταίος. Πίσω ο κιμπορντίστας και ο ντράμερ, ο δεύτερος μάλιστα όρθιος παρακαλώ όπως και παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Δεν υπήρχε και λόγος να κάθεται αφού μπότα και ταμπούρο ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος προγραμματισμένα και ο ίδιος είχε να παίζει τα υπόλοιπα τύμπανα και τα πιατίνια, λειτουργώντας περισσότερο ως ένα ιδιότυπο είδος περκασιονίστα παρά ως κανονικός ντράμερ.

 

 

Μετά από μια αρκετά μακροσκελή εισαγωγή του κλασικού των κλασικών «Psalm 69» τελευταίος φυσικά βγήκε στη σκηνή εκείνος που περίμεναν όλοι και από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό ότι δεν είναι απλά ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός αλλά και ο εγκέφαλος, η ψυχή και η καρδιά του γκρουπ, επί της ουσίας αυτός είναι οι Ministry. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας του για αρκετά μεγάλο διάστημα και την σχετικά προχωρημένη πια ηλικία του η κίνηση του στη σκηνή δεν έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα και η φωνή του καθόλου, ο Al Jourgensen δεν υστερεί καθόλου από τον μύθο που συνοδεύει το όνομα του.

 

Sidekick του προφανέστατα ο κιθαρίστας που βρισκόταν στα δεξιά του στη σκηνή, ο μόνος τον οποίο πλησίαζε, κάποτε σχεδόν και άγγιζε. Ο Sin Quirin, ο νεότερος της μπάντας, ασυνήθιστα βραχύσωμος μα και... υπερκινητικός επί σκηνής - όχι μόνον είναι ο υπαρχηγός του Jourgensen αλλά απέδειξε ότι το αξίζει και το παραπάνω, ένας lead κιθαρίστας εκπληκτικής τεχνικής αλλά και σπάνιας αληθινά ακρίβειας.

Για εμένα τελικά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της συναυλίας ήταν να δω και να καταλάβω πως λειτουργεί σε «ζωντανές» συνθήκες αυτό που κάνει ο Jourgensen στους δίσκους των Ministry. Το βασικό concept λοιπόν, όπως είχα ήδη διαπιστώσει επί τόσα χρόνια, είναι ευφυέστατο αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι, όπως συμβαίνει συνήθως με τα πολύ έξυπνα πράγματα, είναι επίσης και απλούστατο. Οι ηλεκτρονικοί δηλαδή ρυθμοί μα και ατμόσφαιρες πάνω στα οποία βασίζεται ο ήχος των Ministry, με άλλα λόγια το industrial στοιχείο τους, είναι αυτό που τους διαφοροποιεί από όλα τα άλλα συγκροτήματα του σκληρού rock, κυρίως χάρη στον κοφτή και στην κυριολεξία μηχανικής ακρίβειας αίσθηση του ρυθμού που τους προσδίδει. Αυτή είναι που τους έκανε να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους ανάλογους στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και στη συνέχεια να δημιουργήσουν σχολή που ακολούθησαν τόσοι άλλοι.

 

Εκείνο όμως που πρόσεξα στη συναυλία είναι το δεύτερο στοιχείο που τους δίνει την τόσο διακριτή τους ταυτότητα. Ενώ δηλαδή ο ήχος τους είναι βαρύς και δυνατός όσο ελάχιστων άλλων, οι κιθάρες τους δεν «πλατειάζουν» καθόλου όπως κατά κανόνα συμβαίνει στο hard rock, ακόμα και στο πιο ακραίο heavy metal. Αντίθετα, ακολουθώντας πιστά τη ρυθμική αίσθηση, λειτουργούν σαν... ξυράφια, αιχμηρές και κοφτερές και σχεδόν καθόλου ογκώδεις. Οι Ministry είναι ίσως το πρώτο – και αν ισχύει αυτό σίγουρα και το μοναδικό – συγκρότημα στην Ιστορία που παίζει σκληρό rock με κιθάρες τόσο punk που θα έκαναν ακόμα και τους Άγγλους πρωτεργάτες του είδους της δεκαετίας του ’70 να χλωμιάσουν από ζήλια!

 

Από τη στιγμή βέβαια που το «αποκωδικοποιείς» αυτό το ενδιαφέρον σου περιορίζεται κατά πολύ, αυτό τουλάχιστον συνέβη σε εμένα. Γιατί ταυτόχρονα συνειδητοποιείς ότι πρόκειται πλέον για μια φόρμουλα, όχι μόνο δοκιμασμένη αλλά και στην οποία έχουν εξασκηθεί εδώ και δεκαετίες και την επαναλαμβάνουν σε κάθε τραγούδι. Και η επανάληψη, για εμένα πάντα, πολύ περισσότερο δε όταν πρόκειται για φόρμουλα, ακόμα και εξαιρετικά επιτυχημένη, δεν μπορεί παρά να καταλήξει κουραστική.

 

Τι εμπόδισε την κούραση να μετατραπεί σε πλήξη και να με κάνει να φύγω βαριεστημένος; Το πόσο μελετημένη και δουλεμένη είναι η παρουσία των Ministry στη σκηνή, σε βαθμό που ακόμα και τις στιγμές που βάζουν... αυτόματο πιλότο να μην αφήνουν το ενδιαφέρον σου να εξαφανιστεί. Από τα πολύ έξυπνα, κάποτε ακόμα και απολαυστικά, σαρκαστικά για το αμερικανικό κοινωνικοπολιτικό status quo ως και… σατανικά βίντεο που δεν σταματούν να προβάλλονται ακατάπαυστα (ασχέτως αν στην συγκεκριμένη περίσταση ορισμένοι δεν πρέπει καν να πρόσεξαν ότι υπήρχαν) μέχρι τα τραγούδια από τον επερχόμενο νέο δίσκου τους τα οποία έπαιξαν – ειδικά το «Antifa» - αφήνοντας μόνο θετικές εντυπώσεις, τα πάντα έδειξαν ότι ο θείος Al και τα... ανίψια του βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα, ίσως καλύτερη από ποτέ.

 

Και τότε αντιλήφθηκα πλέον εντελώς ποιο είναι το «μυστικό» τους. Πριν τριάντα χρόνια ο Al Jourgensen συνέλαβε ένα concept πάρα πολύ απλό αλλά και τρομερά πρωτότυπο, πραγματικά μοναδικό. Ακριβώς δε επειδή ήταν μοναδικό κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε να το εφαρμόσει καλύτερα από τον εμπνευστή του. Με τον ίδιο δε αλλά και τους υπόλοιπους να έχουν «συμμαζευτεί» δεόντως οι Ministry από το χημικό, εγκεφαλικό μα και μουσικό χάος που ήταν κάποτε έχουν μετατραπεί σε μια επαγγελματική στο έπακρο μπάντα, γεγονός που επιτρέπει πια στον ηγέτη τους να φτάσει την σύλληψη του σε επίπεδα οριακής τελειότητας, εντός στούντιο και επί σκηνής. Στο σημείο εκείνο, ικανοποιημένος για το ότι είχα ξεδιαλύνει το «μυστήριο», επέτρεψα και εγώ στον εαυτό μου να αποχωρήσει λίγο πρόωρα, αφήνοντας το moshing στο οποίο ήδη επιδίδονταν οι μπροστινές σειρές για μιαν άλλη περίπτωση και μιαν άλλη μπάντα.