Από τότε που έβγαλε τον πρώτο της δίσκο, με την διάσημη φωτογραφία του πορτραίτου της στο εξώφυλλο τραβηγμένη από τον καλλιτέχνη Robert Mapplethorpe, τα χρόνια έχουν αφήσει το σημάδι τους πάνω στα γκρίζα μαλλιά της Patti Smith. «Αυτό θα πει ροκ και η τύπισσα είναι 70» θα πεις κάποιος παραδίπλα. Η ενέργεια, η φωνή και η δυναμική σκηνική της παρουσία είναι αξιοζήλευτα.

 

Μαζί με την μπάντα της η Patti Smith βρέθηκε το Σάββατο 25 Ιουνίου στο Piraeus 117 Academy στο πλαίσιο της επετειακής της περιοδείας για τα 40 χρόνια από την κυκλοφορία του ιστορικού άλμπουμ «Horses». Με ένα setlist που περιλάμβανε εκτός από ολόκληρο τον δίσκο και μερικά από τα πιο γνωστά κομμάτια της δισκογραφίας της, έπαιξε την μουσική της για ένα κοινό τόσο ποικιλόμορφο και εκλεκτικό όσο και ο προσωπικός της ήχος.


Η μουσικός και ποιήτρια παρουσίασε κομμάτια που περιστρέφονται γύρω από τα θέματα της αγάπης, της ελευθέριας και της μνήμης. Εξάλλου, ο τίτλος του άλμπουμ από μόνος του είναι δηλωτικός. Το άλογο στο ανθρώπινο θυμικό είναι ένα ζώο ιδιαίτερο, ευαίσθητο, ένας από τους συμβολισμούς της ελευθερίας.


Έτσι στο πρώτο μέρος το τραγούδι «Break It Up» ήταν εμπνευσμένο μετά από ένα όνειρο που είδε όπως είπε η ίδια, στο οποίο ο Jim Morrison της παρουσιάστηκε σαν άγγελος. Παράλληλα, η Smith κατάφερε να μετατρέψει σε μεγάλη στιγμή το κομμάτι «Elegie» που αποτελεί φόρο τιμής στον Jimi Hendrix.


«Αυτό είναι για όλους τους ανθρώπους που έχετε στην καρδιά σας και δεν είναι πια κοντά μας, ας τους θυμηθούμε» είπε και πέρασε σε ένα πιο ορχηστρικό μέρος όπου ανέφερε εκλιπόντες μουσικούς. Ανάμεσα στα ονόματα που ακούστηκαν ήταν και αυτά των Ramones, της Janis Joplin, της Amy Winehouse, του David Bowie και του Prince που έφυγε πρόσφατα.


Το κοινό θερμό της έδωσε την αγάπη του και ξεσηκώθηκε για ακόμη μία φορά όταν η μπάντα έπαιξε Velvet Underground και εκείνη κατέβηκε από τη σκηνή μπροστά στον κόσμο για να μας χαιρετήσει. Και ενώ ο κόσμος είχε κυριολεκτικά ζεσταθεί (λιώσαμε από τη ζέστη, ο κλιματισμός είναι ένα βασικό πράγμα με τόση ζέστη!!!) περιμένοντας το encore, σίγουρα κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει το δυνατό φινάλε.


Η βραδιά έκλεισε με μια καταιγιστική εκτέλεση του «My Generation» των Who και του «Rock 'N' Roll Nigger». Αυθεντική πανκ-ροκ συναυλία του ’70 από τη μοναδική Patti Smith, η οποία εξακολουθεί να παίζει με σχεδόν εφηβική ενέργεια και να ξεσηκώνει το κοινό.

 

Ήταν μία καλή ροκ συναυλία!

 

Υ.Γ.: Ευτυχώς μαζί με τη ζέστη δεν υπήρχε και καθόλου κάπνα από τσιγάρα, αφού ζητήθηκε επιμονα από την είσοδο ακόμα, ως επιθυμία και του καλλιτέχνη, να μην καπνίσει κανείς μέσα στο χώρο.