Η Χάρις Αλεξίου επιστρέφει με μια διαφορετική παράσταση. Δεν επιστρέφει όμως, ούτε στη “νύχτα”, ούτε στις πίστες. Επιστρέφει στο θεατρικό σανίδι –χρόνια μετά το Studio Νεφέλη– για να μας αφηγηθεί κομμάτια από τη ζωή της. Κομμάτια μουσικά και θραύσματα αναμνήσεων από τα παιδικά της χρόνια μέχρι και σήμερα, αντλημένα από παλιά της χειρόγραφα.

 

Υπό την ευρυματική σκηνοθετική καθοδήγηση του Γιώργου Νανούρη, τα λειτουργικά σκηνικά της Δήμητρας Σπυρίδωνος και τους εξαιρετικούς φωτισμούς της Σοφίας Αλεξιάδου, η Χάρις Αλεξίου έστησε μια παράσταση βασισμένη στο συναίσθημα, τις παιδικές και εφηβικές της αναμνήσεις, τη σχέση της με τον πατέρα που “έφυγε” νωρίς, την επιτυχία που τη βρήκε απροετοίμαστη, τους άντρες που αγάπησε, τις σχέσεις που δεν κράτησαν.

 

 

Η Αλεξίου βγαίνει στη σκηνή διαβάζοντας από ένα ipad, παλιά της ημερολόγια.

 

Σήμερα φύγαμε από τη Θήβα.

Σήμερα ο μπαμπάς αρρώστησε.

Σήμερα έμαθα ότι ο “Ευαγγελισμός” είναι και νοσοκομείο.

Σήμερα η μαμά έβαψε τα ρούχα μαύρα για να είναι έτοιμη.

Σήμερα ένα παιδί με κορόιδεψε στην τάξη επειδή είπα “επειδής”.

 

Υλικό από παλιά ημερολόγια, σημειώσεις, μνήμες, όνειρα και εικόνες από το παρελθόν συνθέτουν την πρώτη ύλη γι’ αυτή την παράσταση. Η Αλεξίου θυμάται με γλύκα και νοσταλγία τα πρώτα της βήματα.

 

Σήμερα έμαθα ότι θα ηχογραφήσω μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα στο δίσκο “Μικρά Ασία”.

Σήμερα κυκλοφόρησε ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος.

Σήμερα με κάλεσαν για περιοδεία στην Αμερική.

 

Οι έρωτες, οι λύπες, οι χαρές και τα δάκρυα, από την προσωπική ζωή της Αλεξίου, πάντα περνούσαν και στα τραγούδια της. Βαθιά χαραγμένα αισθήματα, σχημάτιζαν λέξεις τις οποίες έντυνε με την κιθάρα ή το πιάνο της και τελικά πλήρωσε με τη φωνή της.

 

Σήμερα, μάνα, ερωτεύτηκα.

Σήμερα το δωμάτιο έγινε και πάλι μονόκλινο.

 

Ένα καμαρίνι και μια σκηνή επάνω στη σκηνή (φόρος τιμής του Νανούρη στο Bachelorette της Bjork) και η Αλεξίου, με τρόπο θεατρικό, αφηγήθηκε τη σχέση της με το κοινό και το τραγούδι. Φόρεσε ένα λαμπερό φόρεμα, βάφτηκε, έβαλε τα σκουλαρίκια της, φρόντισε τα μαλλιά της και βγήκε στη σκηνή. Οι συναυλίες στα μεγάλα θέατρα ανά τον κόσμο, η απέραντη αγάπη του θαυμαστών της, η μοναξιά πριν και μετά τη σκηνή, το άγχος της αποδοχής, η σιωπή στα δωμάτια των ξενοδοχείων.

 

 

Σήμερα το κρεβάτι έχει ένα μουσταρδί κουβερλί για να σκεπαστώ.

Σήμερα το φωτιστικό στο ταβάνι είναι γεμάτο μυγάκια.

Σήμερα δεν έχει ένα πατάκι για τα πόδια μου δίπλα από το κρεβάτι.

Σήμερα είμαι γκρινιάρα.

 

Η ζωή της Χαρούλας Αλεξίου κατά βάσιν μπορεί να μη διαφέρει και πολύ από τις ζωές τις δικές μας. Αγάπησε, πόνεσε, γέλασε, έκλαψε, ερωτεύτηκε, έκανε ένα παιδί. Χώρισε, τραγούδησε, έπαιξε, χόρτασε. Γυναίκα πληθωρική, μάνα ενοχική, ερμηνεύτρια σπουδαία, άνθρωπος γενναιόδωρος. Αφέθηκε στα χέρια του Γιώργου Νανούρη και των τριών πολύ καλών μουσικών της (Παναγιώτης Τσεβάς, Ακορντεόν-Πιάνο, Γιώργος Λιμάκης, Κιθάρα, Αναστάσης Μισυρλής, Βιολοντσέλο) και αποδείχθηκε εξαιρετικά επικοινωνιακή και πηγαία. Με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, ειλικρινής και απλή, η Αλεξίου αποκαλύφθηκε χωρίς φόβο και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την εκτίμηση και τον θαυμασμό μας.