Οι Usurum είναι νέοι. Αυτό όμως, από μόνο του, δεν λέει τίποτα. Είναι μία παρέα μουσικών από τις πολλές που έχουν δημιουργηθεί στις τάξεις των μουσικών σχολείων, τα οποία αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες, όπως και τόσα άλλα σε αυτή τη χώρα. Κατά καιρούς έρχονται και φεύγουν και άλλοι μουσικοί πέρα από το σκληρό πυρήνα τους που είναι ο Κοσμάς Λαμπίδης και ο Σταύρος Ρουμελιώτης.

 

Αναζητούν τον χαρακτήρα τους συλλέγοντας -προς το παρόν- μουσικά στοιχεία από διάφορους μελωδικούς και αισθητικούς κόσμους. Σποραδικά κάνουν τις δικές τους εμφανίσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια είναι μέλη της μπάντας της Μαρίας Παπαγεωργίου.

 

Την περασμένη Τρίτη, στις 23/5, παρουσίασαν το δεύτερό τους δίσκο στο club του Σταυρού του Νότου. Έπαιξαν τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνονται στο δίσκο «Το δίκαιο του πειρασμού», κάποια άλλα από τον πρώτο τους δίσκο και διασκευές σε άλλα δικά τους αγαπημένα.

 

Όση ώρα έβλεπα το live τους προσπαθούσα να τους κατατάξω μέσα μου κάπου – ξέρετε αυτή τη δημοσιογραφική διαστροφή που θέλει να εντάξουμε αμέσως κάτι σε ένα πλαίσιο. Έκανα μεγάλη προσπάθεια που στέφθηκε με μεγάλη αποτυχία.

 

Η αίσθηση που προκαλείται ακούγοντάς τους δεν είναι μία. Σίγουρα δεν είναι το πιο ευχάριστο πράγμα που μπορεί να ακούσει κανείς αν θέλει να βγει να τα πιεί με την παρέα, ούτε το πιο εύκολο αν κάποιος δεν ξέρει ποιος είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ας πούμε. Η ανάγκη για επικοινωνία με τον κόσμο ξεκινάει από ένα τοπίο εσωστρέφειας.

 

Ο λόγος τους ποιητικός. Άλλες φορές σε αυστηρή φόρμα, τις περισσότερες σε πιο ελεύθερη. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος συνδιαλέγεται με τη δημοτική παράδοση, ο Ελύτης εξομολογείται με τις δικές τους ανησυχίες. Ήταν ένα live – παρουσίαση δίσκου που θα χωρούσε ο λόγος του Ezra Pound, η αναπόληση του Κλείτου Κύρου, αλλά και ο νεανικός Σαββόπουλος.

 

Υπήρχαν στιγμές μονοτονίας, εσωστρέφειας, σκέψης, αμηχανίας… Οι Usurum είναι ένα παιδί που ψάχνει τους φίλους του έχοντας στη μία μασχάλη στίχους ποιητών και στην άλλη μια μπάλα ποδοσφαίρου… Η αθωότητα γράφει ποιήματα και τραγούδια, αλλά τα διαβάζει άραγε;

 

Ήταν μία παρουσίαση δίσκου, στην οποία όμως ο δίσκος δεν ήταν εκεί. Δεν τον πουλούσαν. Δεν ήταν ακόμη έτοιμος! Άλλος μπορεί να το δει αυτό ερασιτεχνικό κι ανώριμο, άλλος ως χειροποίητο και αυθεντικό. Ο Κοσμάς Λαμπίδης πάντως έδωσε τον τίτλο της βραδιάς και του κειμένου με τη φράση του. «Ήρθατε στην απουσίαση δίσκου των Usurum».

 

Έτσι κι αλλιώς οι Usurum ανήκουν στην καλλιτεχνική γενιά που η απουσία δίσκου δεν φέρει καμία μεγάλη αλλαγή από την παρουσία του.

 

Για την ιστορία, δόθηκαν χαρτάκια παραγγελίας του άλμπουμ, που πωλείται στην τιμή των 6 ευρώ.

 

 

usurum2

 

Στην παρουσίαση του δίσκου έπαιξαν οι μουσικοί:

Κοσμάς Λαμπίδης: Φωνή, Νέι
Σταύρος Ρουμελιώτης: Κιθάρες, Φωνή
Γιώργος Σταυρίδης: Τύμπανα
Κώστας Σηφάκης: Κοντραμπάσο
Μιχάλης Βρέττας: Βιολί
Σοφία Ευκλείδου: Τσέλο
Μαρία Παπαγεωργίου: Κιθάρα, Φωνή