Αύγουστος 1916, Σέριφος: Οι μεταλλωρύχοι του νησιού, με αρχηγό τους τον Κωνσταντίνο Σπέρα, ξεσηκώνονται ενάντια στο Γερμανό ιδιοκτήτη των ορυχείων Γεώργιο Γκρόμαν, διεκδικώντας ασφάλιση και εργασιακό οκτάωρο. Η εξέγερση πνίγεται στο αίμα με την εν ψυχρώ εκτέλεση των εργατών Θεμιστοκλή Κουζούπη, Μιχάλη Ζωίλη, Μιχάλη Μητροφάνη και Γιάννη Πρωτόπαπα. Αύγουστος 2016, Σέριφος - 100 χρόνια μετά: Ο Χρήστος Θηβαίος παρουσιάζει το νέο του δίσκο, εξ ολοκλήρου εμπνευσμένο και αφιερωμένο στα γεγονότα του 1916, μέσα σε κλίμα συγκίνησης. Μια βραδιά αφιερωμένη στους ήρωες που “είναι πάντα όμορφοι και νέοι” ξεκινά.

 


γράφει η Αθηνά Τσαγκαράκη


 

Στο μικρό χώρο του δημοτικού σχολείου μαζεύτηκε κόσμος όλων των ηλικιών από νωρίς. Η συναυλία-παρουσίαση ήταν να γίνει νωρίτερα, αλλά αυτό τελικά δεν ήταν δυνατόν. Γύρω στις εννέα και μισή ο Χρήστος Θηβαίος, με τους μουσικούς του, ανέβηκε στη σκηνή, ερμηνεύοντας το “Σιδερένιο νησί”. Μας καλωσόρισε και περιέγραψε τα γεγονότα που έλαβαν χώρα, εκατό χρόνια πριν, από τα οποία εμπνεύστηκε για το νέο του δίσκο. 


Θεωρούμε ότι κάθε άνθρωπος, ο οποίος διεκδικεί τα δικαιώματά του και την αξιοπρέπειά του, είναι ένα σιδερένιο νησί, όπως αυτό που βρισκόμαστε απόψε. Καλησπέρα.

 

Με αυτή τη φράση ξεκίνησε η συναυλία. Τραγούδια καινούρια αλλά και παλιότερα. Η επικοινωνία με τον κόσμο συνεχής, συχνά άλλαζε την εξέλιξη της συναυλίας. Το κοινό φώναζε τίτλους τραγουδιών και, τις περισσότερες φορές, έπαιρνε την ικανοποίηση που ζητούσε.

 

“Κάπαρη, ρίγανη και μέντα
μύρισαν τα παραμέντα
και της καρδιάς μου οι δεσιές
στων ματιών της τις φωτιές”.

 

(Στίχοι από το νέο του τραγούδι “Η Σκέψη”)

 

Οι θεατές γίνονται μέρος της ερμηνείας και τραγουδάνε μαζί του το ρεφρέν. Ο άνεμος δυνατός συνέβαλλε στη δημιουργία μιας ωραίας και καθόλου συνηθισμένης συναυλιακής ατμόσφαιρας. Δεν ευνόησε καθόλου τη δουλειά του Νίκου Λαγού (ηχοληψία), ο οποίος, όμως, κατόρθωσε παρά τις δύσκολες συνθήκες να μας προσφέρει ένα άρτιο ηχητικό αποτέλεσμα.

 

Μαζί του οι εξαιρετικοί μουσικοί: Μάξιμος Δράκος στο πιάνο, Πέτρος Βαρθακούρης στο μπάσο, Γιάννης Αγγελόπουλος στα τύμπανα. Όλοι λειτούργησαν ως μια καλά προπονημένη ομάδα, πλαισιώνοντας τον ερμηνευτή τόσο με παιξίματα, όσο και με τη φωνή τους, αφού συμμετείχαν και στα φωνητικά των κομματιών.

 

Τελευταίο τραγούδι. Ο Χρήστος Θηβαίος με την κιθάρα και τη φωνή του και ο Μάξιμος Δράκος με μια μελόντικα κατεβαίνουν από τη σκηνή και στέκονται μπροστά στο κοινό.

 

«Πόσο πολύ σ' αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις». Όλοι γίνονται ένα και τραγουδούν «όπως θα το λέγανε στην παραλία» με παρότρυνση του τραγουδοποιού.

 

Ο Χρήστος Θηβαίος, με άκρως επαναστατική διάθεση, μας παρουσίασε ένα δίσκο ιδιαίτερα προσωπικό, που σίγουρα θα συζητηθεί. «Το Σιδερένιο νησί» μιλά για ήρωες που έφυγαν κι ανθρώπους που μένουν πίσω, για εξεγέρσεις που ντύθηκαν με αίμα κι επαναστάσεις που δεν ξεκίνησαν ακόμα.

 

Οι απεργίες δε σκοτώνονται μαλάκα,
ο Μητροφάνης, ο Κουζούπης κι ο Ζωίλης,
του Γιάννη Πρωτόπαπα η μάνα
για χίλια χρόνια θα γεννάει
όσα δε μπόρεσες να σβήσεις.
(Από το τραγούδι “Στρατιώτη”)