Ο συνθέτης Γρηγόρης Πολύζος και η ερμηνεύτρια Μαρία Κρασοπούλου είναι υπεύθυνοι για έναν από τους καλύτερους πρόσφατους δίσκους, το «Αποστάσεις» που κυκλοφόρησε στα τέλη της περυσινής χρονιάς. Αυτόν κυρίως παρουσίασαν στην συναυλία τους στον πολυχώρο «Ιανός» μαζί όμως και με τραγούδια από τον πρώτο τους, το «Σε Τόπους Που Δεν Ξέρω» του ‘12.

 

 

Σε εκείνον συμμετείχε και ο Λάκης Χαλκιάς ο οποίος με την αφορμή αυτή συνέπραξε και στην συναυλία (ενώ αντίθετα απουσίαζε ο Κώστας Μακεδόνας που το ντουέτο του με την Μαρία Κρασοπούλου στο «Ότι Αγάπησες Δεν Είναι Πια Εκεί» είναι από τα τραγούδια που ξεχωρίζουν στο νέο album και προσπάθησε να τον υποκαταστήσει, αδέξια και ανεπιτυχώς όπως αστειεύθηκε και ο ίδιος, ο Γρηγόρης Πολύζος).

 

Το σημαντικό της υπόθεσης είναι ότι ο Πολύζος όντως κατέχει την τέχνη του να γράφει καλά τραγούδια με εμπνευσμένες και όμορφες μελωδίες και δίχως να επαναλαμβάνεται. Εχει δε βρει την όντως ιδανική ερμηνεύτρια τους στο πρόσωπο της Μαρίας Κρασοπούλου η οποία, πατώντας στέρεα στις κλασικές σπουδές της, αναδεικνύεται ταχύτατα σε μιαν από τις πιο «φρέσκες», με δύναμη και όλο και πιο έντονη προσωπικότητα, νέες γυναικείες φωνές.

 

Στο ερμηνευτικό σκέλος προσέθεσε σίγουρα πάρα πολλά η παρουσία του Λάκη Χαλκιά, ενός αληθινά πολύ σημαντικού τραγουδιστή από το καλύτερο παρελθόν της ελληνικής μουσικής που, αντίθετα με πολλούς άλλους, το πέρασμα του χρόνου δεν έχει κάνει τη φωνή του να χάσει ούτε το ελάχιστο από την δύναμη και τις ικανότητες της ενώ παραμένει το ίδιο σεμνός σε σπάνιο βαθμό όπως διαπίστωσα καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσω προσωπικά.

 

Προφανώς βέβαια απουσίαζαν οι πλούσιες ενορχηστρώσεις τις οποίες μάλιστα υλοποιούν αρκετοί κορυφαίοι σολίστ από πολλά διαφορετικά ιδιώματα και αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα σημεία του «Αποστάσεις». Από την άλλη όμως ο Γ. Πολύζος χρησιμοποίησε ένα ολιγομελές μεν αλλά  επαρκέστατο σχήμα  (βιολί, μπουζούκι όπου ήταν αναγκαίο, μπάσο, ντραμς και ο ίδιος στο πιάνο) εξαίρετων μουσικών το οποίο υποστήριξε άψογα τα τραγούδια του αποδεικνύοντας ότι κάθε άλλο παρά κατασκευή του στούντιο δεν είναι..

 

Αν έχω να παρατηρήσω κάτι είναι μόνον ότι στην ζωντανή διάσταση τους κάποια από τα πιο λαϊκότροπα, χωρίς να είναι καθόλου κακά, αποδεικνύονται πιο αδύναμα από τον μέσο όρο των υπολοίπων. Αυτό όμως μόνο παράξενο ή ασυνήθιστο δεν είναι καθώς πολύ δύσκολα ένα δημιουργός είναι εξίσου δυνατός σε όλα τα σημεία του έργου του. Και  το μεγάλο ατού του Πολύζου αναμφίβολα είναι τα λόγια τραγούδια του που βασίζονται, αν δεν εκκινούν από αυτήν κάποιες φορές, στην επίσης κλασική παιδεία του.

 

Δεν θα υπεισέλθω στην διαδικασία του να αποτιμήσω κάποιες διασκευές σχεδόν κλασικών τραγουδιών άλλων συνθετών (για παράδειγμα, «Πιρόγα» του Θάνου Μικρούτσικου) που ερμήνευσε η Μαρία Κρασοπούλου ή των αρκετών από την μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο η οποία καθόρισε την διαδρομή του που αντίστοιχα ερμήνευσε ο Λάκης Χαλκιάς. Και αυτό όχι φυσικά επειδή ήταν κακές αλλά γιατί κατανοώ πολύ καλά ότι υπήρχαν για να συμπληρωθεί η αναγκαία διάρκεια της συναυλίας.

 

Αντικείμενο όμως αυτής ήταν τα τραγούδια του δεύτερου και, σε μικρότερο βαθμό, του πρώτου δίσκου του Γ. Πολύζου και αυτό ήταν απλά άριστο. Τραγούδια με προσωπική άποψη και περισσή καλαισθησία από δύο σπουδαίες φωνές, μία παλαιότερη και μια νεότερη, χωρίς άλλα σχόλια. Και μαζί με αυτό το μόνο το οποίο απέπνεε από την σκηνή, τόσο από την δημιουργό όσο και από τον ερμηνευτή και την ερμηνεύτρια του, να είναι υψηλότατο ήθος, κάτι που γίνεται όλο και σπανιότερο στις ημέρες μας.